கறுப்பு வெள்ளை

எழு(த்)து

2012-01-03T19:55:00.001+05:30

எழுதாமல் இருப்பதைப் பற்றிய குற்ற உணர்வு சமீப காலமாகவே என்னை அதிகமாக ஆட்கொண்டிருக்கிறது. நான் எழுதுவதனால் என்ன ஆகிவிடப் போகிறது? எழுதாமல் இருப்பதனால்தான் என்ன ஆகி விடப் போகிறது? ஒன்றும் புரியவில்லை. எழுத வேண்டுமென்கிற ஆசை மட்டும் விட மாட்டேனென்கிறது.

எழுதுவதைப் பழக்கமாகக் கொள்ள வேண்டும் என்கிறார் ஓர் அனுபவம் வாய்ந்த எழுத்தாளர். ஒரு வருடத்துக்குப் பெரிய பட்டியல் போட்டுக் கொண்டு படிக்கவும் எழுதவும் செய்கிறவர் அவர். அலுவலக வேலை போல இப்படிச் செய்ய என்னால் இயலவில்லை. தினமும் நேரம் ஒதுக்கிக்கொண்டு எதையாவது எழுது என்கிறார். அன்றாட செலவுக்கணக்குகளைத் தாண்டி என்னால் எதையும் தினமும் எழுத முடிவதில்லை; அதிலும் ஒன்றிரண்டு விட்டுப் போகிறது.

எழுதும் பழக்கத்தை ஊக்கப் படுத்துவதற்காக ஒரு வலைத்தளம் உண்டென்றும், நண்பர்களுடன் இணைந்து கொண்டு போட்டி போட்டு எழுத வேண்டும் என்றும் சொன்னான் நண்பனொருவன். ஒரு நாளுக்குள் 750 வார்த்தைகள் (www.750words.com) எழுத வேண்டுமாம். தெரிந்த வார்த்தைகளை எல்லாம் ஒரு முறை எழுதி வைத்தாலும் இரண்டு மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு தலையைச் சொறிய வேண்டியது தான் போலிருக்கிறது.

பேச்சைக் குறைத்தால் ஒருவேளை நிறைய எழுதலாமோ என்கிற அசட்டுத் தனமான முயற்சியும் மனைவியின் சந்தேகப் பார்வையால் தோல்வியுற்றது. குடும்பஸ்தனாக, அதிலும் தகப்பனாக எழுத நேரம் கிடைப்பதே அரிதாகி விட்டதாகக் காரணம் சொல்லிக் கொள்ள முடிந்தாலும், எழுதும் நேரத்தில் தூளியில் அழும் மகளைத் தூங்கச்செய்ய இடைவேளை தேடிக் கொண்டாலும் எழுத மீதமிருக்கிறது இன்னும் நிறைய.

இப்படி எதையாவது எழுதுவதற்கு உருப்படியாக எதையாவது எழுதிவிடலாம் தானே!

உலகம்

2012-01-02T21:50:00.003+05:30

சாளரத்தின் வெளியில்
நிறையும் என்னுலகில்
பச்சை போர்த்திய வேம்பு மட்டும்

செவ்வகச் சட்டங்களுக்குள் புதையும்
ஓவிய மரத்தின் கால்கள்
எங்கு பாவியிருக்குமோ!

வானத்தை விடவும் பெரிதாகச்
சிறகு விரித்தாடுகிறது வேம்பு
கூடவே எங்கேனும் ஆடக்கூடும்
அதனோடு அதன் நிழலும்

காற்றுக்கு அசைந்தும்
பறவைக்கு வளைந்தும்
வெயிலுக்குத் தளர்ந்தும்
மழைக்கு நெகிழ்ந்தும் கொடுக்கும்
வேம்பின் உலகில் இருக்கலாம்
இன்னும் எதேதேனும்

என்னுலகில் வேம்பு மட்டுமென்பதில்
ஒன்றும் வெட்கமில்லை

அவரவர் உலகம்
அவரவர்க்கு.

ஒரு சலூன் கடையும், சில உதிரி முடிகளும்

2011-12-25T11:42:00.003+05:30

சவரக்கத்தி
கழுத்தில் அழுந்தும்போது
புலனாகின்றன
வாழ்வின் மீதான பிடிப்பும்
சக மனிதனின் மீதான நம்பிக்கையும்
-----------------------------
அழகான பெண்களும்
அவ்வப்போது வருகிறார்கள்
ஆடைகளை அவிழ்த்துவிட்டு
சுவரோடு ஒட்டிக்கொள்கிறார்கள்
----------------------------
அந்த மூன்றெழுத்து நாயகியின்
அந்தரங்கக் காதலன் பற்றிய
இரண்டாவது குறிப்பில்
இருக்கும்போதுதான்
காலியாக வேண்டுமா
சவர நாற்காலி?
----------------------------
வேறுமாதிரி இருந்தார்கள்
முடிதிருத்தியபின்
நேருக்குநேர் பதித்திருந்த
கண்ணாடிகளின்
உள்ளே உள்ளே
அமர்ந்திருந்த
'நான்'கள்
---------------------------
எப்போதுமே சாதாரணமாக
வந்து விழுகிறது கேள்வியொன்று
மீடியமா? ஷார்ட்டா?
முடிந்த பின் எதுவாகவுமில்லாமல்
என் விருப்பம் போலுமில்லாமல்
அமைகிறது ஏதோ ஒன்றாக
----------------------------
அந்தப் பாடலின் காட்சி
எனக்கு மிகப்பிடிக்கும்
இன்று தான் கவனித்தேன்
அதன் பாடல் வரிகளை
----------------------------
கண்கள் மூடி
ராட்டினமாடிப்
பின் மெல்லக் கலைகிறது
குட்டித் தியானம்

இடப்பெயர்ச்சி

2011-11-02T19:55:00.002+05:30

இறந்து கொண்டிருக்கிறவனின்
கைகளை
அழுந்தப் பற்றிக்கொள்கிறேன்
கைகளினூடே
ஈருடல்களில்
பாய்ந்து கலக்கின்றன
உயிர்மையும், மரணமும்

பாத்திரம்

2011-11-02T19:47:00.000+05:30

எவ்வளவு எடுத்தாலும் குறையாத
அட்சயப் பாத்திரத்துடன்
வந்து சேர்ந்தாள் மணிமேகலை

பிழையில்லை

எவ்வளவு இட்டாலும் நிறையாத
பாத்திரங்கள் நிறையவே இருக்கின்றன
எம்மிடம்

காலம் தள்ளும்

2011-09-08T19:11:00.001+05:30

அடைந்து கிடக்கும்
ஒளியறு வீட்டில்
காலம் அளந்து
காலம் தள்ளும்
யாருங்காணாத கடிகாரம்

ஓடிக்களைத்து
மூச்சடங்கி
ஆவியொடுங்கும்
ஒருநாள்

விரல்கள் பிரித்து, தள்ளி,
விரைந்தோடும் காலம்
இன்னும் இன்னும்

கவிமூலம்

2011-07-28T22:25:00.001+05:30

நினைவடுக்குகளிலிருந்து
காணாமல் போனதொரு கவிதை

எதனிடமிருந்தோ
திருடியதுதான்

அரைத்தூக்கத்தில் வாசித்த
இன்னொருவனின் கவிதை,
மெல்ல மெல்லத் திறக்கும்
கதவின் பேரிரைச்சல் ,
குருட்டுப் பாடகனின்
முதல் நிமிட அபஸ்வரம்,
விபத்தில் நசுங்கியவனின்
கடைசி இழுப்பு

ஏதோ ஒன்றுதான்
மூலமாய் இருந்தது

மீண்டும் கிடைக்கக்கூடும் அதே கவிதை!

வாசிக்காமலா இருக்கப் போகிறேன்
இன்னொருவனின் கவிதையை?
திறக்காமலா இருக்கப்போகிறது
இன்னொரு கதவு?
பாடாமலா இருக்கப் போகிறான்
இன்னொரு குருட்டுப்பாடகன்?
நசுங்காமலா இருக்கப்போகிறான்
இன்னொரு விபத்தில்
இன்னுமொருவன்?

காலை

2011-06-27T20:54:00.001+05:30

யாரும் உறங்கக்கூடும்
யாரும் விழித்திருக்கக் கூடும்
நான் நடந்து போகிறேன்

ஒரு வழிப்பாதையை
இருவழியாக்கிக் கடந்து போகும்
மாநகரப் பேருந்தை
முட்டுக் கொடுத்துத் தூக்கி
யுடைந்த காலுடன் விழுகிறது
சாலை நாய்

பதைத்துப் போய்க்
கூர்ந்து பார்த்து
நின்று நகர்கிறது
என்னைப் போல்
காலை வெயிலும்

கன்னல் தமிழ்

2011-05-31T12:26:00.002+05:30

இருத்தலின் இன்னொரு பரிமாணத்துக்கு வாழ்க்கை நகர்த்தியிருக்கிறது. இதுவரை இல்லாத மகிழ்ச்சியையும் கூடவே பயத்தையும் உணர முடிகிறது தந்தையாய் இருத்தலில். ஒரு மாதமாகிவிட்டிருக்கிறது. மெல்ல மெல்ல இந்த உலகத்துடன் பழகத் தொடங்கியிருக்கிற ஒரு புது உயிருடன் நானும் பழகத் தொடங்கியிருக்கிறேன். உருவங்கள் கூட புலப்படாத கண்களுக்கு அப்பா பாரு அப்பா பாரு என்று என்னை அறிமுகப் படுத்தி வைக்கிறார் மனைவி. யாருக்கும் புரியாத சத்தமும், அமைதியும், தூக்கமும், சிரிப்பும், அழுகையுமாக வாழ்கிறாள் எங்கள் பிஞ்சு தேவதை.

எஸ்ராவின் 'இந்த ஊரிலும் பறவைகள் இருக்கின்றன' சிறுகதையில் ஒருவன், தான் அப்பா ஆனதும், கண்ணில் படும் ஆண்களை இரண்டே வகையில் பிரித்துவிடும் சிந்தனையிலிருப்பான். அப்பா ஆனவர்கள், அப்பா ஆகப்போகிறவர்கள். அவன் பார்வையே அப்பாக்களின் உலகத்தைச் சார்ந்ததாக மாறிவிடும். நானும் அது போலான சிந்தனையில் சில பொழுதுகளில் வாழ்கிறேன். இந்த அனுபவமும் சுகமாகவே இருக்கிறது. இன்னும் பல அனுபவங்களைத் தரக் காத்திருக்கும் வாழ்க்கையின் மீதான நம்பிக்கை நீள்கிறது.

இப்போது பெயரற்ற தேவதைக்கு பெயரும் வைத்தாயிற்று. ஆணுக்கொன்று, பெண்ணுக்கொன்றாக முன்பே பெயர் தெரிவு செய்து வைத்திருந்தோம். இடையில் நியூமராலஜி, நேமாலஜி என்று ஏதேதோ லஜிகள், ராசி எழுத்து போன்ற தடைகளை மீறி விரும்பிய பெயரையே சூட்டியதும் பெரிய சாதனையாகப்படுகிறது.

அர்த்தம் புரியாத பிற மொழிப் பெயர்களை நாகரிகமாக வைத்துப் பெருமைப்படும் மக்கள், நாங்கள் சூட்டியிருக்கும் தமிழ்ப்பெயர் வாயில் நுழையவில்லை என வருத்தப்படுகிறார்கள். எனக்குப் பெயர் சூட்டிய என் அப்பாவின் நிலைமை இப்போது புரிகிறது. எழுத்தாளர் பாமரன் ஒரு முறை 'அண்ணா சாலையில் நின்று சுரேஷ் என்று சத்தமிட்டால் தொண்ணூறாயிரம் சுரேஷ்கள் திரும்பிப் பார்ப்பார்கள்' என்று சொன்னார். அதுவும் ஒருவகையில் உண்மைதான். தமிழில் பெயர் வைப்பது என்பது மட்டுமல்லாமல், அதிகம் அறியப்படாத பெயராகவும் இருக்க வேண்டும் என்று கருதினோம். 'கன்னல் தமிழ்' அப்படித்தான் இருக்குமென நம்புகிறோம்.

இழவு வீடு

2011-05-18T11:03:00.000+05:30

ரசம்போன
பழைய நிலைக்கண்ணாடியின்
தெளிவற்ற பிம்பமெனச்
சமைந்திருக்கிறது
இழவு வீடு

அதிக துக்கத்திலோ
சிரித்துவிடக் கூடுமெனும் பயத்திலோ
பாதிமுகம் புதைத்திருக்கும்
சிலரின் கண்கள் வெறித்திருக்கின்றன
ஈக்கள் ஆடும் கண்ணாமூச்சியை

திரும்புவதற்குள்
அழுதுவிடவேண்டுமென
அதிகப் பிரயத்தனப்படும்
யாரேனுமொருவனிருக்கிறான்
இந்த வீட்டிலும்

வெய்யில் தின்றது போக
மீதப் பிற்பகலை
வாய் பிளந்து
தின்று தீர்க்கிறார்கள் சிலர்

மவுத் ஆர்கன்
வாசிக்கத் தொடங்குகிறான்
அழுது முடித்திருந்த ஒரு சிறுவன்
புன்னகைத்தபடி

சாவுடன் சேராததொரு இசை
சாவை நசித்தபடி
உற்சாகமாக நிறைக்கிறது
காற்றின் அடுக்குகளை

டவ்

2011-03-26T09:34:00.001+05:30

'டவ் பாரு டவ்'
என்றாள் அம்மா

விரலிடுக்கில்
காற்றைப் பிடித்திழுத்து
புறாவே வந்ததெனச்
சிரித்துச் சொல்கிறது
குழந்தை
'டவ்'

காற்றை லேசாக
அதிர்வூட்டி
நானும் சொல்லிப் பார்த்தேன்
'டவ்'

எனக்குமாகச் சேர்த்தோர்
இறகைப் பரிசளித்துப் போனது
மூவரையும் ரசித்திருந்த
டவ்

பெய்யலானது

2011-03-26T09:25:00.000+05:30

உலகின்
மிகச்சிறந்த
முத்தத்தை இடுவதென நாம்
முடிவு செய்திருந்த தினத்தில்
பெய்யலானது மழை

மழையைக் காதலும்
காதலை மழையும்
நனைக்குமழகை
ரசித்திருந்த பொழுதில்
அவசரமாக ஜனித்துத் தொலைத்தது
நம் முத்தம்

இட்டேனா
பெற்றேனா
என்பதறியாது நிகழ்ந்துவிட்ட
முத்தத்தை
உன்னுதடுகள் எப்படி
உணர்ந்திருக்கும்
என்ற ஞானமற்று
உலரத் தொடங்குகின்றன
என்னுதடுகள்,
கோடை மழையின்
ஒரு துளி மட்டும் பருகிய
வண்டலென

சிநேகிதம்

2011-03-26T09:18:00.001+05:30

நாள் கடந்து பார்த்த
பழைய சினேகிதியிடம்
வாஞ்சையாய்க்
கை தடவிப் பேசி
மிக இயல்பாகப் பூவைக் கைமாற்றி
தலையில் சூடச் செய்யும்
பூக்காரம்மாளிடம்
எப்படிப் பேரம் பேச முடியும் சொல்

வழியனுப்புதல்

2011-03-26T09:15:00.001+05:30

வழியனுப்புதலின்
வெவ்வேறு இடங்களில்
வெவ்வேறு நிலைகளில்
வாழ்வு

பேருந்து நிலையங்களில்

இரயில் நிலையங்களில்

சிறுபொழுது வசித்த
வாழ்விடங்களின் வாசல்களில்

சிலமுறைகள் விமான நிலையங்களிலும்

நகர்ந்தபின் உணவுண்ணும் நினைப்பில்

கழிவகற்றும் முனைப்பை அடக்கிக்கொண்ட
சிரிப்போடான பேச்சில்

தூக்கம் தொலைந்த துக்கத்தில்

திரும்பிச் செல்லும் பயணம் குறித்த கவலையில்

எந்தச் சிந்தனையுமற்று
முன்னிலை மற்றும் படர்க்கையில் மட்டும்
இதுவரை
இழவு வீடுகளில்

பகற்கலவி

2011-03-26T09:11:00.000+05:30

இரவு பணிக்காரனின்
பகற்கலவி
குவிந்திருக்கிறது
எந்நேரமும் தட்டப்படக்கூடும்
வாயிற்கதவின் மீது

வெய்யிலும் ஈரமாகும்

2011-02-10T19:53:00.000+05:30

துவைத்த ஆடைகள்
சேர்ந்து குறைக்கும்
வெய்யில் நேரக் கொடியின் தனிமையை

நொடிகளில் உலரத் தொடங்கும்
நீர் சேர்ந்து பிரியும் ஆடைகள்

ஈரமாகும் கொஞ்சமாக
வெய்யிலும்

மு.ஹரிகிருஷ்ணன் - புத்தக வெளியீடு

2011-01-08T22:41:00.002+05:30

மணல் வீடு சிற்றிதழின் ஆசிரியர் ஹரிகிருஷ்ணன் எழுதிய இரண்டு நூல்களின் வெளியீட்டு விழா குறித்த அறிவிப்பு இது.

நாள்:12-1-2011
நேரம்: புதன் மாலை 5.00மணி
இடம்:டிஸ்கவரி புக் பேலஸ்.
முனுசாமி சாலை. கே.கே. நகர்.
சென்னை.78.

தலைமை.
முனைவர்.கே.ஏ. குணசேகரன்

முன்னிலை:
பிரளயன்

வரவேற்புரை:
கறுத்தடையான்

நூல் : அருங்கூத்து(பதிப்பு : மணல்வீடு)

வெளியிடுபவர்:
அ.மார்க்ஸ்

முதல் பிரதி பெறுவோர்:
அசுவகோஷ்
வீர சந்தானம்
கிருஷாங்கினி
தமிழ்நதி

மதிப்புரை:
வெளி.ரங்கராஜன்
கரிகாலன்
விகாரன்

நூல் : நாயிவாயிச்சீல (பதிப்பு : பாரதி புத்தகாலயம்)

வெளியிடுபவர்:
இமயம்

முதல்பிரதி பெறுவோர்:
ப்ரியா பாபு
நீலகண்டன்
கோசின்ரா
ஆதிரன்

மதிப்புரை:
கீரனூர் ஜாகிர்ராஜா

சிறப்புரை:
அ.மார்க்ஸ்
நிறைவுரை:
பி.லெனின்

நிகழ்ச்சித்தொகுப்பு:
வெய்யில் முத்து

நன்றியுரை:
தவசிக்கருப்புசாமி(மு.ஹரிகிருஷ்ணன்)

நிகழ்வு ஏற்பாடு:
ர.தனபால்.

புத்தகக் காட்சி

2011-01-08T20:53:00.005+05:30

ஐந்தாம் நாளில் புத்தகக்காட்சிக்குச் செல்ல முடிந்தது. இம்முறை கிராமியப் பண்பாடு, சடங்குகள், பழக்க வழக்கங்கள், பழங்குடி இனத்தவர் பற்றிய பதிவுகளைச் செய்யும் நூல்களை வாங்குவதாகத் திட்டமிட்டிருந்தேன். அதிலும் புனைவல்லாதனவாக வாசிக்க ஆர்வமாக இருந்தது. அவ்வகையிலான நூல்களை இனங்காணுவது கொஞ்சம் சிரமமாகவிருந்தது. இணையத்தில் தேடியும், நண்பர்களின் உதவியுடனும் சில புத்தகங்களைக் கண்டுகொண்டேன். மற்ற புத்தகங்களைப் புத்தகக்காட்சியில் தேடிக்கொள்ளலாம் என்ற முடிவுடன் சென்றேன். முடிவின் விளைவை வெகுவாகவே அனுபவிக்க நேர்ந்தது. நிறைய தேடியலைந்தும் தயார் செய்திருந்த பட்டியலைத் தாண்டி சில புத்தகங்களையே காண முடிந்தது. குறிப்பிட்ட சில பதிப்பகங்களில் மட்டுமே நான் தேடிச்சென்ற வகையிலான புத்தகங்கள் கிடைத்தன.

பொதுவாகவே இம்முறை பதிப்பகங்கள் வறட்சியடைந்திருப்பதாகப்பட்டது. புத்தகக் காட்சியில் புத்தகமல்லாத பொருட்களை விற்பனை செய்யும் நிலையங்கள் சென்ற ஆண்டைவிட இம்முறை அதிகரித்திருக்கின்றன. தமிழைத் தவிர்த்த பிற மொழிப் புத்தகங்கள் அதிகமாக இல்லை. போகிற போக்கில் காதில் விழுந்த வரிகள் இரு பதின்பருவ இளைஞர்களிடமிருந்து வந்ன , 'ஏன் ஒரே தமில் புக்ஸா இருக்கு?' 'சென்னை புக் ஃபேர் இல்ல. அதான்.....'. கேட்டதும் சிரித்துக்கொள்ளத் தோன்றியது.

குறித்து வைத்திருந்த பதிப்பகங்களில் சில புத்தகங்களை வாங்கினேன். காலச்சுவடு பதிப்பகத்தில் 750 ரூபாய்க்கு மேல் புத்தகங்கள் வாங்கினால் ஒரு வருட காலச்சுவடு இதழ் இலவசமாக அனுப்பி வைக்கப்படும் என்றார்கள்; வாங்கினேன். வம்சி பதிப்பகத்தில் மட்டும் விற்பனையில் இருக்கும் இளைஞர் எந்த மாதிரியான புத்தகங்கள் வாங்க விரும்புகிறீர்கள்? என்று கேட்டு சில புத்தகங்களைப் பற்றிய அறிமுகத்தையும் தந்தார். அவர் சொன்னதற்காகவே ஒரு புத்தகத்தை வாங்கினேன். இந்த அணுகுமுறை வேறெந்தப் பதிப்பகத்திலும் இருக்கவில்லை.

சந்தியா, காலச்சுவடு, உயிர்மை, கிழக்கு இவற்றில் கேட்ட புத்தகத்தைத் தேடி எடுத்துக் கொடுத்தார்கள். அதைத் தாண்டிய அறிமுகங்களைச் செய்யவேண்டிய கட்டாயம் அவர்களுக்கில்லாதிருப்பதும் உண்மையே.

விற்பனை நிலையங்களுக்கு இடையேயான பாதைகளுக்கு வள்ளுவர் பாதை, பாரதி பாதை, ஷெல்லி பாதை என்பன போன்ற பெயர்களை வைத்திருக்கிறார்கள். இது சென்ற ஆண்டு இருந்ததாக நினைவில்லை. பாதைகளுக்கும் விற்பனை நிலையங்களுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. வெறும் பெயர்களாக இருந்தாலும் அழகும், பயனும் கூட்டுவனாக இருக்கின்றன இந்தப் பெயர்கள்.

ஏற்கனவே வாசிக்காமல் மீதமிருக்கும் புத்தகங்கள் நிறைய. ஆனாலும் என்றாவது வாசித்து விட முடியும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. ஒவ்வொரு புத்தகமும் வாசிக்கப்படுவதற்கான தருணம் தானாகவே நிகழ்கிறது. வாங்கி இரண்டு மூன்று ஆண்டுகள் கழிந்த பின் திடீரென ஓரிரு தினங்களில் வாசித்து முடித்த புத்தகங்களும் என்னிடம் உண்டு. அந்த நம்பிக்கை தந்த தைரியத்தில் இவ்வருடமும் வாங்கிச் சேர்த்த புத்தகங்கள் கீழே.

உயிர்மை பதிப்பகம்
கிராமத்து தெருக்களின் வழியே - ந.முருகேச பாண்டியன்
தமிழ் மண்ணின் சாமிகள் - மணா
மண்ணின் கதைகள் மக்களின் கதைகள் - கழனியூரன்
401 காதல் கவிதைகள் - சுஜாதா(நண்பருக்காக)

கிழக்கு பதிப்பகம்
உணவின் வரலாறு - பா.ராகவன்
இருளர்கள் ஓர் அறிமுகம் - க.குணசேகரன்
சுகப்பிரசவம் - டாக்டர் மகேஸ்வரி ரவி(மனைவிக்காக)

காலச்சுவடு பதிப்பகம்
ஒரு நகரமும் ஒரு கிராமமும் - எஸ்.நீலகண்டன்
உப்பிட்டவரை - ஆ.சிவசுப்பிரமணியன்
ஒரு கடலோர கிராமத்தின் கதை - தோப்பில் முஹம்மது மீரான்
என்னைத் தீண்டிய கடல் - வறீதையா கான்ஸ்தந்தின்
பண்பாட்டு அசைவுகள் - தொ.பரமசிவன்
மூதாதையரைத் தேடி - சு.கி.ஜெயகரன்
அரபிக்கடலோரம் - சக்கரியா (தமிழில் : சுகுமாரன்)
கானுறை வேங்கை - கே.உல்லாஸ் கரந்த்(தமிழில் : தியடோர் பாஸ்கரன்)
அறியப்படாத தமிழகம் - தொ.பரமசிவன்

வம்சி பதிப்பகம்
சிதம்பர நினைவுகள் - பாலசந்திரன் சுள்ளிக்காடு(தமிழில் : கே.வி.ஷைலஜா)
கிளிஞ்சல்கள் பறக்கின்றன - வலைப்பதிவர்களின் கவிதைகள் (தொகுப்பு : ஜே.மாதவராஜ்)
வியாழக்கிழமையைத் தொலைத்தவன் - விக்ரமாதித்யன்(நண்பருக்காக)
பாலு மகேந்திராவின் 'கதை நேரம்' குறுந்தகடுகள்

சந்தியா பதிப்பகம்
கிராமங்கள் பேசுகின்றன - கார்முகில்
வட்டமிடும் கழுகு - ச.முகமது அலி

க்ரியா பதிப்பகம்
கடவு - திலீப்குமார்

தான் பதிப்பகம்
சாப்பாட்டுப் புராணம் - சமஸ்

அகரம் பதிப்பகம்
பண்பாட்டு பொருண்மைகள் - மா.சுந்தர பாண்டியன்

தாகம் பதிப்பகம்
சித்திரப்பாவை - அகிலன் (நண்பருக்காக)

ஸ்ரீ விஜயம் பதிப்பகம்
சேகர் சைக்கிள் ஷாப் - விக்ரமாதித்யன்(நண்பருக்காக)

அதிகமாக படைப்பிலக்கியங்கள் வாங்கவில்லை என்பது பட்டியலிட்டபின் புலனானது. இப்போதைய விருப்பம் படைப்பிலக்கியமாக இல்லாதிருப்பதால் இப்படி. அடுத்த புத்தகக்காட்சிக்கு முன் இவற்றில் எத்தனைப் புத்தகங்களை வாசிக்க முடிகிறது என்பதைப் பார்ப்போம்.

