மந்திரச்சொல்

அதைக்
கவிதையாக்கிவிடும்
மந்திரச்சொல்லுக்கான
தேடலின்  நொடிகளில்
மரிக்கத் தொடங்குகிறது
இன்னும்
கவிதையாகிவிடாததொரு
சொற்குவியல் 

வண்ணம்

மறைந்து  போயிருந்தது
ஒட்டுமொத்த வெள்ளை
ஒற்றைக் கரும்புள்ளியில் 

நாமும் நாமும்

ஓர் அசுவாரசியமான
நீண்ட பேருந்து பயணத்தினிடையே
ஒரு நொடிதான்
பார்த்திருப்போம்

முன் திடலில்
பூக்கள் கொட்டிக்கிடந்த
திண்ணை வைத்த அவ்வீட்டில்
நாம் வாழ்ந்தால்
நன்றாகவே இருந்திருக்கும்

என்றேனும் ஒரு நாள்
சந்திக்கக்கூடும்
கடந்து போன
நொடியிலிருந்து
அங்கேயே வாழ்ந்திருக்கும்
நம்மை நாம்....

கண்ணுக்கெட்டியவை

ஒரு பெரும்பயணத்தின்
எச்சமாக நீண்டு கிடக்கின்றன
அந்தர வெளியெங்கும்
மேகங்களின் கால்தடங்கள் 

முடிவுறா உரையாடல்

கோடைக்காலத்தின்
பிற்பகல் தனிமையில்
முன்னறிவிப்பின்றி பிரவேசிக்கும்
தூரத்துச் சொந்தக்காரனை
வரவேற்கும் மூதாட்டியென
என்னை அணைத்துக் கொள்கிறது
கடல்

இருவருக்கும்
பொதுவான சிலரும்
பொதுவான சிலதுகளும்
நிறைத்திருக்கின்றன
எங்கள் உரையாடல்களை

எதேச்சையாக
நிகழ்ந்துவிடக்கூடும்
பிறிதொரு சந்திப்பிற்காகக்
காத்திருக்கத் தொடங்குகிறோம்
பிசுபிசுப்பான
பிரிவுகளின் நிமிடங்களில்.

-கடலோடு உரையாடுபவன்

சவப்பெட்டியின் வாசகன்

ஒரு
சவப்பெட்டியாகத்தான்
இருந்திருக்கிறது
அந்த கவிதைப் புத்தகம்

கிழித்த பக்கத்தில்
என்ன கவிதை
இருந்திருக்கக்கூடும்

கவிதை வாசிக்க வந்தா
நசுங்கிச் செத்துப் போனாய்
நீ?

உன் மரணத்தின்
கடைசி நொடியில்
நான் எந்தக் கவிதையின்
சிலாகிப்பில் இருந்திருப்பேனோ

உன் பிணத்தை
மென்மையாக அப்புறப்படுத்திய நாளில்
நான் கவிதையெதுவும் வாசிக்கவில்லை.

மனிதாசனம்

இரண்டு கால்களில்
நின்ற வண்ணம்
யோகா செய்யத்
தொடங்கியிருந்தது
ஒரு நாய்

முதலில்
முன்னிரு கால்கள்
பிறகு
பின்னிரு கால்கள்

தீவிர பயிற்சியினிடையே
மனிதாசனம் என்றதற்குப்
பெயர் சூட்டியது

ஆண்டின் இறுதிக்குள்
ஐந்து கிலோ
எடை குறைப்பதெனச்
சபதமேற்றிருந்தது அது

உழைப்பற்ற தன் 

உடலின் எடை குறைக்க 

மாரத்தானும் 

மலையேற்றமும் 

ஜும்பா நடனமும் 

இத்யாதி இத்யாதிகளும் 

முன்பே முயன்று பார்த்திருந்ததாம் 

குளிரூட்டப்பட்ட 

அறையைத் தவிர்த்து 

எடையை வியர்வையாகக் கரைக்கும் 

முனைப்பும் இருந்ததாகப் பேச்சு 

இரவு நேரப் 

பெடிக்ரீயில் ஒரு பகுதி 

மீதம் வைப்பதாகக் 

கூடுதல் தகவல் 

பின்னர்
ஒரு நாளின்
இருள் பிரியாத அதிகாலையில்
கடற்கரையில் கைவீசி
நடக்க ஆரம்பித்திருந்தது ,
உறக்கம் கலையாத
ஒரு மனிதனை இழுத்துக்கொண்டு 

விளக்கு

பின்னிரவில் அப்பிக்கிடக்கும்
மாயிருளுக்குள் புதைந்திருக்கிறது
புது வருடத்தின்
ஒவ்வொரு கணமும்

நமக்கென நாமே
செய்துகொண்ட விளக்கு
இருளைத் தின்றழித்துக்
கட்புலனாக்கிவிடும்
நகரும் நாட்களில்

நானும் நீயும்,
காண்பதும் மறைவதும்,
ஒன்றாகவும் வெவ்வேறாகவும்,
தொடர்கிறது விளையாட்டு