புத்தகக் கண்காட்சி

2011-01-07T21:15:00.001+05:30

கிராமியப் பண்பாடு, வாழ்க்கை முறை, சடங்குகள், வெவ்வேறு ஊர்களின் பழக்க வழக்கங்கள் மற்றும் பழங்குடி இனத்தவரின் வாழ்க்கை இவற்றைப் பதிவு செய்யும் புத்தகங்களை இந்த வருடப் புத்தகக் கண்காட்சியில் வாங்குவதாய் உத்தேசம். நானே முயன்றும், நண்பர்களின் உதவியுடனும் சில புத்தகங்களை அடையாளம் கண்டிருக்கிறேன். இந்த வகையைச் சேர்ந்த புத்தகங்கள் உங்களுக்குத் தெரிந்தால் தெரிவித்து உதவவும். புனைவல்லாத புத்தகங்களாக இருத்தல் மிக விருப்பம். நன்றி!

-ப்ரியமுடன்
சேரல்

மக்கள் கலை இலக்கிய விழா

2010-12-16T15:08:00.003+05:30

இவ்வாண்டும் மணல் வீடு சிற்றிதழும், களரி அமைப்பும் இணைந்து நடத்தும் மக்கள் கலை இலக்கிய விழா சிறப்புற நிகழவிருக்கிறது. அது குறித்த அறிவிப்பு கீழே.

-----------------------------------------------

நன்கொடைகள் வரவேற்கப்படுகின்றன. அளிக்க விரும்புவோர்,

ஆசிரியர், மணல்வீடு, ஏர்வாடி, குட்டப்பட்டி அஞ்சல், மேட்டூர், சேலம் - 636 453 என்ற முகவரிக்கு பணவிடை மூலமாகவோ,

கீழுள்ள வங்கி எண்ணுக்கு நேரடியாகவோ அளிக்கலாம்.

M.HARIKRISHNAN
INDIAN BANK,
MECHERI BRANCH,
SB A/C - 534323956

தொடர்புக்கு - மு.ஹரிகிருஷ்ணன், மணல்வீடு ஆசிரியர் (9894605371)

தலையெழுத்து

2010-12-03T12:21:00.001+05:30

ஒரு கவிதையின் தலையெழுத்து
என்னவாகவும் ஆகலாம்

கொண்டாடப்படலாம்

கொளுத்தப்படலாம்

புறக்கணிக்கப்படலாம்

கவனமற்று மறக்கப்படலாம்

மீண்டும் கூட எழுதப்படலாம்

வேறோர் இடத்தில்
வேறொரு காலத்தில்
வேறொரு தளத்தில்
வேறொரு மொழியில்
வேறொரு மனதில்

சிறிது

2010-11-26T10:30:00.002+05:30

சுமந்து நடந்து வந்த
குவளையிலிருந்து
விழுந்து தெறித்தது பால்
துடைத்துப் போனாள்
கீழே சிறகு விரித்துக் கிடந்த
ராட்சசப் பறவையை

-----------------------

ஆடைகளற்ற கொடியில்
தொங்கும் கிளிப்புகளில்
துளித்துளியாய்
ஒழுகியூற்றும்
நனை மழையும்
காய் வெயிலும்

-----------------------

ஆயிரத்துக்கும் அதிகமான
பக்கங்கள் கொண்ட
புத்தகத்தின் ஏடுகளைக் கிழித்து
வரிசை மாற்றியடுக்கி
வாசித்துப் பார்த்தேன்

பக்கங்கள் தோறும்
முளை விடத் தொடங்கின
ஆயிரமாயிரம் நூதனக் கதைகள்

-----------------------

மழையோ வெயிலோ
அறியாமல்
புறவுலகின்
இயல்பனைத்தும் துறந்து
ஒரு துறவியெனச் சிரிக்கிறாள்
பொன் நகைகள்
சுமந்து நிற்கும்
விளம்பர யுவதி

-----------------------

அசையும் பொருளுடன்
அசையும் நிழலை
ஒற்றைப்புள்ளியில்
ஒருமிக்கச் செய்யும்
முயற்சியிலென்
நெற்றிப்புள்ளியில்
பற்றியெரிகிறது ஞானத்தீ

-----------------------

இருள்
மெல்ல பரவ
மங்கி மறையும் சூரியனை
விடைகொடுத்தனுப்புகிறேன்

இனியதை,
மேற்கத்திய
தேசத்தவனொருவன்
தன் வானத்தில்
பொருத்தி வைத்திருப்பான்
நாளையென்
அதிகாலை வரை

-----------------------

பால் தீர்ந்த
பிளாஸ்டிக் பைகளை
நக்கி யோய்கின்றன
பசித்த கன்றுகள்

-----------------------

பாலைவனங்களில்
அதிகாலைப் பனித்துளிகளைச் சேகரித்து
தாகம் தீர்த்துக்கொள்ளும்
பூர்வகுடி பற்றிய குறிப்புகளுள்
அனுமதி ஏதுமின்றி
வந்தமர்ந்து கொள்கிறது
நடந்து கால் வலி கண்ட
ஒட்டகமொன்று

-----------------------

ஒட்டு மொத்தப் பிரபஞ்சத்தின்
ஒரு நாள் சரித்திரத்தைத்
தாங்கியபடி
குப்பையில் சேர்கிறது
நாட்காட்டியின்
ஒற்றை இதழ்

-----------------------

நாய்களை விட்டுவிடுங்கள்
அவை மனிதரின் கலவியில்
கல்லெறிவதில்லை

இழை

2010-11-16T15:21:00.003+05:30

கூரிய வாட்களைக்
கிழித்துவிடும் இழையாய் இருக்கிறது.

அறுந்துவிடும் எனப்
பயங்கொள்கிறாய்

கிழிந்துவிட்ட வாட்களுக்காய்ப் பரிதவிக்கிறேன்
அவை வாட்களே என்றாலும்

உன் இழையை
எதிர்கொள்ளும் புள்ளிகளைத்
தவிர்க்கச் சொல்லித் தருகிறேனென் வாட்களுக்கு

இனி வாட்கள் வாட்களாகவே இருக்கும்,
வாட்களாக இருப்பதன்றி
வேறெதுவும் செய்யாது.

காளமேகப்புலவர்

2010-10-28T16:48:00.002+05:30

இரட்டை அர்த்தத்துக்கென்று தமிழிலக்கியத்தில் ஒரு தனி இடம் உண்டு. சிலேடை என்கிற பெயரில் வழங்கப்பட்ட இவ்வகை செய்யுள்கள் இன்றைய இரட்டை அர்த்தங்கள் போலல்லாமல், பா இயற்றுபவரின் திறமையையும், வாசிப்பவரின் அல்லது கேட்பவரின் திறமையையும் சோதிக்கும் ஒரு களமாக இருந்திருக்கின்றன. சிலேடைப் பாடல்களுக்கென்றே பெயர்பெற்றவர் காளமேகப்புலவர். இவரது பாடல் ஒன்றை பள்ளிக்காலத்தில் படித்த நினைவு.

சமீபத்தில் மணல்வீடு இதழில் தொடர்ந்து வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் 'கெட்ட வார்த்தை பேசுவோம்' தொடரை வாசித்தேன். நெடுங்காலச் சமுதாய அமைப்புகளால் கெட்டது என்று ஒதுக்கப்பட்ட வார்த்தைப் பிரயோகங்கள் செய்யுள்களில் பயின்று வருவது, அவ்வார்த்தைகளின் மூலங்கள், அவை திரிந்த வரலாறு குறித்த கட்டுரைகளைத் தொடர்ந்து எழுய்தி வருகிறார் திரு.பா.மணி.

இம்மாத இதழில் மறைக்கப்படும் பழந்தமிழ்ப் பாடல்களைப் பற்றிய தன் கருத்துகளைச் சான்றுகளுடன் பதிந்திருக்கிறார். இருபதாம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில் வெளிவந்த செய்யுள் தொகுப்பு நூலின் தற்போதைய மறுபதிப்பில் பல பாடல்கள் விடுபட்டிருப்பதாகத் தெரிவிக்கிறார். இவை பெரும்பாலும் பயின்று வரும் வார்த்தைகளின் பயனாகவே நீக்கப்பட்டிருக்கின்றன. செய்யுளில் இடம்பெறக்கூடிய அளவுக்கு தகுதியான ஒரு சொல் அடுத்தத் தலைமுறைக்குப் போகக்கூடாது என்கிற பண்பாட்டு அக்கறை பதிப்பகங்களை ஆட்கொண்டுள்ளதை வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

தமிழ்ச் சமுதாயம் பழமையானது என்பதற்கு நம் இலக்கியங்களையும் ஒரு சான்றாகவே சொல்லி வருகிறோம். ஆனால், இப்படியாக இலக்கியங்கள் மறைக்கப்பட்டு வருமானால் எதிர்காலத்தில் நம் தொன்மைக்குச் சான்றாக எது மீதமிருக்கும் எனத் தெரியவில்லை என்ற கட்டுரையாசிரியரின் கவலை நம்முடையதும் கூட.

அவர் குறிப்பிட்டுள்ள நூலின் தற்போதைய பதிப்பில் நீக்கப்பட்ட காளமேகப்புலவரின் ஒரு பாடல் இது

மாடுதின்பான் பார்ப்பான் மறையோது வான்குயவன்
கூடிமிக மண்பிசைவான் கொல்லனே - தேடி
இரும்படிப்பான் செக்கான்எண் ணெய்விற்பான் வண்ணான்
பரும்புடவை தப்பும் பறை

ஒரு பார்வையில் யாரையும் ஒரு கணம் திகைக்க வைக்கும் இச்செய்யுள். சமுதாய அடுக்குகளில் பல்வேறாகப் பிரித்து வைக்கப்பட்ட மனிதர்களின் குலத்தொழில்கள் இன்னின்ன என்று வரையறுக்கப்பட்டிருந்தன. அக்கோடுகளைத் தம் பாடல் வரிகளால் சூசகமாக அழிக்கும் துணிவு காளமேகப்புலவருக்கு இருந்திருக்கிறது; எதிர்த்து எழும் குரல்களுக்குப் 'பூட்டுவிற் பொருள்கோள் அணியைப்' பதிலாகச் சொல்லும் தெளிவும் கூடவே இருந்திருக்கிறது. வில்லின் இரு முனைகளைப் பூட்டும் நாணைப் போல செய்யுளின் இறுதிப் பதத்தை முதல் பதத்துடன் இணைத்துப் பொருள் கொள்ளச் சொல்கிறது இவ்வணி. எந்த அணியுமில்லாமலும் அழகுடன் இருப்பதாகவே படுகிறது இச்செய்யுள்.

வார்ப்பு கவிதைகள்

2010-10-04T12:43:00.005+05:30

வார்ப்பு கவிதை மின்னிதழின் அக்டோபர் 2ஆம் தேதி பதிப்பில் என் கவிதைகள் வெளியாகியிருக்கின்றன. வார்ப்பு ஆசிரியருக்கு நன்றி!

-ப்ரியமுடன்
சேரல்

01 தீரா

இரை தேடவும்
இரை தின்பதற்கென்றுமே
விடிந்து தொலைக்கிறது
ஒவ்வொரு நாளும்

முடிந்தும் போகிறது
தின்று தீர்த்ததும்

உச்சி வெயில் பார்த்து
மல்லாந்து கிடந்து
மரித்துப்போன எலியின்
வளையிலும்,
கொத்திக்கொத்தி
இறைச்சி சேகரித்த காக்கையின்
கூட்டிலும்,
காத்திருக்கும்
சில பசித்த குஞ்சுகள்

02 ஆவது

எப்படியெல்லாமோ
ஆக வேண்டுமென்று
ஆசையிருந்து
எப்படியெல்லாமோ ஆகியும்
விட்டாச்சு

இப்போது யாருமே கேட்பதில்லை
என்னவாகப்போகிறாய்?

என்னுள் ரகசியமாய்
முளைவிடத் தொடங்கியிருக்கிறது ஆசை
ஒரு பெரிய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய மலையோ,
ஒரு பெரிய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய கடலோ,
ஒரு பெரிய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய வானமோ,
ஒரு பெரிய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய பூதமாகவேனும்
ஆகிவிடுவதென்று

ஆனபின் ஏதுவாயிருக்கும்!

எப்போதும் விரிந்தேயிருக்கும்
கதைசொல்லும் குழந்தைகளின் கைகளுக்குள்
என்னைச் சரியாகப் பொருத்திக்கொள்ளலாம்

வார்ப்பு மின்னிதழுக்கான சுட்டி

நாட்குறிப்பு

2010-09-30T11:32:00.001+05:30

அதிகாலையிலேயே விழித்துவிட்டேன்

சாளரத்தில் படர்ந்து கிடந்த வானத்தில்
பறவைகளெதுவும் இல்லாதிருப்பதைச்
சும்மா வெறித்திருந்தேன்

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிறம் மாறிக்கொண்டிருந்த
வானத்தோடு நிறம் மாறிக்கொண்டிருந்தோம்
என் வீடும், நானும்

அலுவலக நேரத்தைப் பொறுத்தமைந்த குளியல்
உடலை நனைப்பதைத் தவிர வேறெதையும்
செய்ததில்லை

இட்டிலிக்குத் தேங்காய்ச் சட்டினி
சுவையாகவே இருந்திருக்கும்

அலுவலகம் செல்லும் பயணம்
அனிச்சையாகவே நிகழ்ந்தது
என்றும் போல

வேலையும் வேலை நிமித்தமும்
பாலைத்திணை

சாயங்காலம் என்றொரு பொழுதிருப்பதை
மறந்தான பிறகு வீடு திரும்பும் உற்சவம்

களைத்து, வீடடைந்து, உண்டுறங்க,
நிறைந்த ஒரு நாளின் குறிப்பாக எழுதுகிறேன்

கவிதைக்கான எந்த முகாந்திரமும்
வாய்க்காத வாழ்வின் இந்நாள்
நாசமாய்ப் போகட்டும்

ஐக்கியமானவன்

2010-09-23T14:32:00.001+05:30

சுதந்திர தேவி சிலையின்
உயரம் மீண்டுமொருமுறை அளந்தான்

நயாகராவின் துளிகளில் ஒன்றை
கையில் வைத்தலைந்த கதை சொன்னான்

இரவு நடன விடுதியில்
உடன் மதுவருந்தி
முயங்கிக் கிடந்து சென்ற
வெள்ளைக்காரப் பெண்ணின்
உடல் வாசம் சொன்னான்

டிஸ்னி உலகின்
பொம்மை மனிதர்களுடன்
பிடித்துக்கொண்ட
புகைப்படம் கொடுத்தான்

உயிர்த்தளம் குளிரும்
மைனஸ் டிகிரியின்
நீளம் தெரிவித்தான்

சொர்க்கவாசல் எப்போதும்
திறந்தேயிருக்கிறது உனக்கும்
என்றான் நண்பன்
மீண்டும் நுழையுமுன்

எனக்கென்னவோ
அவன் பத்தாம் வகுப்பில்
என்னைவிடக் குறைவாய்
மதிப்பெண் எடுத்ததே
அடிக்கடி நினைவில் வந்துபோனது

வெறும் காற்று

2010-09-21T16:38:00.000+05:30

எங்கிருந்து கொண்டுவந்து தள்ளுகிறது
இவ்வளவு காற்றை
இந்த மின்விசிறி?

காற்று வெறும் காற்றாக மட்டுமே
இல்லாதிருப்பதுதான் ஆச்சரியம்

மௌனம் முற்றிலும்
சபிக்கப்பட்ட நாட்களில்
பேசிக்கொண்டேயிருக்கிறது மின்விசிறி
ஓயாமல்

நெருப்பிலான பெரும்போர்வையொன்றை
விரித்துப்போர்த்தியது போலும்
வெய்யில் நிறைந்த இந்நகரின்
புழுக்கமடர்ந்த மதியப்பொழுதுகளில்
சுற்றிச் சுற்றிச் சலித்துப்
பெருமூச்சில் அயர்கிறது

மின்சாரமறுந்த வேறொரு நாளில்
சவமெனச் சமைகிறது
பேச்சும் மூச்சுமற்று

கவிதையோடு வாழ்தல்

2010-08-02T15:28:00.002+05:30

பேனா எடுத்து வா
என்றவனிடம்
தேடிக்கொண்டிருப்பதாய்ச் சொல்கிறாள்

காத்துக் கொண்டிருக்கிறது
என்னைப் போலவே
கவிதையும்

எழுதி வைக்கும் வரை
மறந்துபோகாமலிருக்கும்
கவிதையைப் படைப்பது பாக்கியம்

இன்னொரு சிந்தனை
இடையூறாமலிருப்பதும் உத்தமம்

என்ன செய்தும்,
இன்னும் வாய்க்கவில்லை
இடைப்பட்ட நொடிகளில்
கவிதையோடு வாழ்தல்

கதைகள் கனவுகளை உமிழும்

2010-07-30T10:43:00.000+05:30

மிகையதார்த்தம் பேசும்
கதைசொல்லியொருவனின் பிணம் மிதந்து வரும்
புராண நதிக்கரையில் காத்திருக்கிறேன்

வந்துசேரும் பிணத்தில் ஒளிந்திருக்கின்றன
வெகுகாலமாய் நான் தேடிச் சோர்ந்திருந்த
மிகையதார்த்தக் கதைகள்

கதைகளின் அரையுறக்கம் சேர்ந்த
தலைகளைத் தூக்கிப்பிடித்து
தோளில் இருத்தி நடக்கத் தொடங்குகிறேன்

கதைகள் உமிழ்ந்தபடி
வருகின்றன
வழியெங்கும் என் கனவுகளை

நிலாச்சோறு

2010-07-08T20:39:00.004+05:30

எல்லாத் தாய்களுக்கும்
கிடைத்துவிடுகிறதொரு நிலவு
தம்பிள்ளைக்குப் பறித்துக் கொடுத்து
உணவூட்ட

எல்லாக் குழந்தைகளும்
பத்திரப்படுத்துகிறார்கள்
தங்களுக்கென
தனியொரு நிலவை

எல்லா நிலவுகளும்
ஒன்றாகும் பொழுதில்
தொலைந்தே போகின்றன
எல்லா நிலவுகளும்,
எல்லாக் குழந்தைகளும்

பேர் சொல்லும் பலகை

2010-06-28T06:29:00.009+05:30

சென்னையில் கடந்த ஒரு வார காலமாகவே இவை கண்ணில் பட்டவண்ணமிருக்கின்றன. எல்லாவற்றையும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை; சில அழகானவையாக, சில அபத்தமாக, சில வெறும் பேருக்காக, என்று பெயர்ப்பலகைகளைத் தமிழில் மாற்றி இருக்கிறார்கள். மாநகராட்சியின் வற்புறுத்தலுக்குப் பிறகுதான் இந்த மாற்றம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதனால் தமிழை வளர்த்து விட முடியுமா? இத்தனை நாள் எங்கே போயிருந்தது இந்த அக்கறை? இவர்கள் இடும் பல பெயர்களைப் பல பேர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாதே? இந்தப் பெயர்களை விட ஆங்கிலப்பெயர்கள் புரிகிற மாதிரி இருக்கின்றனவே? என்ற விவாதங்களை எல்லாம் கொஞ்சம் ஒத்தி வைத்து விட்டு இந்த முயற்சியை ஆதரிக்க வேண்டிய சூழலில்தான் நாம் இருக்கிறோம். அந்த அளவுக்கு ஆங்கிலப் பெயர்கள் அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் ஆக்கிரமித்திருந்தன.

குழந்தைகளுக்குக் கூட தாய்மொழியல்லாத மொழியில் பெயரிடுவதைப் பெருமையாகக் கருதும் இனங்களில் நாம் முதன்மையானவர்களாக இருப்போம். அப்படியானவர்கள் கடைகளுக்கும் நிறுவனங்களுக்கும் ஆங்கிலத்தில் பெயரிடுவதொன்றும் வியப்பான செய்தியில்லை. ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சியின் கீழ் பெருமைக்குரிய செயலாகத் தொடங்கிய வழக்கம், பின் பழக்கமாக மாறிவிட்டிருக்கிறது.

சீமலத்திப்பழம், குளம்பி என்று பார்க்கும் பொருட்களையெல்லாம் தமிழ்ப்படுத்திக் கொண்டிராமல், தேவையான அளவுக்கு, தேவையானவற்றை மட்டும் தமிழ்ப்படுத்தும் செயல் மிகவும் ஆரோக்கியமானதே! அந்தவகையில் பெயர்ப்பலகைகளைத் தமிழ்ப்படுத்தும் முயற்சி வெற்றியடைந்திருக்கிறது என்றே படுகிறது.

நான் பார்த்த சில பெயர்ப்பலகைகள் ரசிக்கவைத்தன.

Bakery - அடுமனை
Bakers - அடுமனைஞர்
Fancy store - வளையலகம்
Hardwares - வன்பொருளகம்
Plaza - அங்காடி
Super market - பேரங்காடி

சில அபத்தமாகப்பட்டன.

Plastics - நெஹிலியகம்
Coffee shop - குளம்பியகம்

நெகிழி என்பது பிளாஸ்டிக்குக்கான தமிழ்ப்பதம் என்று நினைக்கிறேன். இதைத் தமிழ்ப்படுத்தப்போய்த்தான் நெஹிலியகம் ஆகியிருக்கிறது போலும்.

உணவு வழங்கும் இடங்கள் உணவகங்களாகியிருக்கின்றன. தங்கும் வசதி உள்ள ஓட்டல்கள் எதுவும் பெயரை மாற்றியதாக என் கண்ணில் படவில்லை. தமிழில் பெயர்ப்பலகை வைக்காதவர்களை மாநகராட்சி என்ன செய்யும் என்பதைப் பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.

தமிழ்ப்படுத்தப்பட்ட பலவகை விற்பனை நிலையங்களில் பொதுவான அம்சமாகப்படுவது 'அகம்' விகுதி. இதன் பொருள் அறிந்தோ அறியாமலோ எல்லோரும் சரியாகவே பயன்படுத்தி வருகிறார்கள். அதுவரை மகிழ்ச்சியே! இனிப்பு விற்பனை நிலையம், அல்லது இனிப்புக் கடை, என்பதைவிட இனிப்பகம் என்பது அழகாகத் தோன்றுகிறது.

அங்காடி என்ற சொல்லே விற்பனை நிலையத்துக்கான மிகச் சரியான, மிகப் பொருத்தமான தமிழ்ச் சொல் என்றாலும் அதை மிகச் சில இடங்களிலேயே காண முடிகிறது.

பெயர்ப்பலகைகளைத் தமிழிலாக்கும் இந்நற்செயலை, சென்னை என்ற எல்லையோடு நில்லாமல், தமிழகத்தின் பிற பகுதிகளில் உள்ளவர்களும் கூட பின்பற்றலாமே! அரசாணை வரட்டுமென்று ஏன் காத்திருக்க வேண்டும்?

என்றாலும்

2010-06-11T15:57:00.000+05:30

அதை அறிந்து கொண்டதில்
உனக்குண்டான மகிழ்ச்சி
அலாதியானது

அதைப் பற்றி என்னிடம்
சொல்லத் தொடங்குகிறாய்
ஒரு சிட்டுக்குருவியின்
காலைநேரப் பரபரப்புடன்

அதல்லதென்று நிரூபிப்பதில்
எனக்கொன்றும் ஆவதில்லை

அது
இன்னதென்று நானும்
தீர்மானமாய் அறியவில்லை

என்றாலும் நிறுவுகிறேன்
அதுவும், நீயும் தவறென்பதை

இது எப்போதும் நடக்கிறது
இயல்பாக...
மிக இயல்பாக....

பின் நீ
சிறகுகள் பிய்ந்து
மரித்துப்போன
சிட்டுக்குருவியொன்றின் சடலத்தை
நானறியாமல் புதைக்கும்
முனைப்பிலிருக்கிறாய்,
வெகு சிரத்தையுடன்

ஆடி முடித்தவனின் பகல்

2010-06-07T18:04:00.001+05:30

எப்போதோ படித்த ஏதோ ஒரு சிறுகதையில் வரும் ஒரு வயோதிகப் பாத்திரத்தை என்மேல் வாங்கிக் கொள்ளும் உந்துதலினால் எழுதிய கவிதை இது. முதுமையின் வாசம் இப்படித்தான் இருக்குமென்று தெரியவில்லை. இப்படியும் இருக்கக்கூடும்.