ஒளிவதும் தெரிவதும்
ஒவ்வொரு விளக்கின்
ஒளிநீளம் பொறுத்தது
என்பதுதானே சூட்சுமம்

சுமக்கும் கைகளே
செய்வதும் ஆகையால்
இன்றேனும் வாய்க்கக்கூடும்
எல்லாம் காட்டும்
நந்தா விளக்கு 

அந்தரங்கம்

இறந்தவர்கள் எழுதிவைத்த
நாட்குறிப்புகளைச் சேகரிக்கும்
வினோத பழக்கம் கொண்ட மனிதனின்
நாட்குறிப்பை வாசிக்கும் சந்தர்ப்பம்
அவன் இறந்த பிறகு கிடைத்ததெனக்கு

தன் ஆராய்ச்சியின் பலனாக
மூன்று முக்கிய முடிவுகளை அறிவித்திருந்தான் அவன்

இப்போதெல்லாம் மனிதர்கள்
அதிகமாக நாட்குறிப்பு எழுதுவதில்லை

எழுதுபவர்களில் பெருமளவு
அதை அடுத்தவர் வாசிப்பதை மிகவும் விரும்புகிறார்கள்

இரண்டாம் முடிவின் விளைவாகவும்
அவர்களின் அந்தரங்கம் புதைந்தே போகிறது
முன்னெப்போதைப்போலவும்

சிதைவுப் புள்ளி

நான்கு சாலைகள்
சந்திக்கும் புள்ளியில்
காத்திருக்கிறேன்

ஒரு குழந்தையின் எதிர்பார்ப்புடன்
கிடக்கிறது மனது

எத்திசையிலிருந்தும் வரக்கூடும்
என்னைச் சிதைக்கப் போகும்
விபத்தின் கணம்
காற்றைப் போல லேசாக....

தேநீர்

அறிவியல் என்கிறேன்
 
ஆன்மீகம் என்கிறாய்

நெடிய சொற்போருக்குப் பின்
ஆசுவாசமாய்ச் சிறுநடைபோய்த்
தேநீர் பருகிவருகிறோம்

இருவரின்  தேநீரும்
இனிக்கவே செய்கிறது
மிதமான கசப்புடன்

அடையாளம்

நான் என்பதாய்
அடையாளப்படுத்துகிறது குழந்தை

ஒரு நிழலை
ஒரு மரத்தை
ஒரு கேலிச்சித்திரத்தை
ஒரு நட்சத்திரத்தை
ஒரு கூண்டு மிருகத்தை
ஒரு பேரலையின் மிச்சத்தை

வளர்ந்தபின் அடையாளப்படுத்தும்
நான்களை விடவும்
உத்தமமாகவே இருந்து விடுகிறதது
எப்போதும்

அசௌகர்யம்

கலையாதிருப்பதன் அழகு
நித்திரை
நீ

கலைத்துப்பார்க்கும் நான்
கொசுவை விடவும்
மோசமானவன்

விநோதங்களைப் பார்க்கவென்றே
சபிக்கப்பட்ட  இரவு
சாதாரணமாய் இருப்பதன்
சௌகர்யம் அறியாது

மிக
நேர்த்தியாக அவிழ்க்கப்பட்டு
மடிப்பு கலையாதிருந்த
கருஞ்சாந்து நிற அங்கி

தோலுடை மட்டும் தரித்துக்
கலைந்து கிடந்த
அவள்

ஓவியன் ஒருவனைக்
கண்களுக்குள் வாங்கியிருந்த
அவன்

புணர்ச்சி விகுதி
சிருங்கார ஓவியம்
ஆண்மையற்றவனின் கனவு

ஏதேனுமொரு தலைப்பிட்டு
வாசித்துக் கொள்ளுங்கள்
இதை

நீலம்

நீலத்தை ரசிக்கவெனக்
கூடியிருந்தவர்கள் முன்
விரிந்து கிடந்தது
வானம்

அவரவரும்
ரசித்து நீங்கினார்கள்
அவரவர் நீலத்தை

எழு(த்)து

எழுதாமல் இருப்பதைப் பற்றிய குற்ற உணர்வு சமீப காலமாகவே என்னை அதிகமாக ஆட்கொண்டிருக்கிறது. நான் எழுதுவதனால் என்ன ஆகிவிடப் போகிறது? எழுதாமல் இருப்பதனால்தான் என்ன ஆகி விடப் போகிறது? ஒன்றும் புரியவில்லை. எழுத வேண்டுமென்கிற ஆசை மட்டும் விட மாட்டேனென்கிறது.

எழுதுவதைப் பழக்கமாகக் கொள்ள வேண்டும் என்கிறார் ஓர் அனுபவம் வாய்ந்த எழுத்தாளர். ஒரு வருடத்துக்குப் பெரிய பட்டியல் போட்டுக் கொண்டு படிக்கவும் எழுதவும் செய்கிறவர் அவர். அலுவலக வேலை போல இப்படிச் செய்ய என்னால் இயலவில்லை. தினமும் நேரம் ஒதுக்கிக்கொண்டு எதையாவது எழுது என்கிறார். அன்றாட செலவுக்கணக்குகளைத் தாண்டி என்னால் எதையும் தினமும் எழுத முடிவதில்லை; அதிலும் ஒன்றிரண்டு விட்டுப் போகிறது.