இப்போதெல்லாம்
யாரும் வருவதேயில்லை

காற்று மட்டும் அவ்வப்போது வந்து
கதவு தட்டிப் பார்த்துப் போகிறது

ஆடி முடித்த விளையாட்டுகளின்
பழைய நினைவிலேயே
ஊர்கின்றன
வெக்கை படிந்த
பகல் பொழுதுகள்

சுகவீனமுற்ற பாதங்கள்
சுமக்க முடியாமல் தள்ளாடுகின்றன
மனத்தின் சுமையை

பிடிமானமற்ற கழிவறையில்
கிழிந்துபோன மூட்டுச்சவ்வுகளை
மடித்து உட்கார்ந்து
சிறுநீர் கழிக்கையில்
ஏனோ வந்துபோகிறது
இறந்து போன மனைவியின் நினைவு

பழைய எதிரிகளோடு மீண்டுமொருமுறை
விட்டுக்கொடுத்து விளையாட
எத்தனிக்கிறது மனது

முதன்முதலாய்ப்
புணர்ந்தவளின் கதகதப்பு,
சுரப்பிகள் வற்றிப்போன
வாழ்வின் ஒரு நாளில்
பரவுகிறது தேகமெங்கும்

விருப்பமென்று பெரிதாய்
எதுவும் இல்லை

விட்டோடிவந்த முதல் காதலியிடம்
கதறியழுது கேட்க மன்னிப்பு

உள்ளங்கையை
உள்ளங்கைக்குள் வைத்தழுத்தி
கதை சொல்ல அல்லது
கதை கேட்க
ஒரு துணை

எனக்கே எனக்கான
சிநேகிதர்கள் எவரோடேனும்
தினமொருமுறை சந்திப்பு

இப்போதைக்கு....
யாரேனும் புகட்டுவதாயின்
கொஞ்சம் இருமல் மருந்து

அப்படியே
கொஞ்சம் தூக்கம்

முடிந்தால்
அப்படியே
மரணமும்

திண்ணை மின்னிதழ்

2010-06-04T15:46:00.005+05:30

அன்பிற்கினிய நட்புக்கு,

'திண்ணை' மின்னிதழின் இவ்வார வெளியீட்டில் என் கவிதைகள் வெளியாகியிருக்கின்றன. திண்ணைக்கு நன்றி! இவற்றுள் இரண்டு கவிதைகள் மழையைப் பற்றியனவாகவும், ஒன்று பனிக்கால இரவைப் பற்றியதாகவும் நானறியாமல் அமைந்துவிட்டது மிகவும் இயல்பானதே! கூடவே அழகானதும்.

வெளியான கவிதைகள் :

வெளியில் நனையும் மழை
ஞானம்
இன்னொரு மழை

-ப்ரியமுடன்
சேரல்

பேய்க்கதைகள்

2010-05-28T17:15:00.004+05:30

சிறுகதையின் இலக்கணம் என்று எதையும் அறிந்து கொள்ளாமல், ஏதோ ஓர் ஆர்வக்கோளாறில் ஒரு வருடத்துக்கு முன்பு எழுதியது இது. பின் இலக்கணம் அறியத் தொடங்கிய பிறகு மாற்றம் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணமிருந்தாலும், அலுப்பு காரணமாகவோ, போதிய அனுபவமின்மை காரணமாகவோ அதைச் செய்யவேயில்லை. அரைவேக்காடாக கூகிள் டாக்ஸில் கிடந்த கதையைப் படிக்க நேர்ந்த போதுதான் இதை இங்கே பதிவிட வேண்டுமென்ற கொடூரமான எண்ணம் உதித்தது. இட்டும் விட்டேன். இனி உங்கள் பாடு...

மே மாத இரவு ஒன்று. கோடைக்காலம் என்றாலே மின்வெட்டு அடிக்கடி நிகழ்கிற விஷயமாகிவிடுகிறது. இன்றைக்கும் அறையில் மின்சாரம் இல்லை. இரவு சாப்பாட்டை முடித்து வந்திருந்தோம், நானும், இன்னும் திவா மற்றும் சேகர். வசந்த் இன்னும் வரவில்லை. ஜன்னல் கதவுகளைத் திறந்துவிட்டுக்கொண்டு படுத்திருந்தோம். யாருக்கும் தூக்கம் வரவில்லை. மெல்லிய புழுக்கத்தோடு கொஞ்சம் காற்றும் வீசிக்கொண்டிருந்தது. தூக்கம் வரும் வரைப் பேசலாம் என்று முடிவு செய்து, என்ன பேசலாம் என்பதைப் பற்றி விவாதிக்கத் தொடங்கினோம்.

'நாம என்னைக்குடா உருப்படியா பேசியிருக்கோம்? வழக்கம் போல மொக்கை தான்' இது திவா.

'இன்னைக்காவது ட்ரை பன்னுவோண்டா...' இது நான்.

'சரி சரி என்ன பேசுறதுன்ற டாபிக்ல மொக்கை போட ஆரம்பிச்சிடாதீங்க...'இது சேகர்.

'ஒ.கே.டா அப்போ நீயே ஆரம்பி. ஒரு கதை சொல்லு'

'என்ன கதை? ஆஃபீஸ் ல நடக்குற கதை சொல்லட்டுமா?' சேகர்.

'ஏ... வேணாம் வேணாம். எல்லா ஆஃபீஸ்லயும், நம்ம ஊரு மெகா சீரியல் மாதிரி ஒரே கதைதான் வேற வேற கேரக்டர்ஸ் பேர்ல ஓடிட்டிருக்கு. இன்டெர்னல் பாலிடிக்ஸ், உழைப்புக்கு மரியாதை இல்ல, சோப்பு போடுறவனுக்கு ப்ரோமோஷன், ரெண்டு பேருக்கு காதல், ஃபீல் பண்ற மூணாவது ஆள், மாடு மாதிரி வேல வாங்குறாங்க... எட்செட்ரா எட்செட்ரா... இதைத் தவிர ஆஃபீஸ் கதைகள்ல என்ன இருக்கு?' பொரிந்து தள்ளினான் திவா.

'பாருங்க சார், இந்தப் பையனுக்குள்ளையும் ஏதோ இருந்திருக்கு. பாதிக்கப்பட்டவரின் கோரிக்கைக்கிணங்க அலுவலகக் கதைகள் விலக்கப்படுகின்றன. வேற என்னடா பேசலாம்?'

இப்படியே நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்ததைச் சொன்னால், என்னை மாதிரியே நீங்களும் தூங்கி வழிய ஆரம்பித்துவிடுவீர்கள். முக்கியமான பகுதிக்கு வருவோம்.

'டேய், பேய்க்கதை ஒன்னு சொல்லுங்கடா.' என்று அடி போட்டான் சேகர். அதிலும் யார் சொல்வதென்று குழப்பம். கதை கேட்டவனே சொல்ல வேண்டும் என்று பெரும்பாலானோர், என்ன பெரும்பாலானோர்? இருப்பது மூன்று பேர், நானும் திவாவும் முடிவு செய்தோம்.

'ஐடியா கொடுத்தது நான். நான் ஆரம்பிக்க மாட்டேன். நீங்க யாராவது சொல்லுங்க. அப்புறம் நான் சொல்றேன்'

சரி என்று நானே சொல்ல ஆரம்பித்தேன். அது பேய்க்கதை என்று சொல்ல முடியாது. பேய் பற்றிய என் அனுபவம் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். அப்போது நான் கல்லூரியில் முதலாம் ஆண்டு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். மாதம் ஒரு முறை ஊருக்குப் போய் வருவது வழக்கம்.

அது ஒரு அக்டோபர் மாதம். தமிழ்நாடு முழுக்க மழை நன்றாக வெளுத்து வாங்கிக்கொண்டிருந்த நேரம். ஒரு சனிக்கிழமை சாயங்காலம், ஊருக்குப் புறப்பட்டேன். மழையில் சகதியில் சிக்கி பேருந்து பக்கத்து டவுனை அடைவதற்கும், எங்கள் ஊருக்குப் போகும் கடைசிப் பேருந்து புறப்படுவதற்கும் சரியாக இருந்தது. ஓடிப்போய் ஏறிக்கொண்டேன். எல்லா சீட்டுகளிலும் தண்ணீர் உட்கார்ந்திருந்தது. மக்கள் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

அரை மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு எங்கள் ஊருக்கான நிறுத்தத்தில் இறங்கினேன். கூட யாரும் இறங்கியதாய்த் தெரியவில்லை. இங்கிருந்து இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரம் நடக்க வேண்டும். எப்போதும் மற்ற நாட்களில் லிஃப்ட் கொடுப்பதற்கென்று யாராவது வருவார்கள். இன்று பெய்த மழையில் கடைகள் கூட எதுவும் திறந்திருக்கவில்லை. எல்லாரும் எப்போதோ வீட்டில் போய் அடைந்திருப்பார்கள்.

தெரு விளக்குகளும் இல்லை. பல வருடங்கள் பார்த்துப்பழகிய பாதை தானே என்ற தைரியத்தில் நடக்கத்தொடங்கினேன். வழியில் சாலையோரமாக சுடுகாடு ஒன்று இருக்கிறது. அது பெரிய பயமில்லை. ஆற்றங்கரையோரமாக அமைந்த சாலையாதலால், பாம்புகள் அடிக்கடி பாதையில் குறுக்கிடும். மழைக்காலம் என்றால் சொல்லத்தேவையே இல்லை. சாலையும் இந்த அதிக மழைக்கு எவ்வளவு தாக்குப்பிடித்திருக்கும் என்று தெரியாது.

பேச்சுத்துணைக்கும் ஆளில்லாமல் புறப்பட்டேன். அப்பாவிடம் வருவதாகச் சொல்லியிருக்கலாம். ஆனால் தொலைபேசி இணைப்புகளும் அறுந்து கிடக்கின்றன.

'ஏ...நிறுத்து நிறுத்து. அப்போ உன்கிட்ட செல் ஃபோன் இல்லையா?'

'ஐயோ அறிவுக்கொழுந்தே.... அப்போ எல்லாம் செல் ஃபோனே கெடையாதுடா'

'ரைட்டு விடு. அப்புறம்'

கதவு தட்டப்பட்டது. சேகர் எழுந்து போய் திறந்தான். வசந்த் தான். உள்ளே வந்து ஜோதியில் ஐக்கியமாகிக் கொண்டான் வசந்த். அவன் எப்போதும் அவ்வளவாகப் பேச மாட்டான். எங்கள் கூட்டத்தில் தப்பி வந்து சேர்ந்துவிட்ட ஆள் அவன்தான்.

தார்ச்சாலை பல இடங்களில் இல்லாமல் போக, சேற்றில் இறங்கி ஒரு மார்க்கமாக நடந்து போய்க்கொண்டிருந்தேன். இன்னும் கொஞ்ச தூரத்தில் சுடுகாடு வரப்போகிறது என்னும் அறிவு கிலியைக் கொடுத்தது. சங்கீத மேகத்தை விசிலில் தேன் சிந்த விட்டு விட்டு நடந்து கொண்டிருந்தேன். சுடுகாடு நெருங்க நெருங்க இதயம் எக்குத்தப்பாகத் துடித்தது. கொட்டித்தீர்த்த மழைக்குப் பிறகும் ஒரு பிணம் தனிமையில் எரிந்துகொண்டிருந்தது. அது ஒரு ஆறுதல். பிணம் எரிந்துகொண்டிருந்தால் வெட்டியான் அங்குதான் இருப்பான். ஒரு ஆபத்து என்று குரல் கொடுத்தால் ஓடி வர வாய்ப்பிருக்கிறது.சங்கீத மேகத்தின் சத்தத்தைக் கூட்டி, நடையிலும் வேகத்தைக் கூட்டிச் சுடுகாட்டைக் கடந்திருந்தேன்.

மனம் கொஞ்சம் சகஜ நிலை அடைந்திருந்தது. இருந்தாலும் தைரியம் கொஞ்சம் அதிகம்தான். திடீரென்று பின்னாலிருந்து ஒரு குரல், 'தம்பி மணி என்னாச்சு?' என்று ஒரு பெண்குரல். சின்ன வயசில் பக்கத்து வீட்டில் இருந்த முறுக்காத்தாவின் குரல் மாதிரியே கேட்டது. அசட்டு தைரியத்தில் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டேன். என் கழுத்து உயரத்தில் ஒரு வயதான் பெண் நின்றுகொண்டிருந்தாள். சேலை தொப்பலாக நனைந்திருந்தது. அப்பியிருந்த இருட்டில் அவள் முகம் எனக்கு எப்படித்தெரிந்தது என்று புரியவில்லை. முகம் வெளிறிப்போவதென்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அதை அன்று தான் உணர்ந்தேன். அவள் முகம் இல்லை. என் முகம் அப்படி ஆனதாக ஒரு பிரம்மை.

'பதினொன்னே முக்கால்' என்று சொல்லி விட்டு விடு விடுவென்று நடக்கத்தொடங்கினேன். சில அடிகள் நடந்த பிறகுதான் தோன்றியது. அந்தப் பெண்மணிக்குக் கால்கள் இருந்ததா? நான் பார்த்தேனா? நினைவில்லை. திரும்பிப் பார்க்கலாமா என்றொரு சபலம். அடி வயிற்றில் சங்கடமாக இருந்தது. மெல்லத் திரும்பி எனக்குக் காத்திருந்த அதிர்ச்சியை மென்று விழுங்கினேன். ஒரு நிமிடத்துக்கும் குறைவான காலத்துக்கு முன்பு அவள் நின்றிருந்த இடத்தில் வெற்றிடம் ஒன்று உருவாகி இருந்தது. கணகளை அலையவிட்டேன். சுற்றியிருக்கும் வெளியெங்கும் இருள் கருப்பு வண்ணமடித்தது போல் கிடந்தது. அவள் எங்கும் இல்லை. அவள் வயதுக்கு இத்தனை நேரத்தில் அதிகபட்சம் ஐந்து அடிகள் எடுத்து வைத்திருக்க முடியும்.

மீண்டும் இதயம் ஓடி முடித்த ஓட்டப்பந்தய வீரன் போல அடித்துக்கொள்ள, அதன் பிறகு ஓடத் தொடங்கினேன். ஓட்டம் வீட்டில் வந்து தான் நின்றது. வழியில் எப்போதும் நாய்கள் இருக்கும். இதே வேறு ஒரு நாள் என்றால் என் உடலில் ஒரு அரை கிலோவாவது குரைந்திருக்கும், சாரி குறைந்திருக்கும். பதட்டத்தை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல், குளிரில் நடுங்குவதாகப் பொய் சொல்லி அன்றிரவு சமாளித்துவிட்டேன். மறுநாள் மழை ஓய்ந்து போயிருந்தது. அந்த வழியாகப் போகும்போது கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை இருபது பேருக்கு மேல் இருந்தார்கள். நான் முதல் நாளிரவு நடந்ததை நினைத்துக் கொண்டேன். அதன் பிறகு இரவில் தனியாக நான் அங்கே போனதே இல்லை. சொல்லி முடித்து விட்டேன். எல்லோரும் நான் ஏதோ பெரிதாகச் சொல்லப் போகிறேன் என்று நினைத்திருப்பார்கள். நீங்களும்தானே. சரி விடுங்கள் நான் பார்த்த பேய் அவ்வளவுதான்.

திவா கேட்டான் 'என்னடா...?அது பேய் தாங்கிறியா?'

'தெரியல. ஆனா அப்படித்தான் தோணுது'

எல்லோரும் ஆச்சரியப்படும் விதமாக அப்போது வசந்த் பேசினான்.

'இல்ல. அது பேயா இருக்கணும்னு அவசியம் இல்ல. ஒரு சாதாரண பொம்பளையா கூட இருக்கலாம். அப்போ ரொம்ப இருட்டுன்னு சொல்ற. ஸோ அவ உன் கண்ணுக்குத் தெரியாம பக்கத்துல எங்கயோ கூட இருந்துருக்கலாம். வேற திசையில நடந்து போயிருக்கலாம். நீ ஒரு குரல் குடுத்துருந்தா பதில் சொல்லி இருக்கலாம். நீதான் பயந்து ஓடி வந்துட்டியே.'

அவன் சொல்வதும் சரி போலத்தான் தோன்றியது.

'அப்புறம். இப்படி ஒரு விஷயம் நடக்காமலேயே கூட இருக்கலாம். இது உன் மனப் பிரம்மையா கூட இருக்கலாம். மனித மனம் வந்து எப்போதுமே ஏதாவது ஒரு விஷயத்தை எதிர்பாத்துட்டே இருக்கும். அது நடக்கிற மாதிரி, நடந்துட்ட மாதிரி கூட கற்பனை பண்ணிக்கும். இதுவும் கூட அப்படி இருக்கலாம். இருக்குன்னு சொல்லல. இருக்கலாம்னு சொல்றேன்.'

எனக்கு என்னவோ போலிருந்தது. இவன் என்னை மனப்பிளவு கொண்டவன் என்கிறானா? எப்போதும் பேசாதவன், இன்றைக்கு இவ்வளவு பேசுகிறான்.

'ஒரு விஷயம் சொல்லுங்க. ஹை வேஸ்ல ட்ராவல் பண்ணும்போது ரோட் நேரா போயிக்கிட்டே இருக்கிறதை பாத்திருக்கீங்களா?'

ஆம் என்பது போல தலையசைத்தோம்.

'அது எவ்வளவு தூரம் போகுதுன்னு பாத்திருக்கீங்களா?'

இல்லை என்று ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டோம்.

'நானே சொல்றேன். எந்த ரோடும் அதிக தூரத்துக்கு ஒரே நேர்க்கோட்டுல இருக்காது. குறிப்பா ஹை வேஸ். ஏன்னா ராத்திரில ட்ரைவ் பண்ணுறவங்களுக்கு ரோட் நேரா இருந்தா ரொம்ப குஷியாயிடும். வேகமா போய்கிட்டே இருப்பான். ஆனா திடீர்னு எதிர்பாக்காம ஒரு திருப்பம் வந்தா எல்லாமே காலி. அதுக்குத்தான் இடம் இருந்தா கூட ரோடை தொடர்ந்து நேரா போடாம கொஞ்ச தூரத்துக்கு ஒரு திருப்பம் வளைவுன்னு போட்டிருப்பாங்க. ஸோ நம்ம மனசு அலர்ட்டா எப்போதுமே இருந்துகிட்டே இருக்கும். இப்படி இல்லன்னா நம்ம மனசு எப்போதுமே நேரான பாதையையே எதிர்பார்க்கும் வளைவிலும் கூட நேரா இருக்கிற மாதிரியே நெனச்சுக்கும்.'

எங்களுக்குப் புரிந்த மாதிரியும் இருந்தது. புரியாத மாதிரியும் இருந்தது. வசந்த் தொடர்ந்தான்.

'அதுக்காக நான் பேய் இல்லன்னு சொல்ல வரல. எனக்குப் பேய்கள் மேல ரொம்ப நம்பிக்கை உண்டு. சரி. அடுத்தது யார் கதை சொல்லப் போறா?'

எல்லாரும் திவாவைப் பார்த்தோம். அவன் கொஞ்சம் குழம்பி இருந்தான் என்பது குரலில் தெரிந்தது.

'இதுவும் ஒரு எக்ஸ்பீரியென்ஸ் தான். பெசண்ட் நகர் வீட்ல இருந்தோம்ல. வசந்தும் தியாகுவும் அப்போ எங்கூட இல்ல. சேகர் இருந்தான். இன்னும் ரெண்டு ஃப்ரெண்ட்ஸ் இருந்தாங்க. ஒரு சனிக்கிழமையோ ஞாயித்துக்கிழமையோ. வீட்டுல யாரும் இல்ல. நான் மட்டும் இருந்தேன். மத்தியானம் நல்லா தூங்கிட்டேன். சாயந்திரம் ரொம்ப நேரம் ஆயிடுச்சு போல. திடீர்னு முழிப்பு வந்து எழுந்திருக்கலாம்னு பாக்கறேன். முடியல. கண்ணைக் கஷ்டப்பட்டு தெறக்கறேன். எதுவோ எம்மேல உட்காந்துருக்கு. புகையை ஒரு மனுஷன் மாதிரி செஞ்சா எப்படி இருக்கும்? அப்படி ஒரு உருவம். கை ரெண்டும் என் தோளை அழுத்திப் புடிச்சிருக்கு. திமிறிக்கிட்டு எழுந்திருக்கிறேன். லட்சம் காக்காய்ங்க ஒன்னா கத்துனா எப்படி இருக்கும்? அப்படி ஒரு சத்தம் காதுக்குள்ள கேக்குது. அப்புறம் கிறீறீறீறீச்ச்ச்ச்ச்ச் னு ஒரு சத்தம். எல்லாம் ஒரு அரை நிமிஷம் தான். ஒரு மணி நேரமா கூட இருக்கலாம். எனக்குத் தெரியல. பதறியடிச்சு எழுந்திருக்கிறேன். எதுவுமே இல்ல. நிசப்தமா இருக்கு. உடம்பு முழுக்க வியர்த்திருக்கு. கொஞ்சம் கொஞ்சமா எல்லாம் ஞாபகத்துக்கு வருது. நான் வீட்டுல உள் ரூம்ல தூங்கிட்டு இருக்கேன். சாயங்காலம் ஆகிடுச்சு. வீட்ல யாரும் இல்ல. இன்னும் லைட் போடல. இருட்டா இருக்கு. கதவு சாத்தியிருக்கு. ராத்திரி எக்மோர் வரைக்கும் போகணும். துணி ஊற வச்சிருக்கேன். துவைக்கணும். எல்லாம் புரிஞ்சிடுச்சி. ஆனா அந்த நிமிஷம் நடந்தது என்னன்னு மட்டும் புரியல. இப்போ வரைக்கும். அது பேயா? வேற எதுமா? நான் இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் தூங்கி இருந்தா என்ன ஆயிருக்கும்? ஒன்னுமே புரியல' சொல்லி முடித்தான்.

கொஞ்சம் பீதி என்னைப் பிடித்திருந்தது. மற்றவர்கள் என்ன எண்ணிக்கொண்டிருப்பர்கள் என்று தெரியவில்லை. வசந்தைப் பார்த்தேன். அவன் தெளிவாக இருப்பது போல்தான் இருந்தது. இருட்டில் அவன் முகம் கூடத் தெளிவாகத் தெரிவதாகப் பட்டது.

'இதுல பேய்...பிசாசு எதுவும் இருக்க வாய்ப்பில்லைடா. எல்லாம் ஆழ்மனத்தோட லீலைகள். ஏதோவொரு அழுத்தம் உன் மனசுல இருந்துட்டே இருக்கு. உன் பழைய நினைவுகள், நிறைவேறாத ஆசை, வக்கிர எண்ணங்கள் எதோ ஒன்னு அந்த அழுத்தத்தைக் கொடுத்துட்டே இருக்கு. அந்த அழுத்தம் நீ தூங்குற நேரங்கள்ல உன்னை அறியாம வெளிப்படலாம். ஆழ் மனம் மட்டும் அதை உணர்ந்திருக்கும். ஆழ் மனம் விழிக்கிறதுக்கு முன்னாடி, உடம்பு மட்டும் விழிக்க முயற்சி பண்ணும்போது அந்த பிம்பம் உனக்கு நேர்ல திரியுற மாதிரி இருந்திருக்கு. அவ்வளவுதான். அந்த ஓசைகள் வந்து, உன்னோட எக்ஸ்ட்ரா ஃபிட்டிங்ஸ். இது மாதிரி சத்தம் கேக்குறது சுய நினைவில் இருக்கும்போதே கூட எனக்குக் கேட்டிருக்கு. எல்லாருக்கும் கேட்கும்.'

விளக்கம் கொடுத்து முடித்தான் வசந்த். அறையில் மின்சாரம் வந்தது.

'சரி..... நான் பாத்ரூம் போயிட்டு வந்துர்றேன். சேகர் கதையோட ரெடியா இரு' என்று சொல்லிவிட்டு வசந்த் உள்ளே போனான். நாங்கள் படுத்த வாக்கிலேயே கிடந்தோம். அறையின் கதவு மீண்டும் தட்டப்பட்டது. சேகர் எழுந்துபோய்த் திறந்தான். வெளியே நின்று கொண்டிருந்தது......மீண்டும் வசந்த்.

தூக்கி வாரிப் போட எழுந்தேன்.

'அப்படியே அவன ஒரு அறை அறையலாமான்னு இருந்துச்சு எனக்கு. சரி எல்லாம் நெனக்கிறதோட சரி. நமக்கு எங்க அவ்வளவு தைரியம்?' சேகர் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை. தலையும் இல்லாமல் காலும் இல்லாமல் இருந்த வரிகள் என்னைக் குழப்பின.

'சார் எழுந்துட்டாரு. டேய் நீதான் கதை சொல்றவனா? நல்லா இருடா' என்றான் திவா என்னைப் பார்த்து.

நான் யோசித்துப்பார்த்தேன். இந்தக்கதைகளும், விளக்கங்களும் எதுவும் எனக்கு இதற்கு முன் தெரியாது. எனக்கு இந்த மாதிரி அனுபவங்களும் நிகழ்ந்ததே இல்லை. பின், இவை யாருடைய நினைவுகள்?

மீண்டும் அறைக்கதவு தட்டப்பட்டது. சேகர் மூன்றாவது முறையாகப் போய்த்திறந்தான். வசந்தும் மூன்றாவது முறையாக வந்திருந்தான். அறையில் மின்சாரம் வந்தது.

தோழி என்றொரு தேவதை - 2

2010-05-14T14:53:00.005+05:30

தோழிகள் கூட
அறிந்திராத
உன் படுக்கையறைக்கு
என்னை
நடத்திச் சென்றாய்

அறையெங்கும்
நீக்கமற
நிறைந்திருந்தது
நம்
நட்பின் வாசம்

--------------------

'என்
நட்பு வட்டத்தில்
வீட்டுக்கு வரும்
முதல் ஆண் நீதான்'
என்ற முன்னுரையோடு
அழைத்துப்போனாய்

'வா தம்பி'
என்றழைத்த
உன் தாயின் குரலில்
ஓங்கியொலித்தது
உன் மீதான
நம்பிக்கை

நட்பின் மீதான
நம் நம்பிக்கைக்குச்
சற்றும் குறைந்ததல்ல
அது

--------------------

ஏழாம் வகுப்பு

அறிவியல் தேர்வு

எல்லாம் சரியாய்
எழுதிவிட்டதை
மீண்டுமொருமுறை
சரி பார்த்த பின்
உன் பெயரை நானும்
என் பெயரை நீயும்
எழுதிக் கொடுத்து வந்த
குறும்பை
இன்னும் சொல்லிச் சிரிக்கின்றன
பள்ளி
மைதானத்து மரங்கள்

--------------------

காதலனும் காதலியும்
நடந்தார்கள்
உலகமே அவர்களை
உற்றுப் பார்த்தது

தோழனும் தோழியும்
நடந்தார்கள்
யாருமே அவர்களைப்
பார்க்கவில்லை

--------------------

மௌனமாகப் போனோம்

மௌனமாகக் கடல் குடித்தோம்

மௌனமாகவே திரும்பினோம்

அலைகள் மட்டும்
பேரிரைச்சலாய் இன்னும்
பேசிக்கொள்கின்றன
அமைதியாய்க் கழிந்து விட்ட
நம் வருகையைப் பற்றி

தோழி என்றொரு தேவதை - 1

படிந்த வரிகள் - 13

2010-05-13T12:17:00.006+05:30

இருந்து என்ன
ஆகப் போகிறது
செத்துத் தொலைக்கலாம்
செத்து என்ன
ஆகப் போகிறது
இருந்து தொலைக்கலாம்

- கல்யாண்ஜி

மிகச் சிக்கலான பல பிரச்சினைகளுக்கு மிக எளிதாகவே தீர்வுகள் அமைந்துவிடுகின்றன. இவ்வுண்மையினை உணர்த்தத்தான் அவ்வப்போது பெரிய பிரச்சினைகள் வந்து போகின்றனவோ என்னவோ? 'செத்துப் போய்விடலாம் போலிருக்கிறது. இதிலிருந்து நான் எப்படி மீண்டு வரப்போகிறேன்' என்று புலம்பித் தவித்த எத்தனையோ பேரை எனக்குத் தெரியும். அவர்களில் யாரும் இதுவரை இறந்ததாய்த் தகவலில்லை.

காலத்தின் காற்றோட்டம் நம்மை எங்கெங்கோ அடித்துச் செல்கிறது; எதெதையோ அடித்துவந்து நம்மிடம் சேர்ப்பிக்கிறது; எதெதையோ பிரித்தும் கொண்டு சென்றுவிடுகிறது. எல்லா நிகழ்விலும் மீதமிருப்பவை நம்மீது அழுந்தப் பதிகிற அனுபவ முத்திரைகள்தான்.

அனுபவங்கள் மனிதனை இழைக்கின்றன; அனுபவங்கள் மனிதனாகின்றன; அனுபவங்களே மனிதனாய் அலைவதாக உணர்வது அலாதியானது.

ஒவ்வொரு மரணத்திலும் எண்ணிக்கை மறந்த அனுபவங்கள் அழிந்து போகின்றன. மரணத்துக்கு முன்னதான அனுபவங்களின் அளவிலேயே மதிப்படைகிறது ஒவ்வொரு மரணமும். மரணம் கூட ஒருவகையில் அனுபவம்தானோ?

புணர்ச்சி

2010-05-11T13:07:00.001+05:30

வார்த்தைகளை உதிர்த்துவிட்டு
மௌனமாகிக் கொண்டோம்

உதிர்ந்த வார்த்தைகள்
அந்தரத்தில் மோதிக்கொண்டன

சண்டையிட்டன

சமாதானம் கண்டன

கட்டித் தழுவின

புணர்ந்து களைத்தன

யாவும் பார்த்திருந்தபின்
புன்னகைத்துக்கொண்டே
ஆயத்தமானோம்
அந்தரத்தில் உறவுகொள்ளும்
வேறிரு வார்த்தைகளை
உதிர்த்துவிட...

மணல் வீடு சிற்றிதழ்

2010-05-10T19:37:00.004+05:30

மணல் வீடு சிற்றிதழின் மே - ஜூன் 2010 இதழில் என் கவிதைகள் இரண்டு பிரசுரமாகியிருக்கின்றன. மணல் வீடு இதழ் மற்றும் களரி தெருக்கூத்துப் பயிற்சிப்பட்டறை இணைந்து நடத்திய கலை இலக்கிய இரவு குறித்த பதிவை எழுத வேண்டுமென்று நினைத்து இன்னும் எழுதாமல் இருக்கிறேன். மணல் வீட்டின் இந்த இதழில் வெளிவந்திருக்கும் விழா குறித்த கட்டுரையும், புகைப்படங்களும் மீண்டும் அந்த ஆவலைத் தூண்டி இருக்கின்றன. கூடிய விரைவில் எழுதுவேன் என்று நம்புகிறேன்.

மணல் வீடு இதழின் வலைப்பூ - http://manalveedu.blogspot.com/

வெளியான என் கவிதைகள்

மாய உலகம்

தவம்

-ப்ரியமுடன்

சேரல்

ஒரு திரைப்படமும், சில வரிகளும்

2010-05-05T07:49:00.019+05:30

'உரையாடல்' அமைப்பின் மாதாந்திரத் திரையிடல் நிகழ்வின் ஓராண்டு நிறைவு 'அன்னா கரீனினா' திரைப்படத்துடன் , சென்னையில் மழை பெய்து முடித்து வெயிலின் உக்கிரத்தைக் குறைத்திருந்த கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலையில் நடந்தேறியது.

வாழ்க்கையின் மாற்றங்களைப் பொதுவான பிற நிகழ்வுகளோடு தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கும் பழக்கம் பெரும்பாலும் எல்லோருக்கும் இருப்பதுண்டு.

கடந்த ஒரு வருடமாக என்னுடன் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றங்களை, காலவரிசையில், உரையாடலின் திரையிடல் என்ற பொது நிகழ்வோடு தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கிறேன். அசாதாரணமான மாற்றங்களுக்கான களமாக வாழ்வின் அந்த நாட்கள் இருந்திருக்கின்றன என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. கடைசி ஐந்து மாதங்கள் இத்திரையிடலுக்கே போக முடியாத அளவுக்கு வாழ்க்கையின் போக்கு மாறிவிட்டிருக்கிறது.

இந்தத் தொடர்புபடுத்திப் பார்த்தல் என்கிற முறை தெரியாதிருந்தால், நிகழ்வுகளை, செய்திகளை நினைவு கொள்வதில் பெரும் சிக்கல் ஏற்பட்டிருக்கும் (எனக்கு கண்டிப்பாக :) ).

முதல் திரையிடலில் நண்பர்கள் இருவருடன் கலந்துகொண்டேன். பெயரளவிலும், எழுத்தளவிலும் மட்டும் அறிமுகமாகி இருந்த பல நண்பர்களை இங்குதான் நேரில் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. பல புதிய வலைப்பதிவர்களின் நட்பும் கூட இங்குதான் கிடைத்தது. Spring Summer Fall Winter and Spring என்ற கொரிய திரைப்படத்துடன் தொடங்கியது இந்நிகழ்வு.

இத்திரைப்படத்தைப் பற்றிய என் பார்வையை 'யுகமாயினி' இதழில் எழுதி இருந்தேன். சில பாராட்டுக்களும், சில அறிவுரைகளும் கிடைப்பதற்கான வாய்ப்பை அது ஏற்படுத்திக்கொடுத்தது.

தொடர்ந்து வந்த மாதங்களில் முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமையின் மாலையை 'உரையாடலின்' உலகத்திரைப்படத்துக்காக என்றே ஒதுக்கி வைத்திருந்தேன்.

நம்மோடு எவ்வகையிலும் ஒத்திராத பிற மனிதர்களின் வாழ்க்கை பற்றிய பிரக்ஞையைக் கொடுக்கும் ஊடகமாக நான் உலகத் திரைப்படங்களைப் பார்க்கிறேன். அந்த வகையில் நம் மொழித் திரைப்படங்கள் மற்றவர்களுக்கு உலகத்திரைப்படமாகுமா என்பது விவாதத்திற்குரிய கேள்வி.

கலாச்சாரம், வாழ்வு முறை, வாழ்வியல் தரம், சிந்தனை, தனி மனித மற்றும் சமுதாய இலக்கு, உணவு, உடை, என்று பல விதங்களில் வேறுமாதிரியானவர்களாக இருக்கும் மனிதர்களின் உணர்வு ஒன்றையே பேசுகிறது என்பதை உலகத் திரைப்படங்கள் எனக்கு உணர்த்துகின்றன. அன்பும், காதலும், காமமும், கோபமும், மகிழ்வும், வெறுப்பும், வேதனையும், நெகிழ்ச்சியும், நெருடலும், சுதந்திரமும் எல்லோரையும் ஆட்டிப்படைத்தும், ஆட்சி செய்தும், நுகரப்பட்டும், நுகர விரும்பப்பட்டும் வரும் சர்வதேச உணர்வுகள் என்பதைப் புரியச் செய்கின்றன இத்திரைப்படங்கள்.

உலகத்திரைப்படங்களைப் பற்றிய அறிமுகம் இன்று பலவழிகளில் கிடைக்கிறது. இணையமும், தேர்ந்த சில புத்தகங்களும், நமக்கு உலகத் திரைப்படங்கள் குறித்தான அறிவை வழங்கி விடுகின்றன. இப்படங்களைப் பார்ப்பதும் கூட கடினமான காரியமாக இல்லை. உரையாடல் அமைப்பு வலைப் பதிவர்களுக்காக என்று தொடங்கி, இன்று எல்லோருக்காகவும் என நடத்திவரும் இத்திரையிடல், உலகத்திரைப்படங்களைப் பார்ப்பதோடு, அவை குறித்த மற்றவர்களின் நோக்கு மற்றும் கருத்துகளைத் தெரிந்து கொள்ளும் களமாக அமைந்திருக்கிறது.

ஓராண்டு நிறைவில் திரையிடப்பட்ட அன்னா கரீனினா திரைப்படத்துக்குப் போயிருந்தேன். ஒப்புதல் கொடுத்த மனைவிக்கும், தக்க சமயத்தில் புறப்பட்ட விருந்தினர்களுக்கும், மாலைப்பொழுதை சன் குடும்பம் விருதுகள் நிகழ்ச்சி ஒளிபரப்பி நிறைத்த சன் தொலைக்காட்சிக்கும் நன்றிகள்.

லியோ டால்ஸ்டாயின் அன்னா கரீனினா புதினத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு எடுக்கப்பட்ட திரைப்படம் இது. இப்புதினத்தின் அடிப்படையில் வெளிவந்த திரைப்படங்களின் வரிசையில் இது முதலாவது. 1930 களில் வெளிவந்திருக்கிறது இத்திரைப்படம். ரஷ்ய மூலக்கதையை ஆங்கிலத்தில் படமாக்கி இருக்கிறார்கள்.

மிக நுண்மையான, அற்புதமான வசனங்கள் நிறைந்திருக்கின்றன. ஒளிப்பதிவிலும், படமாக்கப்பட்ட விதத்திலும் நிறைய 'அட' போட வைத்திருக்கிறார்கள்.

திரைப்படத்துக்குப் பிறகான உரையாடலில் திரைப்படம் மற்றும் அன்னா கரீனினா புதினம் பற்றிய பல செய்திகளை அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. மூலக்கதையின் சாராம்சம் கூடுமான அளவுக்குச் சிதையாமல் எடுத்திருக்கிறார்கள் என்பது புரிந்தது. புதினத்தை வாசித்தால் இன்னும் கூடப் புரியக்கூடும்.

எப்போதும் போலில்லாமல் இம்முறை பார்வையாளர்கள் எண்ணிக்கை குறைவு என்றே தோன்றியது. இது போன்ற அமைப்புகள் வெற்றி பெறுவது பங்கேற்பாளர்களின் ஆதரவைப் பொறுத்துமிருக்கிறது என்பது உண்மைதானே! நமக்கும், அறிமுகமற்ற ஓர் உலகத்தை அறிந்து கொள்ளும் வாய்ப்பும் கிடைக்கிறதல்லவா?

60 கவிதைகள் - புன்னகை இதழ்

2010-05-03T21:23:00.005+05:30

புன்னகை கவிதை இதழின் அறுபதாவது வெளியீட்டில் பிரசுரமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கவிஞர்களின் பட்டியல் இங்கே...

01. கணேசகுமாரன்
02. அன்பாதவன்
03. நா.விச்வநாதன்
04. சம்யுக்தா
05. பா.ராஜா
06. மு.முருகேஷ்
07. உழவன்
08. மௌனம் ரமேசு
09. மகிழ்நன்
10. அதங்கோடு அனிஷ்குமார்
11. பொன்.குமார்
12. மருதம்.ஷப.கெஜலட்சுமி
13. ம.ஜெயப்பிரகாஷ்வேல்
14. வே.மு.பொதியவெற்பன்
15. ஜனமித்ரன்
16. உயிரோடை லாவண்யா
17. கார்க்கோ
18. ச.மோகனராசு
19. அருள்குமார்
20. துரை.மூர்த்தி
21. கவின்
22. புலியூர் முருகேசன்
23. கணியன் செல்வராஜ்
24. ஸ்ரீநிவாஸ் பிரபு
25. ப.சுடலைமணி
26. பிரபாவரசன்
27. சூர்யநிலா
28. கோசின்ரா
29. சு.சுபமுகி
30. சுப்ரபாரதிமணியன்
31. பி.மணிகண்டன்
32. ஒளியவன்
33. வா.மு.கோமு
34. அருணா
35. லதாமகன்
36. ந.பெரியசாமி
37. சிவகுமார்
38. அமல்.ஜான்
39. ஆ.முத்துராமலிங்கம்
40. ராமலக்ஷ்மி
41. சேரல்
42. பொன்.வாசுதேவன்
43. வீரகரன் மாதேஷ்
44. ஸ்ரீமதி
45. சி.அதிரதன்
46. பொ.செந்திலரசு
47. சித்தன்
48. ச்.முத்துவேல்
49. ச.கோபிநாத்
50. சகாரா தென்றல்
51. வா.மணிகண்டன்
52. கென்
53. காயத்ரி
54. லதாமகன்
55. நிலாரசிகன்
56. நிலவின் மகள்
57. உமாசக்தி

சிலர் ஏற்கனவே இலக்கிய வட்டத்தில் பிரபலமானவர்கள்; சிலர் வலைப்பூக்களில் உலவுகின்ற்வர்கள்; மற்றவர்கள் எனக்கு அறிமுகமற்றவர்கள்; சிலரின் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கவிதைகள் வெளிவந்திருப்பதால் எண்ணிக்கை அறுபதைத் தொடவில்லை. கவிஞர்கள் அனைவருக்கும் வாழ்த்துகள்!

புன்னகை கவிதை இதழ்

2010-04-30T21:30:00.003+05:30

'புன்னகை' கவிதை இதழின் அறுபதாவது வெளியீட்டுக்காக அறுபது கவிஞர்களின் கவிதைகளைத் தொகுத்து வெளியிட இருப்பதாக நண்பர் 'நிலாரசிகன்' வலைப்பூ மூலமாகத் தெரிந்து கொண்டேன். கவிஞர் அம்சப்ரியா ஆசிரியராகச் செயல்படும் இவ்விதழுக்கு என் கவிதையை அனுப்பி இருந்தேன். அக்கவிதை தேர்வு செய்யப்பட்டு ஏப்ரல் 2010 இதழில் வெளிவந்திருக்கிறது. அறுபது கவிஞர்களில் ஒருவனாகத் தேர்வானது குறித்து மகிழ்ச்சி. தகவல் அளித்த நண்பர் நிலாரசிகனுக்கும், தேர்வு செய்த ஆசிரியர் குழுவுக்கும் நன்றிகள்.

பிரசுரிக்கப்பட்ட கவிதை : அப்படியே

-ப்ரியமுடன்
சேரல்

நிர்வாணம்

2010-04-28T07:36:00.004+05:30

நிர்வாணியாய்த் திரிந்தவனுக்குக்
கவலைகள்
என்றெதுவுமில்லை

பின்
நிர்வாணம் குறித்துக்
கவலை வந்தது

நிர்வாணத்தை இழந்தவனுக்கு
ஆயிரம் கவலைகளோடு
சேர்ந்துகொண்டன,
இழந்ததை
அறிவதன் மீதானதும்,
அடைவதன் மீதானதும்

தன்னியல்பு திரிந்த
கவலையில்
ஆடைகட்குள் ஒளிந்தே கிடக்கிறது
நிர்வாணம்

அலைநீளம்

2010-04-19T10:15:00.001+05:30

கடலற்ற
கடலினடியே
கடலின் கரையாகிறது

உள்ளங்கையோடும்
ரேகைகள் போலும்
ஒன்றுபோலிருப்பதில்லை
மாறி மாறி
எல்லை போடும் கடலலைகள்

அலைநீளம்
நிர்ணயிக்கிறது
கடலின் பரப்பை
அல்லது
கரையின் பரப்பை

ஒத்தத் தொலைவிருந்து
எல்லாம் ரசித்திருக்கும்
வானம் பார்த்துக் கிடக்கின்றன
கடலும்,
கடலாகக்கூடும்
கரையும்

மீதமிருக்கும் இரவு

2010-04-08T12:05:00.001+05:30

உடலைச் சதுரமாக்கி
உள்நுழையும் காற்றுக்கெனத்
திறந்திருந்த
சாளரத்தின் வழி புகுந்து
படர்கிறது சிகரெட் புகை

அது,
பின்னிரவின் அமைதியின்
பிடியில் சிக்குண்டு
தூக்கமற்று அழும்
எவனோ ஒருவனின்
மன இடுக்குகளில் நுழைந்து
சாந்தப்படுத்துகிறது

மூச்சுத்திணறத்திணற
விழித்தெழுந்து
வியர்க்கிறேன்

தூக்கமற்ற வெளியில்
மிதந்து போய்
இன்னொரு சிகரெட்
பற்றவைக்கிறான் அவன்

தொற்றுநோயெனப்
பற்றிவிட்ட விழிப்பின் பிடியில்
எப்படிக் கழிப்பதென்ற
திட்டமிடலிலேயே
கழிக்கிறேன்
என் மீதியிரவை

இடைவேளை

2010-03-19T12:02:00.001+05:30

எப்போதும் அதிகாலையில் அரைத்தூக்கத்தில் எழுகையில் திறந்திருக்கும் குளியலறைக் கதவு, திடீரென்று ஒரு நாள் உட்புறமாக தாளிட்டிருக்கையில் தான் அழுத்தமாக நினைவுக்கு வந்தது தனக்குத் திருமணமானது என்பதாக நண்பனொருவன் சொன்னான். கேட்கும்போது வேடிக்கையாக இருந்தது. அதே போல வேறு சில சந்தர்ப்பங்களை இந்த ஒரு மாதமாக உணர நேர்ந்தது.

திருமண ஏற்பாடுகள் தொடங்கிய நாளில் இருந்தே இந்த இடைவேளையை நானே உருவாக்கிக் கொண்டேன். வாசிப்பிலிருந்தும், பதிவிடுவதிலிருந்தும், பொதுவாகச் சொல்வதென்றால் எதையும் எழுதுவதிலிருந்தும் நானாக எடுத்துக்கொண்ட இந்த இடைவேளை வாழ்க்கையின் சில மாறுதல்களை பூரணமாக நுகர ஏதுவாயிருந்தது. அலுவலகத்திலிருந்து பதினைந்து நாட்கள் விலகி இருந்ததும் கூட நன்றாகவே இருந்தது. நன்றாகத்தானே இருக்கும் :)

இடைவேளைகள் தேவையாய் இருக்கின்றன; புத்துணர்வளிக்கின்றன; ஓய்வோடு, சாவகாசமாய்த் தன்னாய்வு செய்து கொள்ளச் சமயமளிக்கின்றன. இதோ இப்படி சில வார்த்தைகள் எழுதவும் வாய்ப்பேற்படுத்திக் கொடுக்கின்றன.

இடைவேளை எனும்போதே அடுத்த பகுதி இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அடுத்த பகுதிக்காகத் தயாராகிறேன்.

-ப்ரியமுடன்
சேரல்

இன்னொரு மழை

2010-03-08T15:47:00.001+05:30

நனைவேனென்று
அடம்பிடிக்கும்
குழந்தையின்
முகம் நனைக்கவே
அவ்வப்போது பெய்துவிடுகிறது
செல்லமழை
மேகத்திடமிருந்தோ
தாயிடமிருந்தோ

அந்நியனின் குறிப்புகள்

2010-03-04T15:09:00.001+05:30

பூக்களை எரித்த
சாம்பலை
உண்டு கொழுக்கின்றன
பட்டாம்பூச்சிகள்

பிள்ளைக்கறி விற்கும்
உணவகத்தில்
தலைக்கறி வேண்டுமென்கிறாள்
நிறைமாத சூலியொருத்தி

குருதியொழுகும்
சதைத்துண்டினை
ருசி பார்க்கும் வேகத்தில்
கவ்விப் பறக்கின்றன
வெள்ளைப்புறாக்கள்

விளையாடிக் கொண்டிருக்கும்
ரோஜாச் செடிகளைக்
கற்பழிக்கும் முடிவோடு
வேர் பிடுங்கி வெளிவந்து
காத்திருக்கின்றன
சில பட்ட மரங்கள்

இன்னும் உயிர் பிரிந்துவிடாத
சாது ஒருவனின்
சிதைந்த உடலை
மழைக்காலத்துக்கென
இழுத்துச் செல்கின்றன
சிற்றெறும்புகள்

மேலும்
இந்த நகரத்தில்,

பதிலுக்குப் புன்னகைக்க மறுப்பதோடு
முறைத்துப் பார்க்கவும் செய்கிறார்கள்,
அப்படியே போதிக்கப்பட்ட
குழந்தைகள்

அப்படியே

2010-02-10T13:44:00.000+05:30

அப்படியே இருப்பது
சௌகரியம் என்றாலும்
எப்போதும் வாய்த்துவிடுவதில்லை

காய்ந்துகிடக்கும்
தார்ச்சாலைகளை
நக்கி நக்கி ஊர்ந்துபோகும்
வெயில் நாயைத்
துரத்தியடித்துப்
பெய்துவிடுகிறது மழை

மழை நனைத்த
எதுவும்
அதுவாகவே இருப்பதில்லை...

ஆனாலும்
மழையில்
உடைந்து விழும்
நீரின் ஒவ்வொரு துண்டும்
இருந்து விடுகிறது
நீராகவே

ஞானம்

2010-01-22T14:34:00.000+05:30

ஈரமேறிப்போன
மார்கழியிரவொன்றில்
வெதுவெதுப்புக்காகத்
தேர்ந்திருக்கலாம்
மாடிப்படிகளை

எதிர்பாராத
என் வருகையில்
வெடுக்கென்று பிடுங்கிய
தூக்கத்தின் மிச்சத்தைத்
தூக்கிச்செல்கிறதொரு நாய்
மருட்சியுடன்

இருளைத் துளைத்து
நிகழ்ந்திருக்க வேண்டாம்
இப்பின்னிரவிலென் வருகை

மீள் சிறகுகள்

2010-01-07T15:08:00.004+05:30

வேறு கவனமெதையும்
மிகக்கவனமாகத் தவிர்த்த
ஓய்வுகளற்ற
நெடியவிரு பயணங்களினூடே
எதேச்சையாக எனும்படியாகத்தான்
எதிர்ப்பட்டுக்கொண்டோம்
ஒரு பறவையும்
நானும்

வளையலகு கொண்டதொரு
பறவையின் சிறகுகளும்,
விரிந்த கண்களுடைய
யாத்ரீகனொருவனின்
கால்விரல்களும்,
பிறிதொரு நாள்
வந்தமர்ந்து
இளைப்பாறக்கூடும்
இருவேறு பயணக்குறிப்புகளில்

-சேரல்

உரையாடல் கவிதைப்போட்டிக்காக.....

போட்டிக்கான எல்லாக் கவிதைகளும் இங்கே....

படிந்த வரிகள் - 12

2009-12-22T11:44:00.000+05:30

கூடடைய விரும்பாததொரு
கரும் பறவை
இரை தேடிச் செல்லும்
வழியெங்கும்
ஒற்றையடிப் பாதைகளை
பிரசவித்துச் செல்கிறது

-கவிஞர் கார்த்திக் முருகன்

(http://karthikmurugan.blogspot.com/)

புல்லாங்குழல்

2009-12-22T11:34:00.000+05:30

இங்கேயே
இருக்கின்றதொரு புல்லாங்குழல்
நெடுங்காலமாய்

மேலோடும்
விரல்கள் மட்டும்
இடம் பெயர்கின்றன

இங்கேயே
இருக்கின்றதொரு புல்லாங்குழல்
நெடுங்காலமாய்
உள்ளிழுக்கும் காற்றையும்
வெளிவிடும் இசையையும் போலவே....

நகரும் படிகளும்

2009-12-15T16:01:00.002+05:30

ஏறவோ இறங்கவோ
செய்தோம்

அப்படியே இருந்தன
படிகள்

நடக்கும் வலுவற்றவர்களாக்கும்
இந்த
நகரும் படிகளைத்தான்
பிடிப்பதேயில்லை

பிழை திருத்தம்

2009-12-11T08:29:00.000+05:30

செக்கச் செவேலெனும் வானம்,

எழுந்து விறைத்து நிற்கும் குன்றுகள்,

பச்சைக் கச்சையில் நூலென மரங்கள்,

சத்தமெழுப்பாமல்

கரை புரண்டோடும் ஆறு

எல்லாம் சேர்ந்தழிக்கின்றன

மழையின் ஆயிரமாயிரம்

சிறுவிரல்கள்

மழை செய்யும்

பிழை திருத்தம்

வண்ணமயமாக,

செயலிழந்து ரசிக்கிறான்

வீதிகளில் வரைந்து

வாழ்பவன்

மணல் வீடு & களரி தெருக்கூத்துப் பயிற்சிப்பட்டறை - மக்கள் கலை இலக்கிய விழா

2009-11-30T12:17:00.007+05:30

அழைப்பிதழ்

மணல் வீடு & களரி தெருக்கூத்துப் பயிற்சிப்பட்டறை இணைந்து நிகழ்த்தும்
மக்கள் கலை இலக்கிய விழா

நாள் :26 டிசம்பர் 2009

சனிக்கிழமை பிற்பகல் 3.30மணி

இடம்: ஏர்வாடி, குட்டப்பட்டி அஞ்சல்,
மேட்டூர் வட்டம்
சேலம் மாவட்டம். 636453
தொடர்புக்கு :9894605371,9894812474,9677520060,9789779214

பஸ்ரூட்: சேலம்-டூ-மேட்டூர்
பஸ் நிறுத்தம்: பொட்டனேரி

தெருக்கூத்து ஒரு மகத்தான கலை ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்திய தொன்மையும் பழமையும் வாய்ந்தது மாத்திரமல்லாது ஒப்பற்ற நமது பண்பாட்டு அடையாளமாகும். மலிந்து பெருகி வரும் நுகர்வுக் கலாச்சாரம் கூத்து, தோல்பாவை கட்ட பொம்மலாட்டம் இன்னும் பிறவுள்ள பூர்வ கலைகளை நிர்மூலமாக்கி வருவது கண்கூடு. இருப்பினும் சமூகத்தின் கடைகோடியில் வாழ்ந்து வரும் மக்கள் கலைஞர்கள் மீள

முடியாத வறுமையில் உழன்ற போதிலும் தம் உடல் பொருள் ஆவி ஈந்து அந்த அரிய கலைகளுக்கு உயிரூட்டி வருகிறார்கள்.