எழுதும் பழக்கத்தை ஊக்கப் படுத்துவதற்காக ஒரு வலைத்தளம் உண்டென்றும், நண்பர்களுடன் இணைந்து கொண்டு போட்டி போட்டு எழுத வேண்டும் என்றும் சொன்னான் நண்பனொருவன். ஒரு நாளுக்குள் 750 வார்த்தைகள் (www.750words.com) எழுத வேண்டுமாம். தெரிந்த வார்த்தைகளை எல்லாம் ஒரு முறை எழுதி வைத்தாலும் இரண்டு மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு தலையைச் சொறிய வேண்டியது தான் போலிருக்கிறது. 

பேச்சைக் குறைத்தால் ஒருவேளை நிறைய எழுதலாமோ என்கிற அசட்டுத் தனமான முயற்சியும் மனைவியின் சந்தேகப் பார்வையால் தோல்வியுற்றது. குடும்பஸ்தனாக, அதிலும் தகப்பனாக எழுத நேரம் கிடைப்பதே அரிதாகி விட்டதாகக் காரணம் சொல்லிக் கொள்ள முடிந்தாலும், எழுதும் நேரத்தில் தூளியில் அழும் மகளைத் தூங்கச்செய்ய இடைவேளை தேடிக் கொண்டாலும் எழுத மீதமிருக்கிறது இன்னும் நிறைய.

இப்படி எதையாவது எழுதுவதற்கு உருப்படியாக எதையாவது எழுதிவிடலாம் தானே!

உலகம்

சாளரத்தின் வெளியில்
நிறையும்  என்னுலகில்
பச்சை போர்த்திய வேம்பு மட்டும்

செவ்வகச் சட்டங்களுக்குள் புதையும்
ஓவிய மரத்தின் கால்கள்
எங்கு பாவியிருக்குமோ!

வானத்தை விடவும் பெரிதாகச்
சிறகு விரித்தாடுகிறது வேம்பு
கூடவே எங்கேனும் ஆடக்கூடும்
அதனோடு அதன் நிழலும்

காற்றுக்கு அசைந்தும்
பறவைக்கு வளைந்தும்
வெயிலுக்குத் தளர்ந்தும்
மழைக்கு நெகிழ்ந்தும் கொடுக்கும்
வேம்பின் உலகில் இருக்கலாம்
இன்னும் எதேதேனும்

என்னுலகில் வேம்பு மட்டுமென்பதில்
ஒன்றும் வெட்கமில்லை

அவரவர் உலகம்
அவரவர்க்கு.

ஒரு சலூன் கடையும், சில உதிரி முடிகளும்

சவரக்கத்தி
கழுத்தில் அழுந்தும்போது
புலனாகின்றன
வாழ்வின் மீதான பிடிப்பும்
சக மனிதனின் மீதான நம்பிக்கையும்
-----------------------------
அழகான பெண்களும்
அவ்வப்போது வருகிறார்கள்
ஆடைகளை அவிழ்த்துவிட்டு
சுவரோடு ஒட்டிக்கொள்கிறார்கள்
----------------------------
அந்த மூன்றெழுத்து நாயகியின்
அந்தரங்கக் காதலன் பற்றிய
இரண்டாவது குறிப்பில்
இருக்கும்போதுதான்
காலியாக வேண்டுமா
சவர நாற்காலி?
----------------------------
வேறுமாதிரி இருந்தார்கள்
முடிதிருத்தியபின்
நேருக்குநேர் பதித்திருந்த
கண்ணாடிகளின்
உள்ளே உள்ளே
அமர்ந்திருந்த
'நான்'கள்
---------------------------
எப்போதுமே சாதாரணமாக
வந்து விழுகிறது கேள்வியொன்று
மீடியமா? ஷார்ட்டா?
முடிந்த பின் எதுவாகவுமில்லாமல்
என் விருப்பம் போலுமில்லாமல்
அமைகிறது ஏதோ ஒன்றாக
----------------------------
அந்தப் பாடலின் காட்சி
எனக்கு மிகப்பிடிக்கும்
இன்று தான் கவனித்தேன்
அதன் பாடல் வரிகளை
----------------------------
கண்கள் மூடி
ராட்டினமாடிப்
பின் மெல்லக் கலைகிறது
குட்டித் தியானம்

இடப்பெயர்ச்சி

இறந்து கொண்டிருக்கிறவனின்
கைகளை
அழுந்தப் பற்றிக்கொள்கிறேன்
கைகளினூடே
ஈருடல்களில்
பாய்ந்து கலக்கின்றன
உயிர்மையும், மரணமும்

பாத்திரம்

எவ்வளவு எடுத்தாலும் குறையாத
அட்சயப் பாத்திரத்துடன்
வந்து சேர்ந்தாள் மணிமேகலை

பிழையில்லை

எவ்வளவு இட்டாலும் நிறையாத
பாத்திரங்கள் நிறையவே இருக்கின்றன
எம்மிடம்