நம் சகோதரர்களை இனம் கண்டு பாராட்டுவதும், அரசியல் சூழ்ந்துள்ள இந்த நெடிய உலகத்தில் அவர்களுக்கு உரிய அங்கீகாரத்தை வழங்கச் செய்வதுடன், அவர்தம் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்தும்படியான பொருளாதார சூழலை உருவாக்குவதும் நமது இன்றியமையாத கடப்பாடு ஆகும் அங்ஙனமே மணல்வீடு சிற்றிதழும் மற்றும் களரி தெருக்கூத்துப் பயிற்சி பட்டறையும் இணைந்து நிகழ்த்தும் மக்கள் கலை இலக்கிய விழா கலைஞர் பெருமக்களுக்கான பாராட்டு விழாவாக அமைக்கப் பெற்றிருக்கிறது இந்நிகழ்வில் கலந்து கொண்டு அவர்களை வாழ்த்தி மகிழ அன்போடு அழைக்கிறேன்.

இப்படிக்கு,
மு.ஹரிகிருஷ்ணன்
ஆசிரியர், மணல்வீடு

தலைமை : ச.தமிழ்ச்செல்வன்( மாநில பொதுச் செயலாளர், த.மு.எ.ச)

முன்னிலை: ஆதவன் தீட்சண்யா(ஆசிரியர் புது விசை)

சிறப்பு விருந்தினர்: எடிட்டர். பி. லெனின்.

நிகழ்ச்சித் தொகுப்பு: வெய்யில்,நறுமுகை. இராதாகிருஷ்ணன்

அமர்வு:1 மாலை 3.30-4.00மணிவரை

களரிக் கூட்டுதல்: அம்மாபேட்டை சரஸ்வதி நாடக சபா.

வரவேற்புரை: தக்கை.வே.பாபு

துவக்கவுரை: பிரபஞ்சன்

அமர்வு.2 மாலை 4-6மணி வரை

கிராமிய தெருக்கூத்து கலைஞர்களுக்கு, தெருக்கூத்துச்செம்மல்
தோற்பாவைக் கலைஞர்கள், பொம்மலாட்டக் கலைஞர்களுக்கு, நிகழ்த்துக்கலைச் செம்மல்,கலைச்சுடர் விருது& பாராட்டுச் சான்றிதழ் வழங்குதல்

வாழ்த்துவோர்:

முனைவர் கே.ஏ. குணசேகரன்,முனைவர் மு.இராமசாமி
அம்பை,கிருஷாங்கினி,நாஞ்சில் நாடன்,பொ.வேல்சாமி,இமயம், ஹேமநாதன்(உதவி இயக்குநர் மண்டல கலை பண்பாட்டு மையம். சேலம்), பெருமாள் முருகன், புதிய மாதவி, பாமரன், லிங்கம்

சிறப்புரை: எடிட்டர் பி.லெனின்

நிறைவுரை: ச.தமிழ்ச்செல்வன்

நன்றியுரை: மு.ஹரிகிருஷ்ணன்

நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பு: வ.சண்முகப்ரியன், இர.தனபால்

வரவேற்புக்குழு: லக்ஷ்மி சரவணக்குமார்,செல்வ புவியரசன்,கணேசகுமாரன்,அகச்சேரன்,ராஜா.

மாலை6மணி முதல் 7மணி வரை : உணவு இடை வேளை

அமர்வு3: மாலை7மணி

நல்ல தங்காள் (கட்ட பொம்மலாட்டம்)

நிகழ்த்துவோர்: ஸ்ரீ இராம விலாஸ் நாடக சபாக்குழுவினர்,பெரிய சீரகாபாடி.
மிருதங்கம்:திருமதி.லதா
முகவீணை:திரு.செல்வம்(கண்டர் குல மாணிக்கம்)

அமர்வு4- இரவு 10 மணி

மதுரை வீரன் (தெருக்கூத்து)

நிகழ்த்துவோர்: எலிமேடு கலைமகள் நாடக சபா.
கோமாளி: மாதேஸ்
காசி ராஜன் :சண்முகம்
செண்பகவள்ளி:பழனிச்சாமி
சின்னான்:செல்லமுத்து
செல்லி:பிரகாஷ்
வீரன்:சதாசிவம்
பொம்மண்ண ராஜன்:வீராசாமி
வீர பொம்மன்:பெரிய ராஜு
பொம்மி:வடிவேல்
முகவீணை:குஞ்சு கண்ணு .செல்வம்.
மிருதங்கம்:வெங்கடாச்சலம், நடராஜன்
அரங்க நிர்வாகம்:சென்ன கிருஷ்ணன், வ. பார்த்திபன்.

(இவ்விரு நிகழ்வுகளுக்கு மட்டும்(கட்ட பொம்மலாட்டம் , தெருக்கூத்து)
பார்வையாளர் நன்கொடை:ரூ.50

சான்றிதழ் மற்றும் விருது பெறுவோர்.

1.அமரர் மகாலிங்கம்
எலிமேடு, எலச்சிப்பாளையம்
கலைச்சேவை : 60 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : வீரன், கூத்து : மதுரை வீரன்

2. துரைசாமி
எலிமேடு, எலச்சிப்பாளையம்
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : சின்னான், கூத்து : மதுரை வீரன்

3. மட்டம்பட்டி பழனி, சங¢ககிரி
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : நாக கன்னி. கூத்து : அரவான் கடப்பலி

4. துரைசாமி
நல்லம்பள்ளி,
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : இரண்யன். கூத்து : இரண்ய சம்ஹாரம்

5. சின்னத்தம்பி
பென்னாகரம்
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : பத்மா சூரன். கூத்து : பத்மா சூர வதம்

6. மனோன்மணி
எலிமேடு
கலைச்சேவை : 45 ஆண்டுகள், பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : பொம்மி, கூத்து : மதுரை வீரன்

7. முத்துலட்சுமி
பெரிய சீரகாபாடி
கலைச்சேவை : 45 ஆண்டுகள், கட்ட பொம்மலாட்டம்
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம்

8. செ.சரோஜா
பெரிய சீரகாபாடி
கலைச்சேவை : 45 ஆண்டுகள், கட்ட பொம்மலாட்டம்
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம்.

9. கருப்பண்ணன்
பெரிய சீரகாபாடி
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், கட்ட பொம்ம லாட்டம்
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம்.

10. ராமநாதன்
பெரிய சீரகாபாடி
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம்
11. சித்தன்
பெரிய சீரகாபாடி
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம்.

12. சின்னக்கண்ணு
நால்கால்பாலம்
கலைச்சேவை : 45 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : பொன்னுருவி கூத்து : கர்ணமோட்சம்

13. வீராசாமி
எலிமேடு
கலைச்சேவை : 40 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்மைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : பீமன், கூத்து : ஆரவல்லி சண்டை

14. மெய்வேல்
சீரகாபாடி
கலைச்சேவை : 40 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : பீமன் கூத்து : பதினெட்டாம் நாள் யுத்தம்

15. பெரியராஜ்
துத்திபாளையம்
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : கிருஷ்ணன், கூத்து : அல்லி அர்ஜூனா

16. சின்ராசு
துத்திபாளையம்
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : யசோதரை, கூத்து : கிருஷ்ணன் பிறப்பு

17. பச்சமுத்து
கன்னந்தேரி
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள்,முகவீணைக்கலைஞர்- தெருக்கூத்து

18. குஞ்சு கண்ணு
கன்னந்தேரி
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள், முகவீணைக் கலைஞர் - தெருக்கூத்து

19. செல்லமுத்து
மோர்பாளையம்
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் :அல்லி முத்து கூத்து. : ஆரவல்லி பந்தயம்

20. ஹரிதாஸ்
எலிமேடு
கலைச்சேவை : 45 ஆண்டுகள், மிருதங்க கலைஞர்- தெருக்கூத்து

21. தங¢கவேல்
எலிமேடு
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மொட்மைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : அர்ச்சுனன் கூத்து : அர்ச்சுனன் தேவப்பட்டம்

22. சுப்பன்
நகுலூர்
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், மிருதங்கக் கலைஞர் - தெருக்கூத்து

23. சுப்ரமணி
எலச்சிபாளையம்
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : அபிமன்யு கூத்து : ஆரவல்லி அல்லி முத்து பந்தயம்

24. ஐயந்துரை
எலச்சிபாளையம்
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : தருமர், கூத்து : படுகளம்

25. சத்தியவதி
எலச்சிபாளையம்
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : சுபத்திரை : பவளக்கொடி

26. செல்வம்
கரட்டூர்
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : உத்திர குமாரன் கூத்து : விலாடபருவம்

27. மாதேஸ்
எலிமேடு
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், கட்டியங்காரன் தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம்

28. கணேசன்
கொம்பாடிப்பட்டி
கலைச்சேவை : 25 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : மண்டோதரி கூத்து : சூர்ப்பனகை கர்வபங்கம்

29. லதா
பெரிய சீரகாபாடி
கலைச்சேவை : 25 ஆண்டுகள், மிருதங்கக் கலைஞர் தெருக்கூத்து

30. செட்டி
சேடப்பட்டி
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : குறத்தி. கூத்து : குறவஞ்சி

31. சேட்டு
நல்லூர்
கலைச்சேவை : 25 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : துரியோதனன் கூத்து : மகுடவர்த்தகன் அரவான் சண்டை

32. ஆறுமுகம்
சிங்கிலியன் கோம்பை
கலைச்சேவை : 40 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்டமைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : சனீசுவரன், கூத்து : சனிவிரதம்

33. மணி
சிங்கிலியன் கோம்பை
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மெட்மைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : பார்வதி கூத்து : துருவாசர் கர்வபங்கம்

34. அங்கமுத்து
சிங்கிலியன் கோம்பை
கலைச்சேவை : 50 ஆண்டுகள், ஆண் \ பெண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மொட்மைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : அலர்மேல் மங்கை, கூத்து : வெங்கடேசப் பெருமாள் கல்யாணம்

35. வேம்பன்
சிங்கிலியன் கோம்பை
கலைச்சேவை : 35 ஆண்டுகள், ஆண் வேடம் - தெருக்கூத்து
தனித்திறமைகள் : உரையாடல், உச்சரிப்பு, நடிப்பாற்றல்,
மொட்மைத்து பாடும் திறன், குரல்வளம், வேடப்பொருத்தம், காலடவு, நடையுடை பாவனை, ஒப்பனை
சிறப்புத்தோற்றம் : அர்ச்சுனன் கூத்து : பவளக்கொடி

36. துரையன்
கன்னந்தேரி
கலைச்சேவை : 30 ஆண்டுகள், பின்னணி இசை- தெருக்கூத்து
கலைச்சுடர்
1. காளிதாஸ்
2. ராசேந்திரன்
3. பழனிசாமி
4. ராஜமாணிக்கம்
5. ராஜேஷ்
6. சென்னகிருஷ்ணன்
7. சங்கர்
8. கலைஞன்
9. சகத்தி

பங்கு பெறுவோர்

ஷாஜகான்,உதயசங்கர்,அனுராதா,கு.ரா,தபசி,கே.வி.ஆர்,சந்தியூர் கோவிந்தன்,பாலமுருகன்,செல்வப்பெருமாள்,க.சீ.சிவக்குமார்,வசு மித்ர,பேய்க்காமன்,ஞா .கோபி,சௌந்தரசுகன்,இசை, இளங்கோகிருஷ்ணன்,ந.பெரியசாமி,ஜீவன் பென்னி,கலை இலக்கியா, ச.முத்துவேல்,சூர்யநிலா, பொன்.குமார், சக்தி அருளானந்தம்,அதிரதன்,முபாரக், மண்குதிரை,ச்விசயலட்சுமி,பாரதி நிவேதன்,இனிது இனிது காத்திகேயன்,எழில் வரதன், ரத்திகா, ரந்தீர்,இளஞ்சேரல்,சொ.பிரபாகர், யாத்ரா,சேரல்,நந்தா,தூரன்குணா,நக்கீரன்,ஆதிரன்,போப்பு,விவேகானந்தன்,தமிழ்நதி, ஞானதிரவியம்

மற்றும் எங்கள் பெருமைக்குரிய வாத்தியார்கள்: மாயவன்,குருநாதன்,செல்லப்பன்,ஜெயா,கனகராஜன்,அம்மாபேட்டை கணேசன்,கோவிந்தசாமி,எலிமேடு வடிவேல்,ரெட்டியார்(எ)ராசேந்திரன்,கொம்பாடிப்பட்டி ராஜு,கூலிப்பட்டி சுப்ரமணி,மாணிக்கம்பட்டி கணேசன்,பெரிய மாது,சித்தன்,வீரப்பன்,லட்சுமி அம்மாள் செட்டிப்பட்டி சின்னவர்.

-----------------------------------------------

நன்கொடைகள் வரவேற்கப்படுகின்றன. அளிக்க விரும்புவோர்,

ஆசிரியர், மணல்வீடு, ஏர்வாடி, குட்டப்பட்டி அஞ்சல், மேட்டூர், சேலம் - 636 453 என்ற முகவரிக்கு பணவிடை மூலமாகவோ,

611901517766, சண்முகப்பிரியன் என்ற ICICI வங்கி எண்ணுக்கு நேரடியாகவோ அளிக்கலாம்.

விகடனில் 'புத்தகம்' வலைப்பூ

2009-11-27T13:35:00.001+05:30

விகடனில் 'புத்தகம்' வலைப்பூ

-ப்ரியமுடன்
சேரல்

பூனைகளும், சில நியதிகளும்

2009-11-18T13:38:00.005+05:30

குறுக்கே ஓடிப்போகும்
பூனையைச் சபித்துச் செல்பவனைக்
கடந்துபோய்
நசுங்கிச் செத்த
பூனையின் விதியை
என்னவென்று சொல்வது?

***************

அதென்னவோ?
எப்போதும்
பக்கத்து வீட்டுப்பூனை
மதிற்சுவரில்
பத்திரமாய் நடந்து போய்
மறுமுனையை அடைந்தே விடுகிறது,
எப்புறம் விழுமெனக்
காத்திருப்பவனை ஏமாற்றி....

யுகமாயினியின் கூடல் திணை

2009-11-16T15:45:00.006+05:30

யுகமாயினி இலக்கிய இதழ் நடத்தும் 'கூடல் திணை' எனும் இணைய இதழ், சோதனை ஓட்டமாக இயங்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. அதன் முகவரி...

http://www.viruba.com/chiththan/index.aspx

சித்தன் போக்கு....

http://www.viruba.com/chiththan/writings.aspx?id=8

இது குறித்த நண்பர் நிலாரசிகனின் பதிவு...

http://www.nilaraseeganonline.com/2009/11/blog-post_16.html

இணைய இதழின் ஆசிரியர் குழுவில் இடம்பெறும்வாய்ப்பும், பொறுப்பும் எனக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. கூடல் திணையின் உயர் இலக்கு நோக்கிய பயணத்தின் ஓர் அங்கமாய் இருப்பதில் மகிழ்ச்சியும், பெருமையும்....

-ப்ரியமுடன்
சேரல்

தொடர் பதிவு

2009-11-12T15:57:00.004+05:30

தொடர் பதிவுக்கு இதுவரை யாரும் என்னை அழைத்ததில்லை. என்னையும் நம்ம்ம்ம்பி ஒருவர் அழைத்திருக்கிறார். நண்பர் ஜெனோவாவுக்கு நன்றி.

இந்தத் தொடர் பதிவுக்கான விதிகளாகக் கொடுக்கப்பட்டிருப்பவை

1. பிடித்தவர்களும், பிடிக்காதவர்களும் தமிழ்நாட்டிற்குள்ள இருக்கணும். (நீங்க எழுதறப்பவோ நாங்க அதைப் படிக்கறப்பவோ அவரு ஷீட்டிங்குக்கோ, மீட்டிங்குக்கோ வெளிநாடு போயிருக்கலாம்.. தப்பில்ல!)

2. நீங்க இதை எழுத அழைக்கிற பதிவர் குறைந்தது இருவராகவும், அதிகபட்சம் ஐவராகவும் இருக்கலாம்

3. பிடித்தவரோ, பிடிக்காதவரோ கண்டிப்பாய் பிரபலமானவராய் இருக்க வேண்டும். அவங்களை உங்களுக்கு இப்பத்தான் பிடிக்கல, பின்னாடி பிடிக்கலாம்ங்கற சமயத்தில தற்போது-ன்னு சேர்த்திக்கலாம்.

4. கேள்விகள் குறைந்தது ஏழு இருக்கணும். ஆனா பத்தைத் தாண்ட வேண்டாம்.

இனி பட்டியல்....

1.
பிடித்த தலைவர்கள் : காமராஜர், பெரியார், தோழர் ஜீவா
பிடிக்காத தலைவர்கள் : ராஜாஜி (இவரையும் பிடிக்கும். சில சம்பவங்களால் பிடிக்காது. இப்போதிருப்பவர்களைத் தலைவர்களாகவே நினைக்க முடியவில்லை)

2.
பிடித்த எழுத்தாளர்கள் : எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், சுஜாதா, கி.ராஜநாராயணன்
பிடிக்காத எழுத்தாளர்கள் : அப்படி யாரும் பெரிதாக இல்லை ;)

3.
பிடித்த கவிஞர்கள் : கல்யாண்ஜி, யுவன், வைரமுத்து
பிடிக்காத கவிஞர்கள் : தபு சங்கர் (காதலை விட்டு கொஞ்சம் வெளியே வாங்க சார்)

4.
பிடித்த இயக்குனர்கள் : மகேந்திரன், பாலச்சந்தர், பாரதிராஜா, மணி ரத்னம், பாலா, தங்கர் பச்சான், சேரன், S.P.ஜனநாதன், மிஷ்கின், கமலஹாசன், சசி.... பெரிய பட்டியலாச்சே.....
பிடிக்காத இயக்குனர்கள் : S.P.முத்துராமன், பேரரசு, ராம.நாராயணன், A.வெங்கடேஷ்.... இதுவும் பெரிய பட்டியலாச்சே.....

5.
பிடித்த இசையமைப்பாளர்கள் : இளையராஜா, M.S.விஸ்வநாதன், A.R.ரஹ்மான்
பிடிக்காத இசையமைப்பாளர்கள் : ஸ்ரீகாந்த் தேவா, தேவி ஸ்ரீ பிரசாத், விஜய் ஆண்டனி

6.
பிடித்த நடிகர்கள் : கமலஹாசன், நாகேஷ், மனோரமா
பிடிக்காத நடிகர்கள் : இப்பொழுது புதிதாக ஆட்டமாடும் தமிழ்நாட்டு சூப்பர் மேன்கள், காசுக்கேற்றாற்போல் உடையைக் கூட்டிக் குறைத்து, சமூக சேவை செய்பவர்கள்.

7.
பிடித்த பாடகர்கள் : M.S.சுப்புலட்சுமி, S.P.பாலசுப்ரமணியம்(இவரு மனவாடு ஆயிட்டாரு ;) ), P.B.ஸ்ரீநிவாஸ், சித்ரா, ஜேசுதாஸ், ஜானகி (இவங்க யாருமே தமிழ்நாட்டுக்காரங்க இல்லையே...ஆனாலும் பரவாயில்லை)

பிடிக்காத பாடகர்கள் : தமிழ்நாட்டுக் காரர்கள் யாரும் இல்லை. வேறு மொழியில் இருப்பவர்களும், தமிழில் பாடியது மட்டுமே பிடிக்காமல் போயிருக்கிறது (உதாரணம் - உதித் நாராயணன், அத்னான் சாமி.....இப்படி)

8.
பிடித்த பேச்சாளர்கள் : நெல்லை கண்ணன், சத்தியசீலன்
பிடிக்காத பேச்சாளர்கள் : சாலமன் பாப்பையா (தற்போது), லியோனி(தற்போது)

(அப்பாடி...எப்படியோ எட்டு கேள்வி தயார் பண்ணியாச்சு ;))

அழைக்கும் பதிவர்கள் :

Bee'morgan
ச.முத்துவேல்
கிருஷ்ணபிரபு

-ப்ரியமுடன்
சேரல்

உயிர்மை

2009-11-05T14:46:00.006+05:30

இயக்கமற்று
ஓய்ந்திருக்கின்றன மரங்கள்

எரிக்கும் வெயிலில்
உயிர் மீதமிருப்பதறியாது
உயிரிழந்து கொண்டிருக்கின்றன
இலைகள்

காற்றுங்கூடச்
சாவதற்கெத்தனிக்கிறது

உறைந்து கிடக்கவெனச்
சாபமிட்ட சூன்யக்காரியை
நொந்தபடி
விரிந்த சிறகசைத்துக்
கடந்து செல்கிறது
கடல் தாண்டி வரும்
ஒற்றைப்பறவை

உயிர் கொண்டெழுந்த காற்று
உயிர் பரப்புகிறது
ஒவ்வொரு இலையாக

ஆணி வேர்களும், சல்லி வேர்களும்

2009-10-29T14:10:00.002+05:30

பள்ளிப்பருவத்தில், டிரைவராக வேண்டும் என்ற கனவு இருந்தது. எப்பொழுதேனும் அபூர்வமாக வாய்க்கும் ஒவ்வொரு பயணத்தின் போதும் இந்த ஆசை மிகுந்து கொண்டே இருந்திருக்கிறது. ஓட்டுனர்களின் மீது அளவு கடந்த ஈர்ப்பு, அல்லது ஒரு மாதிரியான பொறாமை என்றும் கூடக் கொள்ளலாம். அலைவதையே அவர்கள் வாழ்க்கையாகக் கொண்டிருப்பதன் மீதான ஆச்சரியம் இன்று வரையிலும் என்னில் குறையவில்லை. சிறுவயதில் எனக்குள் எழுந்த மிகப்பெரிய கேள்வி, எப்படி இவர்கள் எந்தவிதக் குழப்பமும் இல்லாமல் சரியான பாதையிலேயே பயணித்து, சேரிடத்துக்குச் சரியாகச் சென்றடைகிறார்கள் என்பதுதான்.

தொலைந்து போவது குறித்தான பயம் அப்போது ஆக்கிரமித்திருந்தது. ஆனால், ஓட்டுனர்களுக்கு அந்தப் பயம் இருப்பதே இல்லையா? இவர்களுக்குப் பாதைகள் மறந்து போகாதா? எந்த வழி ஒரு வழிப்பாதை என்பதை இவர்கள் எப்படி அறிகிறார்கள்? சில சமயங்களில் குறுக்கு வழிகளில் செல்லும்படி நேர்கிற போதும் எந்தச் சலனமும் காட்டுவதில்லையே? ஒரு சாலையில் புதிதாகச் செல்லும் போது இவர்கள் என்ன எதிர்பார்ப்பார்கள்? இரவுப் பொழுதுகளை ஓட்டியே கழிப்பவர்களிடம் நிலை கொண்ட இரவுகள் இருப்பதுண்டா? இது போன்ற கேள்விகள் இன்னும் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன.

இதை விட அதிகமாக என் அப்பாவையும், என் சிறு வயதில் பெரியவர்களாக இருந்தவர்களையும் பற்றி வியந்திருக்கிறேன். ஓட்டுனர்களாவது தொழில் என்கிற வகையில் பாதைகளையும், ஊர்களையும் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால், என் அப்பாவும் மற்றவர்களும் எப்படி, எதற்காக இது போன்ற விஷயங்களைத் தெரிந்து கொண்டார்கள்?

எனக்குப் பழக்கமான முதல் மாநகரம், கல்லூரிக் காலத்தில் அறிமுகமான திருச்சி. என் ஊரில் இருந்து திருச்சி செல்வதென்றால் இரண்டு வழிகள் உண்டு. திருத்துறைப்பூண்டி, மன்னார்குடி, தஞ்சாவூர் வழியாகச் செல்லலாம். அல்லது திருவாரூர், தஞ்சாவூர் வழியாகச் செல்லலாம். பின்னாளில் அறிமுகமாகி நினைவோடு கலந்து போய்விட்ட இந்த வழிகளை முதன் முதல் பார்க்கும்போது நான் மிரண்டு தான் போனேன். ஒரு இடத்துக்குப் போய்ச் சேர்வதென்றால் எத்தனை ஊர்களை நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டி இருக்கிறது? எத்தனை அடையாளங்களைக் கவனிக்க வேண்டி இருக்கிறது? எத்தனை பாதைகளைப் பதியவைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது?

பிரயாணத்தின் வழி வரும் ஊர்களை ரசிக்கும் மனம், ஊர்களைப் பிணைத்து வைத்திருக்கும் வழிகளை எத்தனை முறை ரசித்திருக்கும்? ஊருக்குள்ளோடும் குறுஞ்சாலைகளும், ஊருக்கு வெளியோடும் நெடுஞ்சாலைகளும் கூட தமக்கேயான அழகைக் கொண்டிருப்பவைதானே! மெல்ல பதிந்து நகரும் வாகனங்களின் நிழல், சுடும் வெயிலில் உருகியோடும் தாரில் தோன்றி மறையும் கானல் பிம்பம், இரு மேடுகளுக்கிடையேயான தொலைவில் வழிகள் ஒளித்து வைத்திருக்கும் மர்மம், எந்தத்திருப்பத்திலும் எதிர்ப்பட்டுவிடக்கூடும் ஓவியக்காட்சிகள் என்று கவிதைகளைச் சேர்த்து வைத்திருக்கின்றன வழிகள்.

இப்படியே அலைவதின் மீதான ஈடுபாட்டோடு, வழிகளைத் தெரிந்து கொள்வதின் மீதானதும் வளர்ந்தது. பின் நான் பயணித்த எந்தப் பாதையையும் மறந்ததாக நினைவில்லை.

அறிந்து கொண்ட எல்லா வழிகளின் வாசலிலும் வழிகாட்டி ஒருவன் நின்று கொண்டிருந்திருக்கிறான். வழிகாட்டும் நேரம் தவிர்த்து வேறென்ன இவர்கள் செய்யக்கூடும் என்ற கேள்வியும் எழுவதுண்டு. வேறென்ன? என்னைப்போலவே வேறோரிடத்தில் வழிகேட்கக்கூடும். நானும், வழி கேட்பவனாயும், வழி காட்டுபவனையும் அவ்வப்போது அவதாரமெடுத்தபடியே இருக்கிறேன்.

பின்னிப்பிணைந்தோடும் பாதைகள் எனக்கு வேர்களை நினைவுறுத்துவதாய் இருக்கின்றன. சில ஆணிவேர்களாகவும், சில சல்லி வேர்களாகவும் கிளை பரப்பிச் செல்கின்றன. உள்ளங்கை ரேகைகளைப் பார்க்கும்போதும் எனக்கு இப்பாதைகளின் சிக்கலான வலைப்பின்னல் அமைப்பு மனதுக்குள் தொன்றிச்செல்லும்.

பாதைகள் மீதான ஆச்சரியத்தின் நீட்சியாக இருக்கிறது சென்னை. நிறைய அலைந்து நிறைய இடங்களைத் தெரிந்து கொண்டபிறகு நான் நண்பர்களிடம் சொல்வது இதுதான், 'இந்த ஊரில் எங்கும் நான் தொலைந்து போய்விடுவதில்லை; அறிமுகமற்ற எந்தச் சாலையும், பரிச்சயமான ஏதாவதொரு இடத்துக்கு என்னை இட்டுச் செல்லும் மந்திரச் சாவியாய் இருக்கிறது.'

இறந்தகாலங்களில் கண்டு அதிசயித்த சாலைகளின் பிரம்மாண்டத்தை தகர்க்கும் வல்லமை கொண்டிருக்கின்றன சென்னையின் பிரதான சாலைகள்; கொஞ்சம் மிரட்டும் படியாகவும் கூட. ஈ.வே.ரா.பெரியார் சாலை எனும் பூந்தமல்லி நெடுஞ்சாலை, ஜவஹர்லால் நேரு சாலை எனும் நூறடி சாலை, அண்ணா சாலை எனும் மவுண்ட் ரோட் என்கிற முப்பெரும் சாலைகள் அமைக்கும் பிரம்மாண்ட முக்கோணம்தான் சென்னை வரைபடத்தில் நம்மை முதலில் ஈர்ப்பதாக இருக்கும். சென்னையின் மிகப் பரபரப்பான சாலைகள் என்று இம்மூன்றையும் சொல்லலாம்.

இந்தச் சாலைகளையும், இவற்றைத் தைத்தெடுத்திருக்கிற சிறு சாலைகளையும் நடந்தும், ஓட்டியும், நகர்ந்தும் கடந்தாயிற்று. எத்தனை முறை கடந்தாலும் மீண்டும் மீண்டும் வரத்தூண்டுகிற சாலைகளும் சென்னையில் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. குறிப்பாக ஆளுநர் மாளிகையிலிருந்து அடையாறு வரை நீண்டு கிடக்கும் சர்தார் படேல் சாலை என் விருப்பச் சாலைகளுள் ஒன்று. இரு புறமும் மரங்கள் நிறைந்த சாலையை வெறுமனே ரசிப்பதற்கேனும் அவ்வழியே போவதுண்டு. ராஜீவ் காந்தி சாலை, கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலை, கடற்கரைச் சாலை, ராதாகிருஷ்ணன் சாலை என்று என் விருப்பச் சாலைகளின் பட்டியல் மிகப்பெரியது.

ஒவ்வொரு நாளும் புதுப்பரிணாமம் கண்டிருக்கும் சென்னை மாநகரத்தின் எல்லா வயதிலும் உடனிருந்திருக்கின்றன இந்தச் சாலைகள். நான் படித்தும், கேட்டும் வளர்ந்த பல ஆதர்ச புருஷர்கள் இந்தச் சாலைகளில் நடந்திருக்கிறார்கள். நூற்றாண்டுகள் கடந்த வரலாறு இந்தப்பாதைகள் வழி வளர்ந்திருக்கிறது.

சென்னையின் ஒவ்வொரு சாலையில் பயணிக்கும் போதும் புதுப்புது அனுபவங்களுக்கு நம்மை ஆயத்தப் படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். அண்ணா சாலையில் கவனம் ஈர்க்கும் சில விஷயங்கள், தேனாம்பேட்டை முதல் சைதாப்பேட்டை வரை சாலையின் ஒரு புறத்தில் வரையப்பட்டிருக்கும் ஓவியங்கள். இது சமீபத்திய வரவு. வாகன ஓட்டிகள் இதைக் கவனியாதிருக்க வாய்ப்புகள் அதிகம். அவ்விதம் இருப்பதும் நல்லதே. நடந்தலைந்த ஓர் அதிகாலையில் இந்த ஓவியங்களை நிதானமாக ரசிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

ஸ்பென்சர் பிளாசாவுக்கு எதிரிருக்கும் சாலையை ஒரு மழை ஓய்ந்த மாலையின் மஞ்சள் வெயிலில் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் அமைந்தால் நீங்கள் கொடுத்து வைத்தவர். கனவுக் காட்சிக்கு அரங்கமைத்தது போன்றதொரு உணர்வைக் கொடுக்கும் அனுபவமது. சில ஆங்கிலேய காலத்திய கட்டிடங்கள், அகண்டு கருத்துக் கிடக்கும் அண்ணா சாலை, விளம்பரப்பலகைகள் நீக்கப்பட்ட பிறகு காட்சி தருகிற மரங்கள், இத்யாதி என நிறைய நம்மைக் கவரக்கூடும்.

மீதமிருக்கும் மரங்கள், இன்னும் சென்னை அழகாய் இருப்பதற்கான காரணங்கள். பசுமை வழிச் சாலை எனும் கிரீன் வேஸ் சாலை, ராதாகிருஷ்ணன் சாலை என்னும் கதீட்ரல் சாலை, ராமகிருஷ்ண மடம் சாலை போன்ற சாலைகளில் சென்னையின் உயிரைச் சுமந்து கொண்டு உயிர் பிழைத்து நிற்கின்றன நூற்றாண்டு கால மரங்கள்.

ஆங்காங்கே மேம்பாலங்கள், ஆங்காங்கே சுரங்கப்பாதைகள் என ஏற்றியும் இறக்கியும் அழைத்துச் செல்லும் சென்னையின் சாலைகளை நள்ளிரவு தொடங்கி அதிகாலை வரை மட்டுமே ரசிக்க முடிகிறது. எப்போதும் சொல்வதைப் போல மனிதர்கள் இல்லாத வரையில் எந்த இடமும் அழகாகவே இருக்கிறது.

மழை நீர் தேங்கிக்கிடக்கும் நாட்களில் மட்டும் ஒரு குஷ்டரோகியைப் போல பாவித்து, பின் அதே சாலைகளில் பரபரப்பாக சென்று வரும் நாகரிகத்தை நாம் பழகி வைத்திருக்கிறோம். சாலைகள் எப்போதும் சாலைகளாகவே இருக்கின்றன. நாம் தான் மனிதர்களாகவே இருப்பதில்லை.

சாலைகள் எப்போதும் போதிமரங்கள். ஏதேதோ சொல்லிக்கொண்டே இருக்கின்றன. ஏதேதோ கொடுத்துக் கொண்டுமிருக்கின்றன. எங்கோ இட்டுச் சென்றுகொண்டுமிருக்கின்றன. மீண்டும் வழியெங்கும் தேடல் தொடர்கிறது.

எந்தப் பாதையிலும் எப்போதும் யாரோ ஒருவன் ஏதோ ஓரிடத்துக்கு வழி கேட்டபடி இருக்கிறான். நகரம் தன் எல்லா மூலைகளிலும், தேடியலையும் ஒருவனைக் கொண்டே இருக்கிறது. வழி காட்டுவதில் எல்லோருக்குமே ஒரு திருப்தி வாய்த்துவிடுகிறது. மூலைக்கடைக்கு வழி கேட்டபோது உணர்ச்சி வசப்பட்டு பட படவென பேசிய ஆட்டோ ஓட்டுனரின் முகம் இன்னும் வெகு வருடங்களுக்கு நினைவிருக்கும். சென்னையைச் சேர்ந்த பிறகான வழிகாட்டும் வார்த்தைகளில் நிறைய மாற்றம் நிகழ்ந்திருக்கிறது. இரண்டாவது இடதும், நான்காவது வலதும் இப்போது சரளமாக பேச்சில் வந்து விடுகின்றன. திசைகளை விட, திரையரங்குகளின் பெயர்கள் வழி சொல்ல ஏதுவாய் இருக்கின்றன.

எந்தப் புது இடத்துக்கும் செல்வதற்கு முன் வரைபடத்தைச் சரி பார்த்துக்கொள்ளும் பழக்கம் தவிர்க்கமுடியாததாகிவிட்டது. அதைவிட, சென்று திரும்பிய பின்னர், இந்த வழிகளில் இன்று நான் அலைந்து திரிந்தேன் என்கிற திருப்தி, வரைபடத்தைப் பார்த்தபடி ஏற்படுகிறது.

இதுவரை நடந்த எந்தப்பாதையும் என் பாதையில்லை என்ற நினைவு மட்டும் ஆயாசப்படுத்துவதாய் இருக்கிறது.

யுவனின் கவிதையொன்று பாதைகளைப் பற்றிய என் சிந்தனையினூடே அடிக்கடி வந்துபோகும்.

மனிதர்கள் நடப்பதற்கான
பாதையும்
மனிதர்கள் நடந்தே உருவானது

நான் கண்ட பாதை இன்னும் சிலர் நடக்க ஏதுவாகுமானால், அதுவன்றி வேறென்ன வாழ்வின் பயன்?

வயது வராதவர்களுக்கு மட்டும்

2009-10-28T16:53:00.001+05:30

மழைப்பூ உதிர்ந்து கிடக்கும்
தார்ச்சாலை எங்கும்
குட்டிக் குளங்கள்

குளத்துக்கொரு வானம்

வானத்துக்கொரு சூரியன்

ஆளுக்கொரு சூரியன்
வைத்து விளையாடுவோம்
வா

மாறுதல் - ஈரோடு கதிர்

2009-10-20T14:48:00.002+05:30

நண்பர் நர்சிம் மூலம், இந்த வலைப்பூவைத் தெரிந்துகொண்டேன். முதலில் நர்சிம்முக்கு நன்றி. சிந்தனையைத் தூண்டும் பல கட்டுரைகளை வழங்கியிருக்கிறார் நண்பர் ஈரோடு கதிர். இயற்கை, வாழ்வு முறை, சமூகத்தின் மீதான அக்கறை என்பதாக விரிகின்றன இவர்தம் கட்டுரைகள். நான் சிலவற்றை வாசித்திருக்கிறேன். இன்னும் வாசிக்க நிறைய இருக்கின்றன. எனக்குப் பிடித்த சில ஆக்கங்களை இங்கு பட்டியலிட்டிருக்கிறேன். என் மூலம் குறைந்தது ஒருவருக்கேனும் இந்த வலைப்பூ அறிமுகமாகுமெனில் மிக மகிழ்வேன்.

சினிமாவும் மூச்சுத்திணறலும்

ஒரு பிடி சோறு

நான் நிறுத்த வேண்டும்

-ப்ரியமுடன்
சேரல்

நட்சத்திரத் தொழிற்சாலை

2009-10-19T13:46:00.000+05:30

அணைந்தணைந்தெரியும்
தெருவிளக்கு

நட்சத்திரங்களாகின்றன
நதி விழும்
மழைத்துளிகள்

படிந்த வரிகள் - 11

2009-10-13T17:58:00.002+05:30

மிருகங்கள் ஆடித் திரியும்
கனவில்
மிதிபடுகிறது
ஒரு புல்லாங்குழல்
நசுங்க நசுங்க
இசையின் வலி
பரவுகிறது காற்றில்

- கவிஞர் ராஜா சந்திரசேகர்

(http://raajaachandrasekar.blogspot.com/)

அகநாழிகை இதழில் என் கவிதைகள்

2009-10-12T13:30:00.002+05:30

அகநாழிகை சமூக கலை இலக்கிய இதழின் முதல் இதழ் இம்மாதம் வெளியாகி இருக்கிறது. அதில் வெளியாகி இருக்கும் என் கவிதைகள்.

* மிருகம் நீயென்றுணர்
* எல்லா ஊர்களிலும் ஒரு கதை
* தன்னிரக்கம்
* ஒத்ததிர்வு
* வாயுள்ளது

இப்புதிய இதழ் தன் இலக்கை எட்ட என் வாழ்த்துகள்.

-ப்ரியமுடன்
சேரல்

வெளியில் நனையும் மழை

2009-10-09T11:41:00.003+05:30

மழை வந்துவிட்டது
போலிருக்கும் பொழுதின்
முந்தைய கணங்களில்
வீடு சேரும்
முனைப்பிலிருக்கிறேன்

மழை,
மழை கோட்,
ரோஜா வர்ணக்குடை,
மழைக்கதை பேசும் தோழி,
எப்போதோ மறந்துவிட்டு
நனைந்துபோன
கொடியுலர்த்திய ஆடைகள்,
என்பதாக வியாபிக்கிறது
மழை,
நினைவெங்கும்

முதல் துளி,
தலையோ,
தரையோ தொடுமுன்
பத்திரப்படுத்துகிறேன்
கூரைச்சுவற்றின் கீழ்
என்னை

வெளியில்
தன்னையே நனைத்துக்கொண்டிருக்கும்
மழை குறித்துச்
சிந்தனையில்லை

இனி நான்
நிம்மதியாகத்
தேநீர் அருந்தலாம்

தி.நகர்

2009-10-05T12:22:00.001+05:30

தலைமுறை தலைமுறையாக
இந்தக் கடையில் தான்
நகையெடுக்கிறோம்

தலைமுறை தலைமுறையாக
இந்தக் கடை வாசலில் தான்
பிச்சையெடுக்கிறோம்

தலைமுறை தலைமுறையாக
இதையேதான்
எழுதிக்கொண்டிருக்கிறோம்

குந்துதல்

2009-09-18T13:58:00.003+05:30

உடல் சதையை
வியர்வையில் கரைப்பவனுக்கு
ஓடுகளம்

வாகன இரைச்சலுக்கிடையிலும்
நெற்றிப்பொட்டில்
தீபமேற்றும் வித்தைக்காரனுக்கு
தியானபீடம்

முதல் போனியின்
சாத்தியம் தேடித் திரியும்
தேநீர்க்காரனுக்குப்
பிழைக்குமிடம்

வெளிச்சத்தின்
இருப்பையும்,
இருட்டையும்
ரசிக்கும் யாத்ரீகனுக்குச்
சொர்க்க பூமி

அமாவாசை
அதிகாலை
பித்ருக்களுக்குப்
பிண்டம் வைப்பவனுக்குப்
புனிதத்தலம்

என்றெலாமானது,
அவசரமாகவெழும்
சூரியனைச் சபித்தபடி
உள்ளாடை நீக்கி
உட்காருபவனுக்குக்
கழிப்பிடமுமாகிறது

சரிதான்

குந்தக்கூட இடமில்லாதவனுக்குக்
கடற்கரையாவது?
கருவறையாவது?

ஆனந்த விகடன் - 3

2009-09-16T09:20:00.003+05:30

அன்பிற்கினிய நண்பர்களுக்கு,

16/09/2009 தேதியிட்ட ஆனந்த விகடன் இதழில் என் கவிதையொன்று பிரசுரமாகி இருக்கிறது.

பின்னோட்டம்

-ப்ரியமுடன்
சேரல்

மஞ்சள் நிறத்தொரு கண்

2009-09-10T14:39:00.000+05:30

காத்திருக்கவோ,
ஊடே புகுந்து செல்லவோ,
விதிகள் மீறவோ
யாருமின்றி
மஞ்சள் கண் பொருத்தி
இரவெல்லாம் விழித்துக்
கிடக்கிறது
ட்ராபிக் சிக்னல்
ஒரு
கைக்கிளைக்காரியென

ஒற்றைப்புள்ளியில் நான்

2009-09-07T14:14:00.007+05:30

சக நிகழ்வுகளின் பின்னலாகவே அமைந்திருக்கிறது வாழ்க்கை. எதையெல்லாம் சக நிகழ்வுகள் என்று கொள்ளமுடியும்? இருவேறு திசைகளில் செல்கிற பயணங்கள் ஒரு புள்ளியில் இளைப்பாறுமானால், தொடர்பற்ற இரு போக்குகளில் திடீரென மாற்றமேற்பட்டு அவை ஒருமிக்குமானால், எதைப் பற்றிய சிந்தனையிலோ செயலிலோ ஆழ்ந்திருக்கையில் தொடர்பற்ற ஆனால் ஏதோ ஒரு வகையில் தொடர்புறும் சாத்தியமுள்ள மற்றொன்றின் குறுக்கீடு ஏற்படுமானால், அவற்றைச் சக நிகழ்வுகள் என்று சொல்லலாமா? ஆம் எனில், சக நிகழ்வுகளின் விளையாட்டைத் தொடர்ந்து பார்க்கும் வாய்ப்பு எனக்குச் சமீபத்தில் ஏற்பட்டிருக்கிறது.

1. புத்தகம் வலைப்பூவில் தமிழகத்தடங்கள் என்ற நூலினைப் பற்றிய பதிவை எழுதியிருந்தோம். கீழ்வெண்மணி எனும் ஊரில் நடந்த ஒடுக்கப்பட்ட இனத்துக்கெதிரான கொடுமையைப் பற்றி அப்புத்தக ஆசிரியர் குறிப்பிட்டிருந்தார். நான் பிறந்து வளர்ந்த கிராமத்துக்கு அருகிலேயே இக்கிராமம் இருப்பதால், அது தொடர்பான என் அனுபவங்களையும் இணைத்துப் பதிவில் எழுதி இருந்தேன். பதிவிட்ட மறுநாள் அதிகாலையில், நண்பனொருவனைப் பார்க்கப் போக, யதேச்சையாக இந்திரா பார்த்தசாரதி எழுதிய குருதிப்புனல் நாவல் கிடைத்தது. இந்த நாவல் கீழவெண்மணி சம்பவத்தை அடிப்படையாக வைத்தே எழுதப்பட்டது. பாலியல் சார்ந்து இப்பிரச்சினையை அணுகி இருப்பார் இ.பா. என்று அறிந்திருக்கிறேன்.

2. நேற்று உரையாடல் அமைப்பின் சார்பில், கிழக்குப் பதிப்பகத்தின் மொட்டை மாடியில் நடந்த உலகத் திரைப்படக் காட்சிக்கு சென்றிருந்தேன். திரைப்படத் திரையிடலுக்கு முன்பாக, எழுத்தாளர் மௌனி பற்றிய ஆவணப்படம் திரையிட ஏற்பாடாகி இருப்பதாக திரு.சிவராமன் அறிவித்திருந்தார். ஆனால், தவிர்க்க முடியாத காரணங்களால் இந்நிகழ்வு ஒத்திவைக்கப்பட்டது. அதற்குப் பதிலாக எழுத்தாளர் இந்திரா பார்த்தசாரதி பற்றிய ஆவணப்படம் திரையிடப்பட்டது. கவிஞர் ரவி சுப்ரமணியன், சாகித்திய அகாடமி தயாரிப்பில் இதை இயக்கி இருக்கிறார். மௌனியிலிருந்து திடீரென்று இ.பா.வுக்குத் தாவிய நிகழ்வு என்னுள் இன்னொரு தாக்கத்தைக் கொடுத்தது. இந்நிகழ்வுக்குப் புறப்படும் வரை நான் குருதிப்புனல் படித்துக்கொண்டிருந்தேன் என்பது இங்கு குறிக்கத்தகுந்தது.

3. நண்பன் சேகர் 'பெயரற்ற யாத்ரீகன்' ஜென் கவிதைத் தொகுப்பு குறித்த தன் பார்வையைப் புத்தகம் வலைப்பூவுக்காக எழுதி அனுப்பி இருந்தான். அவன் அனுப்பிய வேளையில் நான் சிலாகித்துப் படித்துக் கொண்டிருந்த புத்தகம் அதே 'பெயரற்ற யாத்ரீகன்'. யுவன் சந்திரசேகர் மொழி பெயர்த்த ஜென் கவிதைகளின் தொகுப்பு இது.

இம்மூன்று நிகழ்வுகளுமே கடந்த நான்கு நாட்களுக்குள் நடந்தேறியவை. இதைத்தான் ஆத்திகர்கள் கடவுள் என்கிறார்கள். நாத்திகர்கள் தற்செயல் என்கிறார்கள். நான் தொடர்புள்ள, அல்லது தொடர்பற்ற சக நிகழ்வுகள் என்கிறேன். இந்நிகழ்வுகளுக்கான காரணம் எதுவென்ற தேடல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும்போதே இன்னும் சில ஆச்சரியங்கள் வந்து என்னை மூழ்கடித்துவிடுகின்றன. எது எப்படியோ? இந்த நிகழ்வுகளுக்குள் ஓர் அழகு இருக்கிறது. இந்த வலைப்பின்னலில் ஒரு நேர்த்தி இருக்கிறது. இந்த மாதிரியான நிகழ்வுகள் நடக்கும் வரையிலும் வாழ்க்கையும் சுவாரஸ்யமாகவே இருக்கிறது.

பார்த்தன்களுக்குப் புதிய கீதை

2009-09-04T14:01:00.002+05:30

எது நடந்ததோ
அது நன்றாகவே நடந்தது

ஆம்
பார்த்தோம்

எது நடக்கிறதோ
அது நன்றாகவே நடக்கிறது

ஆம்
பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்

எது நடக்கவிருக்கிறதோ
அதுவும் நன்றாகவே நடக்கும்

ஆம்
அதையும் பார்த்துத் தொலைப்போம்,
பிழைத்திருப்பின்

நடப்பதெதையும்
பார்த்துக்கிடப்பதன்றி
வேறென்ன கிழித்துவிட
முடிகிறது நம்மால்?

படிந்த வரிகள் - 10

2009-09-04T07:26:00.002+05:30

கிளியென்று சொன்னால்
பறவையைக் குறிக்கலாம்.
பச்சையைக் குறிக்கலாம்.
மூக்கைக் குறிக்கலாம்.
பெண்ணைக் குறிக்கலாம். கூண்டுச்
சிறையைக் குறிக்கலாம்.
சமயத்தில் அது
கிளியையும் குறிக்கலாம்.

-கவிஞர் யுவன் (சந்திரசேகர்)

'முதல் 74 கவிதைகள்' தொகுப்பிலிருந்து

'உயிர்மை' மற்றும் 'வார்த்தை' இதழ்களில் என் கவிதைகள்

2009-09-01T21:27:00.004+05:30

அன்பிற்கினிய நண்பர்களுக்கு,

என் படைப்புகள் 'உயிர்மை' மற்றும் 'வார்த்தை' இலக்கிய இதழ்களின் செப்டம்பர் 2009 மாதப் பதிப்பில் பிரசுரமாகி இருக்கின்றன.

உயிர்மையில் நான் எழுதிய 'விழித்திருப்பவனின் இரவு' கவிதை வெளியாகி இருக்கிறது. நீளம் கருதியோ, அல்லது வேறென்ன காரணத்தாலோ கவிதையின் பாதியை மட்டுமே பிரசுரம் செய்திருக்கிறார்கள்.

வார்த்தை இதழில் கீழுள்ள கவிதை வெளியாகியிருக்கிறது.

காற்றைச் சுமந்து அலைபவர்கள்

காற்றின் அடர்த்தி குறைந்த
வீதிகளில்
இறுக்கமான முகத்துடனே
அலைகிறார்கள்
பலூன் காரர்கள்

குழந்தைகள் சத்தம்
கேட்காத வீடுகளை
அறவே வெறுக்கிறார்கள்

குரங்காட்டிகள் வழிகாட்ட
திருவிழாக்கள்
தேடி நடந்தே அலைகிறார்கள்

அடிவயிற்றில் இருந்து
இழுத்துச் செலுத்திய
காற்றடைக்கப்பட்ட பலூன்கள்
எப்போதும் அவர்கள்
கைகளைவிட்டுப் பறந்தோடத்
தயாராய் இருக்கின்றன

பெண்ணின் மதர்த்த தனங்களையும்,
வீட்டுக் கூரைகளில் நெளியும் சுரையையும்
சீட்டுக்கட்டு காதல் சின்னங்களையும்
நினைவுறுத்துவதாய்
இருக்கின்றன அவை

பலூன் காரர்களின்
ஞாபகத்தில் இருப்பதே இல்லை
சிறுவயதில் தாங்கள்
பலூன்கள் வைத்து விளையாடியதான
நினைவுகள்

பலூன் பரப்பும்
ரப்பர் வாசத்தை
தாயின் வாசம் ருசிக்கும்
குழந்தையெனப்
பருகிறார்கள்

எடையற்ற காற்றைச்
சுமந்தபடி
போய்க்கொண்டே இருக்கிறார்கள்
பலூன்கள் குறித்த
கனவுகள் கண்டிருக்கும்
குழந்தைகளைத் தேடி...

-ப்ரியமுடன்
சேரல்

ஆனந்த விகடன் - 2

2009-08-27T22:05:00.004+05:30

அன்பிற்கினிய நண்பர்களுக்கு,

இவ்வாரம்(02/09/2009) ஆனந்த விகடனில் என் குறுங்கவிதை ஒன்று பிரசுரமாகி இருக்கிறது.

வெட்கம்

-ப்ரியமுடன்
சேரல்

மணல் வீடு - சிற்றிதழ்

2009-08-24T12:09:00.002+05:30

மணல்வீடு சிற்றிதழின் ஆகஸ்ட் பதிப்பில் பிரசுரமாகி இருக்கும் என் கவிதைகள்

* கவிதை
* புலம் பெயர்தல்

எல்லாக் கரைகளிலும் ஒரே கடல்

2009-08-21T05:37:00.008+05:30

சுத்தமான காற்று, யாருமற்ற வெளி, கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை விரிந்து கிடக்கும் கடல், சலனப்படங்களிலும் நிழற்படங்களிலும் மட்டுமே பார்த்திருக்கும் மணற்பரப்பு, இப்படியான ஒரு காட்சியைச் சென்னையில் கற்பனை செய்து கூடப் பார்க்கமுடியாது. ஆனாலும் இது சாத்தியம். திருவான்மியூரிலிருந்து கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையில் ஒரு பதினைந்து கிலோமீட்டர் பயணித்தபிறகு, வழி தெரியும் எந்த இடத்திலும் கடலை நோக்கிச் சென்றால் இந்த காட்சி கிடைக்கும். நண்பர்களுடன் மாமல்லபுரம் போகும் வழியில் யதேச்சையாக இந்த இடம் அறிமுகமானது. மனிதர்கள் இல்லாத கடலாடுதல் என்பதே நெகிழ்ச்சியூட்டும் நிகழ்வாக இருக்கிறது.

சென்னையில் இருக்கும் மற்ற கடற்கரைகளுக்கும் போய் வந்திருக்கிறேன். எல்லாமே ஒரே கடல்தானே என்று சிந்திக்கும் போது, உலகம் முழுவதும் கூட ஒரே கடல்தானே என்று எண்ணத்தோன்றும். என் கால் விரல் நனைத்த சமுத்திரத்தின் துளி, என்றேனும் ஒரு நாள் ஓர் ஆஸ்திரேலிய அழகியின் விரல் தொட்டுத் திரும்பலாம்; நீருக்கலையும் ஓர் அரேபியப் பயணியின் எரிச்சலுற்ற முகத்தைத் தரிசிக்கலாம்; தூந்திரம் சேர்ந்து உறைந்துபோய் பனிப்பெருவெளியின் பரப்பில் ஒரு துகளாகலாம்; உலகம் சுற்றி மீண்டும் இக்கரை சேர்ந்து என்னைத் தேடலாம்; அல்லது, வழியிலேயே சூரியனின் தாகம் தணித்துத் தொலைந்து போகலாம்.

சென்னைக்கு சுமார் மூன்றரை வருடங்களுக்கு முன்பு தான் முதன் முறையாக வந்திருந்தேன். அதற்கு முன் மெரீனாவைப் பற்றி எனக்குக் கிடைத்திருந்த அறிமுகம் என்னைத் திகிலடையச் செய்வதாகவே இருந்தது. கல்லூரி காலத்தில், நண்பனொருவன் சென்னைக்கு வந்துவிட்டு, கடற்கரையில் தனக்கேற்பட்ட அனுபவங்களையும், தான் பார்த்த காட்சிகளையும் சொல்ல, சுஜாதாவின் ஆரம்பகாலக் கதைகளைப் படிப்பது போன்ற உணர்வு மேலிட்டது. மெரீனாவை முதல் முறை அதே நண்பனோடு நேரில் பார்க்க நேர்ந்த போது, அவன் சொன்ன செய்திகளையும் அதன் மீதான என் கற்பனைகளையும் முழுவதுமாகத் தவிர்த்துவிடமுடியவில்லை. கேள்வி ஞானத்தில் அறிமுகமாகிற பல விஷயங்களை நேரில் பார்க்கையில், இப்படியான அனுபவம் ஏற்படுவது இயல்பு.

மக்கள் கூட்டம் நிறைந்து கிடக்கும் மெரீனாவின் அந்தரங்கத்தை ரசிக்க பல நாள் ஆசைப்பட்டிருக்கிறேன். சென்ற மாதம் மழை பெய்த ஒரு விடுமுறை நாளின் இரவில் அந்த வாய்ப்பு கிடைத்தது. மழை தொடங்கிய சில நிமிடங்களில், நானும் நண்பர் ஒருவரும் எங்கள் பயணத்தினூடே மெரீனாவை ஒட்டி இருக்கும் கடற்கரைச் சாலையில் இருந்தோம். கடலுக்குப் போகலாம் என்றார் நண்பர். சென்றோம். இரவு எட்டரை மணிக்கு, மனிதர்களும், கடைகளும் இயங்காது இருந்த கடற்கரை ரம்மியமாக இருந்தது. அடித்துக்கொண்டிருந்த சாரல் சிறிது நேரத்தில் நின்று போனது. சில நிமிடங்கள் கடலாடிப் பின் திரும்பினோம்.

அதிகாலையில் சுமார் ஐந்து மணிக்கு வந்தால், யாருக்கும் மெரீனாவையும் பிடித்துப்போகும். உடற்பயிற்சி, கராத்தே, யோகா, நடை, ஓட்டம் இதற்காக வரும் சொற்பமான மனிதர்களை ஐந்தரை மணியிலிருந்து பார்க்கலாம். அந்த நேரத்தில் கடலைப்பார்ப்பதற்கென்று வந்தவன் நான் மட்டுமாகத்தான் இருப்பேன் என்பதில் கொஞ்சம் கர்வமும் உண்டு.

மேல்தட்டு மக்கள் அதிகம் உலவுகிற பகுதியாக எனக்கு அடையாளப்படுகிறது பெசன்ட்நகர் கடற்கரை என்னும் எல்லியட்ஸ் கடற்கரை. இங்கே காலை வேளைகளில் நான் போனதில்லை. இரண்டு ரூபாயைத் தானமாகக் கொடுத்த பெண்ணிடம் அதைத் திருப்பிக்கொடுத்துவிட்ட பிச்சைக்காரரை இக்கடற்கரையைப் பற்றிய பேச்சு வரும்போதெல்லாம் நண்பனொருவன் நினைவு கூர்வான். விடுமுறை நாட்களைத் தவிர்த்து மற்ற நாட்களில் மெரீனா அளவுக்கு இங்கு கூட்டம் சேர்வதில்லை. ஆனால், இங்கும் நான் விரும்பும் தனிமை கிடைப்பதில்லை.

எங்கேயும், உடன் சுற்றும் மனிதர்கள் என் இருப்பை இல்லாததாக்குகிறார்கள். கடற்கரை கூட்டங்களில் ஒரே ஆறுதல், அங்கே விளையாடும் குழந்தைகள். அவர்களுக்கான ஒரு நூதன வித்தைக்காரன் என்பது போலும் வந்து வந்து மீண்டு, வித்தை காட்டுகிறது கடல். கடலின் ஆரவாரத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, தங்கள் புன்னகையைக் கடலுக்குக் கொடுத்துப்போகிறார்கள் குழந்தைகள்.

மெரீனாவை ஆக்கிரமித்திருந்த கூட்டம் இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, எலியட்ஸ் கடற்கரையையும் தொட்டிருக்கிறது. அதை அடுத்திருக்கும் திருவான்மியூர், கொட்டிவாக்கம் கடற்கரைகளிலும் இப்போது ஐஸ்கிரீம் விற்பவர்களையும், ராட்டினக்காரர்களையும் பார்க்க முடிகிறது.

இதற்கு மாறாக, வட சென்னையின் கடற்கரைகளில் மக்களை ஈர்க்கும் எந்த அம்சமும் இருப்பதில்லை. காசிமேடு, ராயபுரம் பகுதிகள் மீன் பிடித்துறைமுகங்களாக இருக்கின்றன. இங்கே காதலர்களோ, குழந்தைகளோ கொண்டாட என்று எதுவுமில்லை. அதைத்தாண்டி வடக்கே செல்லச்செல்ல மண்ணரிப்பைத் தடுக்க வேண்டி குவிக்கப்பட்டிருக்கும் பாறைகளைத்தான் கடற்கரை என்பதாகக் காண நேரிடுகிறது. இந்தக் கடற்கரையை ஒட்டிய சாலை, துறைமுகத்தைச் சேர்ந்த வாகனங்களின் போக்குவரத்துக்காகவே அமைந்திருக்கிறது. இங்கும் ரசிக்க பல விஷயங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால், அது கண்களைப் பொருத்தது. மற்ற கடற்கரைகளில் இருப்பவற்றை எதிர்பார்ப்பவர்கள் இங்கு வருவதைத் தவிர்க்கலாம். ஆனால், இது ஒரு வித்தியாசமான உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் என்பது முற்றிலும் உண்மை.

சென்னையில் கடல் பார்த்த இடங்களில் சேர்ந்து கொள்பவை சாந்தோமும், திருவெற்றியூரும். இன்னும் பார்க்காமல் மீதமிருப்பது பட்டினப்பாக்கம் கடற்கரை. இந்த இடங்கள் அனைத்துமே மீனவர்களுக்கானவையே.

பல கரைகளையும் கண்ட பிறகு ஏற்பட்ட தெளிவு, எந்தக் கரையானாலும், கடல் ஒன்றே! கூட்டத்தில் தனியனாயும், தனிமையில் கூட்டமாயும் உணரச்செய்வது காதல் மட்டுமில்லை, கடலும்....

ஆனந்த விகடன்

2009-08-20T08:27:00.005+05:30

நான் எழுதிய 'யாரோ ஒருத்தி' கவிதை, இந்த வாரம் ஆனந்த விகடன்(26/08/2009) இதழில் பிரசுரமாகி இருக்கிறது.

பின் குறிப்பு : அட்டைப்படத்தில் நம்ம 'தல' இருக்காரு :)

-ப்ரியமுடன்
சேரல்

சுதந்திரநாள் கவிதை

2009-08-15T05:08:00.003+05:30

கவிஞர் யுவன் (சந்திரசேகர்) எழுதிய கவிதை இது. 'முதல் 74 கவிதைகள்' என்ற கவிதைத் தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ளது.

பேட்டி

ஊர்வதற்கே வாழ்வென
உடம்பெல்லாம் கால் கொண்ட
மரவட்டை ஒன்று
ஓய்வாய்ச் சுருண்டிருக்கக்
கண்டேன்
பொழுது போகாமல்
கேட்டேன்
'இந்திய சுதந்திரத்தின்
பொன்விழா பற்றி....'
'என்ன பெரிய சுதந்திரம்
பையன்கள் இன்னும்
குத்துகிறார்கள் குச்சியால்'
இலைகளிலும் மலர்களிலும்
சிறுநீர்த்துளிகளுடன்
அருகிலிருந்த செடி
ஆமென்றது தலையசைத்து.
பையனாய் இருந்து
வந்தவன்தான் நானும் எனச்
சொல்லாமல் மறைத்து,
'என்றாலும்
வாழ்க்கைத் தரம்.....?'
என்றேன்.
'நோ கமெண்ட்ஸ்' என்று
நகர்ந்தது தன்
நூறாவது காலை
எதிர்காலத்துள்
இழுத்து வைத்து.

சுயம்

2009-08-13T22:13:00.001+05:30

யாரும் பார்க்காத பொழுதொன்றில்
எல்லோரும் பார்க்க
பருத்த உடல் தூக்கி
ஓட்டமும் நடையுமாய்க்
கீழே குனிந்தபடி
மூச்சிறைக்க ஓடி வந்தும்
பேருந்தைத் தவற விட்டிருந்தாள்
ஒரு பெண்

எந்தச் சலனமும் அற்று
தத்தம் வழிதொடர்ந்தனர்
சுற்றி இருப்போர்

தன் சுயத்துக்குப்
பேரழிவு நிகழ்ந்ததெனச்
சூன்யத்தைச் சுமந்தபடி
இடம் விட்டகல எத்தனிக்கிறாள் அவள்

இன்றிரவு அவள்
தாமதமாகத் தூங்கக்கூடும்

படிந்த வரிகள் - 9

2009-08-12T21:16:00.001+05:30

விரையும் பேருந்தில்
விடாது குழந்தையழ
முந்தியோடு
கூச்சத்தையும்
விலக்கும் தாயன்பு

- கவிஞர் யுகபாரதி

இல்லாத முகவரிகள் - 6

2009-08-11T21:51:00.001+05:30

திருநெல்வேலி என்றதும் தமிழ்த் திரைப்படங்கள் ஏற்படுத்தி இருக்கிற பிம்பம் கண்முன் விரிந்துவிடுகிறது. அந்த பிம்பத்தின் நீள அகலங்களோடு கொஞ்சமும் தன்னைப் பொருத்திக் கொள்ளாமல் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது அம்மாநகரம். மழை பெய்து முடித்திருந்த மாலைப் பொழுதின் ரம்மியத்தை ரசித்தபடி திருநெல்வேலியில் இறங்கி நடந்தோம். தமிழ்நாட்டின் தென் பகுதிகளில் நல்ல மழை என்றது செய்தித்தாள் விற்கும் கடையின் முன்னே தொங்க விடப்பட்டிருந்த விளம்பரத் தாள். காய்ந்து கிடந்த திருச்சியிலிருந்து பயணத்தைத் துவங்கிய நாமே இதற்கு நல்ல சாட்சி என்றான் நண்பன். உண்மைதான் என்றேன் நான்.

திருநெல்வேலியில் என்ன செய்வது என்ற அறிவில்லை. எங்கள் திட்டப்படி பயணத்தின் இந்த இரண்டாவது இரவை எங்காவது பயணித்துக் கடத்த வேண்டும். அவ்வளவே! மாநகரப் பேருந்து பிடித்து நெல்லையப்பர் கோயில் போய் (கோயிலுக்கெல்லாம் போகவில்லை.. :) )எதிர்ப்புறமிருந்த இருட்டுக் கடையில் அல்வா தின்றுவிட்டு, மீண்டும் பேருந்து பிடித்து திருநெல்வேலி பேருந்து நிலையம் வந்தடைந்தோம். தமிழ்நாட்டிலிருக்கும் இரட்டை நகரங்கள் இந்தத் திருநெல்வேலியும், பாளையங்கோட்டையும். இரண்டுக்கும் இடையே தாமிரபரணி, வரலாற்றுப் பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்த்துக்கொண்டு ஓடுகிறது. இரண்டு நகரங்களையும் இணைக்கும் சுலோச்சனா முதலியார் பாலத்துக்கும் ஒரு தனி வரலாறு உண்டு. 'தமிழகத் தடங்கள்' புத்தகத்தில் மணா எழுதியிருப்பார்.

இரவு பேருந்து நிலையத்தில் எதைஎதையோ வேடிக்கை பார்த்துக் கழித்துக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது பார்த்த விஷயம், இப்பொழுது வரை சொல்லிச் சொல்லிச் சிரிக்க வைக்கும். ஒரு கடையின் பெயர்ப் பலகையில் படித்தேன். 'சாந்தி ஸ்வீட்ஸ் - எங்களுக்கு திருநெல்வேலியிலோ வேறு எங்கோ கிளைகள் கிடையாது'. படித்து முடித்து விட்டு கண்களைச் சுழற்ற பார்க்கும் கடைகளில் எல்லாம் இதே பெயர், இதே வாசகம் கொண்ட பெயர்ப் பலகைகள். எது முதல் சாந்தி ஸ்வீட்ஸ்? யார் இந்த வாசகத்தை முதலில் எழுதியது என்று நெல்லை நண்பர்களைக் கேட்டுப் பார்த்துவிட்டேன். யாருக்கும் தெரியவில்லை.

திருநெல்வேலியிலிருந்து இரண்டரை மணி நேரத்தில் கன்னியாகுமரி சென்றடைந்து விடலாம் என்றான் நண்பன். நடு ராத்திரியில் அங்கே போய் என்ன செய்வது? பேருந்தில் கடத்த இன்னொரு இரவும் காத்திருக்கிறது என்ற முடிவோடு திருச்செந்தூர் சென்று பின் அங்கிருந்து குமரிக்குச் செல்லலாம் என்று முடிவெடுத்தோம். திருசெந்தூருக்குப் பேருந்துகள் எதுவும் அப்போது இல்லை. சரி...முதலில் தூத்துக்குடி போய் பிறகு அங்கிருந்து திருச்செந்தூர் பேருந்து பிடிக்கலாம் என்று தூத்துக்குடி செல்லும் பேருந்தில் ஏறினோம். ஏறியது தான் நினைவில் இருந்தது. மழை பெய்வதைக் கூட ரசிக்கவோ, பொருட்படுத்தவோ செய்யாமல் அப்படி ஒரு தூக்கம். தூத்துக்குடியில் இறங்கிய பொழுது மழை விட்டிருந்தது.

பிறகுதான் செய்தி சொன்னார்கள். தூத்துக்குடியில் இருந்து இரவு வேளைகளில் திருச்செந்தூருக்குப் பேருந்துகள் புறப்படாது. திருநெல்வேலியில் இருந்து வரும் பேருந்துகள் தான், இந்த வழியாகப் போகும் என்றதும் ஐயோ என்றானது. தேநீர் ஒன்றைக் குடித்தபடி காத்திருந்தோம். மழை பெய்த இரவில் ஊரைப் பற்றிய கணிப்புகள் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. மழை பெய்கிற இரவுகள் எப்போதும் தவளைகளுக்கு மட்டுமே கொண்டாட்டமாக இருக்கின்றன. மனிதர்கள் தத்தமக்கு ஏற்ற வெப்பம் தருவதான உபாயங்களைத் தேடத் தொடங்கி விடுகிறோம்.

அரை மணி நேரத்தில் வந்து சேர்ந்த பேருந்தில் ஏறி மீண்டும் தூக்கத்தைத் தொடர்ந்தோம். திருச்செந்தூர் வந்த போது நள்ளிரவு ஆகியிருந்தது. கோயிலுக்கு எப்படிப் போவது என்று வழி கேட்டு நடந்தோம். எதற்காகக் கோயிலுக்குப் போகிறோம் என்று தெரியாமலே ஏதேதோ பேசியபடி நடந்தோம். கோயிலுக்குப் போவதை விட, கடலைக் காண வேண்டும் என்ற ஆசை தான் மேலோங்கியிருந்தது. நான் கடலைப் பார்த்து வெகு நாட்களாகி இருந்தது நினைவுக்கு வந்தது. நள்ளிரவு இருட்டில் கடலின் பேரோசை எழுந்த திசையை மட்டும் இனம் காண முடிந்தது. அந்த ஊரில் கடலுக்கு இருளில் செல்வது நல்லதல்ல, கரை முழுதும் பாறைகள் இருக்குமென்று அறிவுறுத்தினார்கள் சிலர். ஏமாற்றத்துடன் மீண்டும் பேருந்து நிலையத்துக்கே திரும்பி குமரியை நோக்கிப் பயணப்படலாம் என்று புறப்பட்ட பொழுதுதான் அவனை(ரை)ச் சந்திக்க நேர்ந்தது. இன்று வரைக்கும் அந்த மனிதனை நினைத்து, சிரித்துக் கொள்கிறோம் நானும் நண்பனும். இந்தப் பயணத்தைப் பற்றி எழுதும் போது, அந்த மனிதனைக் கண்டிப்பாகக் குறிப்பிட வேண்டும் என்று அன்புக் கட்டளை இட்டான் நண்பன்.

முதல் மழை

2009-08-07T18:26:00.012+05:30

குழந்தை அழும்போது, அது பாலுக்கானதா, அணைப்புக்கானதா, ஈரத்திலிருந்து விடுபடும் நோக்கத்துக்கானதா, புறப் பொருட்களின் இம்சையினின்றும் மீள்வதற்கானதா என்பதைப் பார்த்துப் பார்த்துப் பணிவிடை செய்யும் தாயின் செயல்களில் துவங்குகிறது அங்கீகாரம் என்கிற விஷயம். ஒவ்வொரு வயதிலும், வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு படியிலும் ஏதோவொரு சொல்லுக்கான, செயலுக்கான அங்கீகாரத்தை மனித மனம் யாசித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. சரியான அங்கீகாரம் கிடைத்து விடுகிற பொழுதில் கிடைக்கும் இன்பம் சிந்தனைக்கப்பாற்பட்டது. எனக்கு சமீபத்தில் கிடைத்திருக்கும் இந்த அங்கீகாரம் உண்மையில் என்னை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தி இருக்கிறது.

உரையாடல் சமூக கலை இலக்கிய அமைப்பு நடத்திய சிறுகதைப்போட்டியில் பரிசு பெற தெர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 20 சிறுகதைகளுள் என்னுடையதும் ஒன்றாகத் தேர்வாகியிருக்கிறது. சிறுகதை என்ற தளத்தில் நான் ஒரு நல்ல வாசகன் என்பதில் எனக்கு முழு நம்பிக்கை இருக்கிறது. எந்த அளவுக்கு நான் ஒரு நல்ல படைப்பாளி என்பதைப் படிப்பவர்களே சொல்ல வேண்டும். முன்பு ஒரு பதிவில் குறிப்பிட்டதைப் போல, நான் தீராத காதல் கொள்கிற ஓர் இலக்கிய வடிவம் சிறுகதை. கவிதைகளை விடவும் நான் சிறுகதைகளை அதீதமாக நேசிக்கிறேன். என் வாழ்வில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களை, நான் பார்த்த மனிதர்களை, நான் விரும்புகிற வாழ்வைப் பதிவு செய்ய ஒரு நல்ல ஊடகமாக சிறுகதைகள் இருக்கின்றன. ஆனால் நான் சிறுகதைகளை அதிகமாக எழுதியதில்லை. சமீபத்தில் அதிர்ஷ்ட வசமாகவோ, துரதிர்ஷ்ட வசமாகவோ எனக்குப் பணியில் இருந்த கிடைத்த மூன்று மாத இடைவெளியில் சில சிறுகதைகளை எழுதி, பதிவிடாமலே வைத்திருக்கிறேன். கொஞ்சம் திருத்தங்கள் செய்து அவற்றை வெளியிடும் எண்ணம் உண்டு.

இந்த முதல் அங்கீகாரம் எனக்குத் தெம்பளிக்கிறது. நானும் சிறுகதைகள் எழுதலாம் என்று பச்சைக்கொடி காட்டியிருக்கிறது. தொடர்ந்து எழுத முயற்சி செய்கிறேன்.

இந்தப் பதிவை ஒரு நன்றி சொல்லும் பதிவாகக் கொள்ளலாம். வலைப்பதிவர்களுக்கென்று ஒரு போட்டியை, வெகு சிரத்தை எடுத்து நடத்தி முடித்திருக்கும், இன்னும் பல நிகழ்வுகளை நடத்தவிருக்கும் திரு 'சிவராம்'(பைத்தியக்காரன்) மற்றும் திரு 'ஜ்யோவ்ராம் சுந்தர்' இவர்களுக்கும், இவர்களுக்கு உறுதுணையாகச் செயல்பட்ட அனைவருக்கும், 20 சிறுகதைகளையும் தொகுப்பாக வெளியிட இசைந்திருக்கும் 'கிழக்கு' பதிப்பகத்தாருக்கும், திரு பத்ரி அவர்களுக்கும், பரிசு பெற்ற மற்ற பதிவர்களுக்கும், போட்டியில் உற்சாகத்தோடு கலந்து கொண்ட பதிவர்களுக்கும், என் எழுத்தை தொடர்ந்து வாசித்து ஊக்குவித்தும், குறைகள் சொல்லியும் பின்னூட்டமிடும் நண்பர்கள் அனைவருக்கும், இந்தப் போட்டிக்கென நான் எழுதி இருந்த மூன்று சிறுகதைகளில் இதைத் தான் அனுப்ப வேண்டும் என்று ஒரு மனதாகத் தெரிவித்த நண்பர்கள் சுரேஷ்பிரபு, சுரேன் கீர்த்தி, ஞானசேகர் இவர்களுக்கும், என் படைப்புகளுக்கு முதல் வாசகியாகவும் இக்கதைக்காக நான் வைத்திருந்த இரு தலைப்புகளுள் இதைத் தேர்வு செய்து அளித்தும் இருக்கும் என் தோழி சுசித்ராவுக்கும், என்றும் என்னை முன்னோக்கிச் செலுத்திக் கொண்டிருக்கும் என் பிரியத்துக்குரிய, என் மீது பிரியமான அனைவருக்கும் என் நன்றிகள் எப்போதும்.....

-ப்ரியமுடன்
சேரல்

சிறுகதைக்கான தொடுப்பு : http://seralathan.blogspot.com/2009/06/blog-post_29.html

போட்டி முடிவுகள் : http://naayakan.blogspot.com/2009/08/blog-post_08.html

எவளுக்கும் எவனுக்கும் ஒரே இரவு

2009-08-05T13:14:00.003+05:30

இதுவரை
எது எதற்கோ
தன்னுடலில்
இருப்பதாக நினைத்த
எது எதுவோ
எல்லாம்,
வேறு
எது எதற்கோ
என்று புரியவைக்க
எவனோ வந்த பிறகு
எது எதுவும்
எது எதுவுமாகிப் போகட்டும்
என்று
எது எதுவோ
ஆகிவிடுகிறாள்
எவளும்

Spring, Summer, Fall, Winter and Spring

2009-08-03T09:52:00.014+05:30

இந்த ஆக்கம் 'யுகமாயினி' இலக்கிய இதழின் ஆகஸ்ட் 2009 பதிப்பில் பிரசுரமானது

மார்புக் கச்சையை இறுக்கிக்கொண்டு தயாராகிறாள் நர்த்தகி. மடம் இதுவரை காணாத வித்தியாசமான நிறத்தைப் பூசிக்கொள்கிறது. சுற்றிச் சுழன்று, காற்றின் திசை மாற்றுகிறாள். வேர்களைப் பற்றிய நினைவுகளின்றி இலைகளும் பூக்களும் நர்த்தகியின் அழகில் மயங்கிக்கிடக்கின்றன. வியர்த்துப்பெருகுகிறார்கள் ஞானம் தேடிவந்த சீடர்கள். மானுடப்புழக்கமேதும் இல்லாது தனிமையில் உறைந்திருக்கும் பின்னிரவுக் குளமென சலனமேதுமற்று அமைதியில் நிறைந்திருக்கிறார் குரு. காமத்தின் பிரவாகத்தில் எல்லோரையும் மூழ்கடித்துவிடுவதென்று ஆடத்தொடங்கியவள் களைத்துச் சரிகிறாள். விம்மிச் சரியும் மார்புகளில் கண்களைத் தொலைத்திருக்கிறார்கள் சீடர்கள். எப்படி இருந்ததோ அப்படியே இருப்பதான ஒரு நிலையைத் தனதாக்கிக்கொண்ட குரு அவளை வழியனுப்புகிறார். தோல்வியின் சுவடுகளின் வழி அவள் பல்லக்கு ஊர்ந்து போகிறது. தீராத தாகத்தின் பிடியில் சிக்குண்டு, தாகமேற்படுத்திய தடாகம் தொலைவில் சிறுபுள்ளியாய் மறைவதைப் பார்ததவண்ணமிருக்கின்றனர் சீடர்கள். குரு பேசுகிறார். 'எல்லாவற்றையும் கடந்த நிலை என்பதை விளங்கிக்கொள்வதற்கோர் வாய்ப்பான நிகழ்வு இது. அவள் நடனத்தில் நீங்கள் வியர்த்தீர்கள்; உணர்வுகளின் வசம் உங்களை இழந்தீர்கள்; அவள் போன வழியில் நீங்கள் தொலைந்து போயிருக்கிறீர்கள். மெல்ல மெல்ல அவிழும் பூக்களுக்கும், அவள் மேனிக்கும் எந்த ஒரு வித்தியாசமும் இல்லை என்று உணர்கிறீர்கள் நீங்கள். அப்படியே உணர்கிறேன் நானும். பூக்களின் மென்மையின்பாலான மோகம் உங்களை அப்படி எண்ண வைத்திருக்கிறது. பூக்களின் பலவீனமான இயல்பைக் குறித்த பரிதாபம் என்னை இப்படி எண்ணவைத்திருக்கிறது. கடந்து போகும் நிலையைக் கைக்கொள்ளும் வேளையில் உங்களுக்கும் இது விளங்கக்கூடும்; நீங்களும் இவ்விதமே எண்ணக்கூடும்'. புரியாதமொழியில் இலக்கியச் சொற்பொழிவு கேட்டவர்களெனச் சமைந்திருக்கிறார்கள் சீடர்கள். இருளும் ஒளியும் புணர்ந்த நிலையில் வாசல் வழியோடும் ஆற்றில் மங்கலான தன் பிம்பம் பார்த்திருக்கிறது மடம்.

வழிகள் எதுவும் இன்றி மரங்களுக்கிடைப்பட்ட நிலப்பரப்பில் நடக்கிறார்கள் இருவர். சூரியன் உச்சியில் நிற்கிறது. ஞானத்தின் கூறுகளை விளக்கிக்கொண்டே நடக்கிறார் குரு. கேட்டபடியே சூழ்நிலையை அவதானித்துக்கொண்டு நடக்கிறான் சீடன். இலக்கு இன்னும் வெகு தொலைவில் இருக்கலாம். அந்தப் பருத்த மரத்தின் பின்னே மறைந்துமிருக்கலாம். இலக்குகள் எப்போதும் தன்னிருப்பிடத்தை அறிவித்துக்கொள்வதில்லை. அலைந்து திரிபவர்கள் எப்படியேனும் அடைந்து விடுகிறார்கள். இவர்களும் அடையவிருக்கிறார்கள். வழியில் காலாறப் படுத்துக்கிடக்கிறது ஒரு காட்டாறு. மறுகரையில் விரிந்துகிடக்கும் பள்ளத்தாக்கை நோக்கியே நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது இவர்கள் பயணம். இக்கரையை அடைந்ததும் கண்ணுக்குத் தெரிகிறாள் காட்டாறு கடக்கக் காத்திருக்கும் ஓர் இளம்பெண். கரை புரண்டோடும் வெள்ளம் அவளை அக்கரை பற்றிய கனவுகளில் மட்டும் ஆழ்த்தி வைத்திருக்கிறது. ஆழம் எவ்வளவு இருக்குமென்ற அனுமானம் எவருக்கும் இல்லை. கண்களில் கேள்வியோடும், தயக்கத்தோடும் நின்றவளை தூக்கிச் சுமந்து மறுகரையேற்றுகிறார் குரு. சீடன் காட்சிகளை உள்வாங்கிக்கொள்கிறான். மூவரும் கரையேறி இருவேறு வழிகளில் பயணிக்கிறார்கள். மனதை அரிக்கும் கேள்வியொன்றைச் சுமந்தவண்ணம் அமைதியிழந்தவனாகிறான் சீடன். போதனையில் மனம் லயிக்காதவனின் போக்கறிந்து கேட்கிறார் குரு. சீடன் தயக்கத்துடன் 'இளைஞன் நான் அப்பெண்ணைத் தூக்கிச்சுமந்திருந்தால் அதுவே ஞானமார்க்கத்தினின்றும் வேறு பாதையில் இட்டுச்செல்லும் விசையாய் இருந்திருக்கும். இப்படி இருக்கையில் முற்றும் துறந்த குரு தாங்கள் ஒரு இளம்பெண்ணைச் சுமப்பது எப்படி தகும்?' என்கிறான். குரு ஒரே பதிலைக் கொடுத்து விட்டுத் தன் பணியைத் தொடர்கிறார். 'நான் அப்பெண்ணை அந்த ஆற்றங்கரையிலேயே இறக்கி விட்டு விட்டேன். நீ இன்னுமா சுமந்துகொண்டிருக்கிறாய்?'. பதில் கிடைக்கப்பெறுகிற சீடன் ஒளி தெரியும் புது வழியில் நடக்கத் தொடங்குகிறான்.

ஞானத்தின் வழிநடத்தும் குருவைத் தேடி வருகிறான் ஒரு சம்சாரி. 'ஞானம் என்பது என்ன? அதை எப்படி அடைவது?' என்று காற்றெல்லாம் கிழிய கேட்டு வந்தவனைத் துரத்தி அனுப்புகிறார் குரு. ஆண்டுகள் கழித்துத் திரும்பி வா என்ற பதிலோடு அவன் திரும்பிப்போகிறான். மீண்டும் ஆண்டுகள் கழித்து மீண்டு வருபவன், ஞானத்தின் மர்மம் நோக்கிச் செல்லும் வழி எங்கே தொடங்குகிறது என்கிறான். மீண்டும் பழைய பதிலோடு திரும்பிப் போகிறான். ஆண்டுகள் கழித்து மீள்கிறான். ஞானம் நமக்குத் தருவதுதான் என்ன? என்கிறான். மீண்டும் அதே பதில். அதன் பின் அவன் திரும்பி வரவேயில்லை. கேள்விகளின் பரப்பில் அலையத்தொடங்கும் சீடர்கள் கேட்கிறார்கள். 'ஏன் அந்த சம்சாரி திரும்பவில்லை?'. குரு சொல்கிறார், 'இல்லற தர்மத்தில் இருக்கும் ஞானத்தையும் அதை அடையும் மார்க்கத்தையும், அதன் மர்மம் அறியும் வழிமுறையையும், அது அவனுக்குத் தரும் யோகத்தையும் அவன் அறிந்து கொண்டுவிட்டான். இனி அவன் திரும்ப மாட்டான்'. துறவறத்தின் ஞானமார்க்கத்தில் இன்னுமோர் அடி எடுத்து வைக்கிறார்கள் சீடர்கள்.

விதைகள் விழுந்து, வேரூன்றி, தளிர்கள் துளிர்த்து, கிளைகள் தோன்றி, வேர்கள் பரப்பி, இலைகள் உதிர்த்து, மீண்டும் துளிர்த்து, பூக்கள், காய்கள், கனிகள் தோன்றி மீண்டும் விதைகள் விழுந்து காலம் தன்னைப் புதுப்பித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. சீடர்கள் குருக்களாகிறார்கள். வாழ்க்கை தன்னை மீட்டெடுத்துக் கொள்கிறது. ஞானம் தனக்கென்று விதிக்கப்பட்ட வழியில் மீண்டும் பரப்பப்படுகிறது. இந்தச் சுழற்சிக்கு ஓரணு உயிர்களிலிருந்து, அணுக்களைப் பகுத்துணர்ந்திருக்கும் மனிதர்வரை எல்லோரும் பொதுவானவர்களே!

இந்திய ஆன்மீகம் சொல்லும் இந்தக்கதைகளும், அவை உணர்த்திச்செல்லும் உண்மைகளும் நமக்குள் புதிய கண்களைத் திறந்து வைக்கும் திறவுகோல்களாகின்றன. இதே போன்றதொரு உணர்வை என்னுள் எழுப்பிய ஒரு திரைப்படம் எனக்குச் சற்றும் புரியாத கொரிய மொழியில் அமைந்திருந்தது. மனித வாழ்வின் படிநிலைகளை, ஒவ்வொரு நிலையிலும் மனிதனின் உணர்வுகளை, அவன் கடந்துபோகும் நிகழ்வுகளை, அவன் பெறும் ஞானத்தை, பருவ கால நிலைகளைப் படிமமாக்கிப் பதிவு செய்திருக்கிறது இத்திரைப்படம். திரைப்படத்தின் பெயரே மேற்சொன்ன சுழற்சியை அழகுறக் கொண்டிருக்கிறது.

குரு-சீடன் என்கிற அமைப்பும் கூட இந்தக் கதைகளை எனக்கு நினைவுபடுத்தியிருக்கக் கூடும். திரைப்படத்தைக் கதை சொல்லும் ஓர் ஊடகமாக மட்டும் பார்க்காமல், அதையும் மீறிய வாழ்வின் அற்புதங்களையும், ஆகச் சிறந்த கணங்களையும் பதிவு செய்யும் ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தி இருக்கும் விதத்தை நாம் வியந்தே ஆக வேண்டும். ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்விலும் நிகழ்கிற வாழ்க்கைச்சுழற்சி, அனுபவ மாற்றம், அறிவு முதிர்ச்சி இவைகளை மிக நுண்ணிய கண்கள் கொண்டு படமாக்கி இருக்கிறார்கள்.

Spring பருவத்தில் துவங்குகிறது திரைப்படம். மரங்கள் நிறைந்த மலைகளுக்கு நடுவே அமைந்திருக்கும் பள்ளத்தாக்கில் ஓர் ஏரி. ஏரியின் நடுவே ஒரு கோயில். அது ஒரு சிறு குடிலைப் போல அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மிதந்து போகும் தன்மை கொண்டிருக்கிறது. அதில் ஒரு குரு தன் சீடனுடன் வாழ்கிறார். சீடன் ஒரு சிறுவன். அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக, படகில் ஏறி மறுகரைக்குச் சென்று காட்டுக்குள் மூலிகைகள் பறிக்கும் நிகழ்வு அமைகிறது. சிறுவனுக்கு எல்லாம் விளையாட்டு நிறைந்ததாகவே தெரிகிறது. ஏரியில் ஓடும் மீனுக்கும், தவளைக்கும், பாம்புக்கும், உடலில் கல்லைக் கட்டி ரசிக்கிறான். அவை இயங்க இயலாமல் இருக்கும் நிலை இவனைக் குதூகலிக்கச்செய்கிறது. குரு இவற்றைப் பார்க்கிறார்.

இரவில் அவன் உறங்குகையில் அவன் முதுகில் அளவில் பெரிய கல்லைக் கட்டி விடுகிறார். காலையில் எழுந்து, நடமாட வெகு சிரமப்படும் சிறுவன் தான் செய்த தவறுகளை ஒப்புக்கொள்கிறான். 'நீ துயரத்துக்குள்ளாக்கிய உயிர்களை விடுவித்து விட்டு வா; நான் உன்னை விடுவிக்கிறேன். ஆனால், அந்த உயிர்களில் ஏதேனும் ஒன்று இந்நேரம் இறந்திருந்தாலும், அந்தப் பாரத்தை உன் வாழ்வு முடியும் வரையிலும் உன் மனதில் சுமப்பாய்' என்கிறார் குரு. சீடன் மீனையும், தவளையையும், பாம்பையும் தேடிக் கண்டடைகிறான். மீனும், பாம்பும் இறந்திருக்கின்றன. தவளை ஊனத்துடன் நீந்திச் செல்கிறது. மீளாத் துயரில் ஆழும் சிறுவன், பீறிட்டு அழும் ஓசையோடு Spring நம்மைக் கடந்து செல்கிறது.

ஏரியில் சற்றே குறைந்த நீருடன் துவங்குகிறது Summer. வாலிபப் பருவத்தை எட்டியிருக்கும் சீடன், காட்டில் புணர்ந்து கிடக்கும் பாம்புகளைப் பார்க்கிறான். சொற்களில் சிக்காத ஏதோ உணர்வு அவனுள் ஊற்றெடுக்கிறது. நகரத்தில் இருந்து அறியப்படாத நோயினால் பீடிக்கப்பட்ட பெண்ணொருத்தி, தன் தாயுடன் சிகிச்சைக்காக குருவின் குடிலுக்கு வருகிறாள். குருவின் வசம் மகளை ஒப்படைத்து வெளியேறுகிறாள் தாய். முதல் முதல் பெண் வாசம் அறிபவனுக்குள் காமம் பீறிட்டெழுகிறது. தனிமையின் பொழுதொன்றில் அவளது அந்தரங்கத்தின் எல்லை மீறுபவனை அறைகிறாள் இளம்பெண். காமத்தின் தீ அவனை எரியும் மெழுகென உருக்குகிறது. இயற்கை சோபிதமாக இருக்கும் ஒரு வேளையில் அவளைப் படகில் இழுத்துச் சென்று காட்டில் வைத்துப் புணர்கிறான் சீடன். அதன் பின் அப்பெண்ணும் அவனோடு இணக்கமாகிறாள். அவனுக்கு வாழ்க்கை அர்த்தப்படுவதாய் உணர்கிறான். அவள் நோய் குறைவதாய் உணர்கிறாள். குருவுக்குத் தெரியாமல் இவர்களின் உறவு வளர்கிறது.

குருவுக்கு இவர்களின் உறவும், உடலுறவும் தெரியும் நாளில், 'உன் நோய் குறைந்ததா?' என்று கேட்கிறார் பெண்ணிடம். அவள் 'ஆம்' என்கிறாள். 'என்றால் உன் நோய்க்கு அதுவே மருந்து. நீ குணமடைந்து விட்டாய். இனி நீ இங்கிருந்து செல்லலாம்' என்கிறார். சீடன் அது கூடாது என்று தடுக்கிறான். அவனைக் கண்டுகொள்ளாதவராக, அவளை அனுப்பி வைக்கிறார் குரு. அடங்காத காமத்துடனும், கோபத்துடனும், வழிபாட்டிற்காக வைக்கப்பட்டிருக்கும் புத்தர் சிலையைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியேறுகிறான் சீடன். தூரத்தில் குடில் அமைதியில் உறைந்திருக்கிறது. உள்ளே குரு உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். Summer தன் உக்கிரத்தைக் காட்டிவிட்டு ஓய்கிறது.

சிவந்திருக்கும் இலைகளுடன் தொடங்குகிறது Fall. முப்பதுகளின் நாட்களில் மீண்டும் குடிலுக்குத் திரும்புகிறான் சீடன். அவன் தன் மனைவியைக் கொன்றிருப்பதை முன்பே அறிந்து வைத்திருக்கிறார் குரு. அதைப் பற்றிய பேச்சுகள் இருவரிடமும் இல்லை. ஆத்திரத்தின் பிடியில் சிக்குண்டவனுக்கு எல்லாமே வெறுப்பேற்படுத்துகின்றன. ஆத்திரத்தின் உச்சியில் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள முயல்கிறான். அவனை அடித்து உயிர் காக்கிறார் குரு. சீடனின் ஆத்திரத்தை அடக்க வழி காண்கிறார்.

அவர் இடும் பணியை அவன் செய்துகொண்டிருக்கும் நேரம், அவனைக் கைது செய்ய நகரத்திலிருந்து காவலர்கள் வந்து சேர்கிறார்கள். மறுநாள் வரைக் காத்திருந்து, அவன் பணி முடித்த பிறகு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். குரு அவனுக்கு விடை கொடுத்தனுப்புகிறார். தன் பணிகள் முடிந்து தன் அந்திமக்காலம் முடிவதை உணர்ந்த குரு தன் உயிரை மாய்த்துக் கொள்கிறார். அவரது உடமைகள் சீடனுக்காகக் காத்திருக்கின்றன. கூடவே குருவின் ஆன்மாவும். Fall ஒரு உன்னதமான உயிரின் வீழ்ச்சியைக் காற்றெங்கும் கூவியபடி அடங்குகிறது.

Winter இல் குடிலைச் சுற்றிலும் பனி ஆக்கிரமித்திருக்கிறது. குரு அமர்ந்து மரித்துப் போன படகு பனியில் சிக்கியிருக்கிறது. நடுத்தர வயதுக்காரனாக திரும்புகிறான் சீடன். குருவின் ஆடைகளை அணிந்துகொள்கிறான். குருவின் குறிப்பேட்டில் இருக்கும் martial arts இன் படிநிலைகளைக் கற்றுக்கொள்கிறான். சிறுகுழந்தையோடு குடிலுக்கு வந்து சேரும் ஒரு பெண் தன் முகத்தை மூடியே வைத்திருக்கிறாள். குழந்தையை விட்டுவிட்டு இரவில் வெளியேறும்போது பனியில் புதையுண்டு இறக்கிறாள். குழந்தை பகல்பொழுதில் பனியில் தவழ்கிறது. வட்டமாகச் செதுக்கப்பட்ட கலலொன்றைத் தன் உடலோடு சேர்த்துக்கட்டிக்கொண்டு, புத்தர் சிலை ஒன்றைக் கையில் ஏந்திக்கொண்டு மலையின் உச்சியை நோக்கி நடக்கிறான் சீடன். உச்சியை அடைந்து தியானிக்கிறான். தூரத்தில் பனியின் மத்தியில் குழந்தையைத் தாங்கி நிற்கிறது குடில்.

மீண்டும் வந்து சேர்கிற Spring இல், குடிலைச் சுற்றிலும் நீர் நிறைந்திருக்கிறது. குழந்தை வளர்ந்து சிறுவனாகி, சீடனாகி விட்டிருக்கிறான். சீடன் குருவாகி இருக்கிறான். சிறுவனின் கையில் சிக்கும் இன்னொரு மீனும், இன்னொரு தவளையும், இன்னொரு பாம்பும் வதைபடுகின்றன. மலையின் உச்சியில் இருக்கும் புத்தரின் பார்வையில் அடிவாரத்தில் இருக்கும் குடில் புலனாகிறது. மென்மையான இசையுடன் திரைப்படம் நிறைவடைகிறது.

பெயர்கள் ஓடத்தொடங்க அசாத்தியமான அமைதி ஒன்று மனதுக்குள் வந்து சேர்கிறது. திரைப்படம் ஒரு காட்சி ஊடகம் என்பதை மிகச் சாதாரணமாக நிரூபித்திருக்கிறது இத்திரைப்படம். ஒட்டுமொத்தத் திரைப்படத்தின் வசனங்களை ஒரு முழு நீள வெள்ளைத்தாளின் ஒரு பக்கத்தில் எழுதிவிடமுடியும். செயல்களின், முக பாவனைகளின், அங்க அசைவுகளின் வழி கதை நகர்த்திச் செல்லப்படுகிறது. இயற்கையும் கூட ஒரு பாத்திரமாகப் பங்கேற்றிருப்பதைப் பார்க்கமுடிகிறது. நான்கு பருவ நிலைகள் மனித வாழ்வின் நால்வேறு படிநிலைகளை எடுத்துச் சொல்வதாக இருக்கின்றன.

படிமமாக, பூடகமாக, பல செய்திகள் படம் முழுவதும் உணர்த்தப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு கால நிலையிலும் ஒரு மிருகம் குருவின் குடிலில் இருப்பதாகப் படமாக்கப்பட்டுள்ளது. சிறுவனின் பருவத்தில் இருக்கும் நாய்க்குட்டி, அறியாமையையும், செலுத்தும் வழி செல்லும் தன்மையையும் விளக்குவதாயிருக்கிறது. வாலிபப் பருவத்தில் உடன் இருக்கும் சேவல், ஆண்மையையும், காமத்தையும் குறிக்கும் விதமாக இருக்கிறது. முப்பதுகளில் உடனிருக்கும் பூனை, உக்கிரத்தையும், நிலை கொள்ளாத அமைதியற்ற மனநிலையையும் பிரதிபலிப்பதாயிருக்கிறது. இறுதியில் வந்து சேர்கிற பாம்பு, ஆன்ம பலத்தைக் காட்டுவதாகவும், ஞானத்தின் உச்ச நிலையை உணர்த்துவதாகவும் அமைகிறது.

திறந்த வெளியில் இருக்கும் வெறும் கதவுகள், மனிதன் தனக்கென வரித்துக்கொண்ட நெறிகளுக்குப் படிமமாக இருக்கின்றன. கதவுகள் தாண்டிய வழிகளும் நிறைய உண்டு. நெறிகளை மீறிய நடைமுறைகளும் உண்டு. சிறுவயதில் கதவுகளின் வழி மட்டுமே செல்லும் சீடன், வாலிபப் பருவத்தில் காமத்தின் உச்சத்தில் நெறிகளை மீறிய வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். அது இருளில் ஆழ்த்துவதாக இருக்கிறது. இங்கே மகுடேஸ்வரனின் கவிதை ஒன்று நினைவில் தட்டுப்பட்டது.

'சிறிது காலமே நீடிக்கும் இன்பம்
என்பதால் அல்ல
சிறியவர்கள் அடையும் இன்பம்
என்பதால் அல்ல
அந்த இன்பத்தை அடைய
எந்தச் சிறுமையும் அடைவர் என்பதால்
அது சிற்றின்பம்'

காலமாற்றத்தில் மனித மனநிலையில் ஏற்படுகிற மாற்றங்களையும் நுணுக்கமாக விவரித்திருக்கிறார் இயக்குனர். சிறுவயதில் காட்டில் இருக்கும் புத்தர் சிலை மீதேறி நின்று பார்க்கும் சிறுவனின் பார்வை, தொலைவில் தெரியும் குடிலின் மீதே குவிகிறது. அது உள்நோக்கியதாக அமைகிறது. வாலிபப்பருவத்தில் அதே சிலை மீதேறி நிற்பவனின் பார்வை நகரத்துக்குச் செல்லும் வழியின் மீது படிகிறது. இது வெளிநோக்கியதாக அமைகிறது.

சிறுவயதில் ஒரு பீடத்தின் மீது கால் வைத்துப் படுத்துத் தூங்குகிறான் சீடன்; வாலிப வயதில், அதே பீடத்தில் குடிலுக்கு வரும் யுவதி அமர, குருவுக்குப் பிடிக்காது என்று அவளை எழச் சொல்கிறான். பின், அவளோடு புணர்ந்தான பிறகு அவளுக்கு அதே பீடத்தை, அமரத் தருகிறான். இப்படி மன நிலையில் விளைகிற சிறு சிறு மாற்றங்களையும் தெளிவாக உணர்த்தியிருக்கிறார் இயக்குனர்.

காமம் மேலிட, தன் வசம் இழந்த சீடன் படகை ஏரியின் நடுவே சுற்றச் செய்யும் காட்சி இயக்குனரின் திறமைக்கு இன்னுமொரு உதாரணம். சீடனுக்கும் யுவதிக்குமான காட்சிகள் அருமையாக செதுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. கோபத்தின் உச்சத்தில் சீடன் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள மூச்சை அடக்கிச் சாக முனைகிறான். அப்போது அவனைக் காப்பாற்றும் குரு, பின் அதே உத்தியில் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்கிறார்.

கடைசி காட்சிகளில் கல்லைக் கட்டிக்கொண்டு சீடன் மலையுச்சிக்கு ஏறும் காட்சியில், இடைக்காட்சிகளாக கல் கட்டப்பட்டு துயருறும் மீனும், தவளையும், பாம்பும் காட்டப்படுவது காட்சி ஊடகத்தைப் பயன்படுத்தும் விதத்திற்கு நல்ல சான்று. இக்காட்சிகளில் பின்னணியில் வரும் இசை நம்மை எங்கோ இட்டுச்செல்கிறது. திரைப்படம் முழுவதுமே இசையும் ஒலிப்பதிவும், மிகப் பொருத்தமாக, மிகத்துல்லியமாக அமைந்திருக்கின்றன. ஒளிப்பதிவும் மிகத் தெளிவாக, காட்சிகளைத் தொட்டு ரசிக்கும் உணர்வை நமக்குத் தருகிறது. நடிப்பு நன்றாக இருந்தது என்று சம்பிரதாயமாக எதுவும் சொல்லத்தேவையில்லை எனுமளவுக்குச் சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறார்கள். எந்தவொரு காட்சியும் தேவையற்றது என்ற விவாதத்துக்கு வழிவகுக்கவேயில்லை.

நல்ல இலக்கியம், நல்ல திரைப்படம் இவற்றிற்கான தேவை என்ன என்ற கேள்விக்கு சமீபத்தில் எனக்கொரு நல்ல பதில் கிடைத்தது. ரசனை என்பது நம் அறிவு வளர்ச்சிக்கான ஒரு குறியீடு. குகைகளில் வரையப்பட்ட ஓவியங்கள் இன்று கணினிகளில் உருவம் பெறுகின்றன. வெறும் ஒலிக்குறிப்புகளாக இருந்த இசை, இன்று சுதியும் லயமும் சேர இன்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது. பேச மட்டுமே என்றிருந்த மொழி இன்று இலக்கியங்கள் படைத்தளிக்கிறது. எல்லாக் கலைகளின் வளர்ச்சியுமே அறிவு வளர்ச்சியின் வெளிப்பாடாக அமைகின்றன என்பது உண்மை. ரசனையின் அடுத்த படிக்கு நம்மை உயர்த்திக்கொள்வதென்பது, அறிவின் அடுத்த படிக்கு நம்மை உயர்த்திக்கொள்வதே யாகும். அந்த இன்னொரு படியாக இத்திரைப்படம் நிச்சயம் இருக்கிறது.

பின்குறிப்புகள் :

1. 2003ல் வெளியான இத்திரைப்படத்தின் இயக்குனர் 'கி டுக் கிம்'. அடிப்படையில் இவர் ஓர் ஓவியர். கொலாஜ் ஓவியங்களின் மீது இவருக்கு அபரிமிதமான ஈடுபாடு உண்டு. அந்த முறையை திரைப்படத்திலும் செய்துபார்க்கலாம் என்ற எண்ணத்தில் இவர் மேற்கொண்ட பரீட்சார்த்த முயற்சி வெற்றியைக் கொடுத்திருக்கிறது.

2. கி டுக் கிம், திரைப்படத்தில் Winter பருவத்தில் வரும் சீடனின் பாத்திரத்தில் நடித்திருக்கிறார்.

- சேரல்